Beeld: Getty Images
Vijf jaar terug deelde Jaqui’s partner in crime ineens mee dat de man die hij was als vader niet bij hem paste. Twee weken later was hij vertrokken.
Jaqui (40) is fulltime alleenstaand moeder van Mano (9) en Lola (7).
“Jut en Jul, Peppi en Kokki, Romeo en Julia; geen stel was zó intens verbonden als Eric en ik. Hij was mijn beste vriend, mijn soulmate, mijn geliefde en mijn partner in crime.
We waren samen sinds ons zeventiende en ontdekten het leven samen. We deelden liefde en verlies, zochten samen de grenzen op van wat mocht en kon. We namen onze eerste pup en lieten hem dertien jaar later samen inslapen, kapot van verdriet, en kochten gezamenlijk ons eerste huis. We waren een gegeven, een feit. Een onverwoestbare eenheid. Maar toen werden we ouders.
Het leek een logische stap in ons leven. We waren de dertig gepasseerd, hadden alles wel beleefd en bereisd. Een kind was het enige wat nog ontbrak. We koesterden de wens altijd al, latent. Toch namen we de beslissing rationeel. Met alles wat wilden doen gedaan en genoeg vrije kamers in huis, leek dit een goed moment, tien jaar geleden.
“We verheugden ons op de baby, en waren tegelijkertijd doodsbang”
We waren allebei in shock toen ik twee maanden na ons besluit al een positieve zwangerschapstest omhoog hield. Oké, we wilden het, maar zó snel was nu ook weer niet de bedoeling. Razendsnel moesten we ons het idee dat we ouders werden eigenmaken. We verheugden ons, en waren tegelijkertijd doodsbang. Ons verbond zou voortaan uit drie mensen bestaan, de hele dynamiek zou veranderen. Eric en ik waren bijna één persoon, we waren volledig op elkaar gericht. Die aandacht ging vanaf nu naar een ander.
Ik denk dat we het allebei voorvoelden: ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Dat geldt voor iedereen die een kind krijgt, maar Eric wist en ik wist: dit was het einde van onze eenheid. Misschien was het een selffulfilling prophecy. De hele zwangerschap hielden we ons zo bezig met alles wat straks nooit meer zou kunnen, dat we vergaten te genieten van al het mooie nieuws dat in ons leven kwam.
Mano werd geboren en we waren een dreamteam. Eric bleek een geweldige verzorger, en ik stond versteld van de oerintuïtie die ik in me had. We hadden het zo druk met onze baby, dat we geen tijd meer hadden om ons nog druk te maken over ons.
Lees ook – ‘Dat papa dit keer voorgoed bij ons wegging, wist alleen ik’ >
Twee jaar later werd Lola geboren. We hadden het nauwelijks overlegd, het leek gewoon logisch. Met het ouderschap inmiddels in de vingers fietsten haar we er zonder veel moeite achteraan. Ze was net als Mano een ongelooflijk makkelijke, rustige baby, dat hielp. Maar dat gaf ons snel na haar geboorte ook het besef dat onze relatie in het slop was geraakt.
“Hij kon niet eens zeggen of hij van de kinderen hield”
We besloten tot een extra dag kinderopvang op onze gezamenlijke vrije dag, breidden de seksspeeltjeskoffer uit, hielden wekelijks een date night. We investeerden ons een ongeluk in elkaar, tot Eric tijdens een dag in de sauna, vijf jaar geleden, meedeelde dat hij dit leven niet wilde. Hij wilde mij, ons twee, maar de man die hij was als vader paste hem niet, zei hij. Hij vond Mano en Lola lief, maar op mijn vraag of hij ook van ze hield, kon hij geen antwoord geven. Twee weken later was hij vertrokken.
Tot op de dag van vandaag vraag ik me af of hij een psychose heeft, of iets van dien aard. Hoe kon hij ons verbond zomaar verbreken, en zijn bloedeigen kinderen achterlaten? Hij betaalt royaal alimentatie, maar sinds zijn vertrek heeft hij onze kinderen nooit meer gezien. Hij stuurt zelfs geen verjaardagskaartjes. Gelukkig weten de kinderen niet beter en vragen ze zelden naar hem. Zoveel leeftijdgenootjes leven met één ouder.
Ik krijg nog wel regelmatig brieven van Eric, handgeschreven. Dat hij niet zonder me kan en nooit meer echt gelukkig wordt. Kom dan terug, denk ik op die momenten. Voor mij zal er nooit een ander zijn. Al weet ik ook wel dat dat niet meer kan. Dat hij nog liever lijdt dan vader is, is iets wat ik nooit zal begrijpen, en hem ook nooit vergeef.”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
