Papa was ineens weg
Beeld: 123RF

Het zijn bijna altijd mannen die van de ene op de andere dag verdwijnen. Vrouw en kinderen verbijsterd achterlatend. “Er hing een briefje op de koelkast waarop stond: ik ben weg.”

Odette (36) is moeder van twee kinderen van 12 en 10.

“‘Niet schrikken als je straks thuiskomt’, appte meneer. Sympathiek dat hij me waarschuwde, maar ik stond op dat moment al met de huissleutels in mijn hand en schrok me rot. Alles was weg. Nee, niet de gastendoekjes en servetringen zoals bij Yolanthe en Jan Smit, wel zijn laptop, iPad, kleding, scheerapparaat en ski’s. Ik rende hysterisch huilend van kamer naar kamer en kon het niet geloven.
 

Losse flodders

Hans en ik waren vijftien jaar samen, hadden twee mooie kinderen, een hond en een koophuis vlakbij het strand. Oké, de laatste tijd liep het niet echt lekker tussen ons en tijdens ruzies opperde een van ons weleens een scheiding, maar dat waren losse flodders. Iedere keer zagen we een aanleiding om tóch samen door te zetten. Een verjaardag van een kind, de zomervakantie die eraan kwam, de feestdagen. Daardoor viel zijn vertrek volkomen uit de lucht. Hans was weg. Per direct. Hij kon het niet langer opbrengen met mij onder één dak te wonen. Een uur nadat ik naar mijn werk was vertrokken, had hij zijn spullen verhuisd.

Ik blijf me afvragen: waarom zo rigoureus? Het had een week later gekund, desnoods dezelfde avond, maar wel in overleg en nadat we met de kinderen hadden gepraat. Nu stond ik overal alleen voor en moest ik de kinderen troosten, terwijl ikzelf intens verdrietig was. Ik heb ze voorzichtig uitgelegd dat papa niet meer verliefd was op mama. Ik moest wel. Ik kon moeilijk zeggen dat papa even voor zijn werk weg was.
 

Onherkenbaar

Het is nu ruim een jaar later en ik ben nog steeds verbijsterd. Hans gaat flierefluitend door het leven en blijft mij elke uitleg schuldig. Met de kinderen gaat het goddank goed. Ze hebben een prima band met hun vader, maar weten dat ik nog steeds boos ben dat hij ons heeft laten stikken. Hans en ik zeggen alleen het hoognodige tegen elkaar en communiceren vooral via advocaten. In niets herken ik de lieve man met wie ik vijftien jaar een relatie heb gehad.”
 

Zonnige, zorgeloze vakantie

Mandy (26) is moeder van Cem (1).

“Zes dagen waren we samen op Mallorca; een zonnige, zorgeloze vakantie. Ons zes maanden oude zoontje Cem logeerde die week bij mijn moeder. Ik miste hem verschrikkelijk, maar was blij dat Adil en ik even tijd voor elkaar hadden. We hadden een pittige tijd achter de rug. Cem was nogal huilerig en deze vakantie gebruikten we om heerlijk bij te tanken.
 

Was sorteren

Na thuiskomst wilde ik net de was sorteren, toen Adil ineens achter me stond. ‘Ik wil dat je nu vertrekt’, zei hij kil. Ik keek hem stomverbaasd aan. Zonder verdere uitleg vertelde hij me dat hij wilde stoppen met ons. Als ik Cem ging halen bij mijn moeder, kon ik daar net zo goed blijven. Ik snapte er niets van en dat doe ik nu, een half jaar later, nog steeds niet.

Ik zie Adil heel soms, als hij Cem wil bezoeken. We hebben nog geen officiële bezoekregeling – hij komt het liefst als ik op mijn werk ben. Hij wil me niet meer zien, laat staan dat hij me wil spreken.”
 

Lees ook
Mama is weg, papa blijft achter >

 

'Papa heeft rust nodig'

Niama (39) is moeder van twee kinderen van 9 en 7.

“Als ik een verhaal las over een man die sigaretten ging halen en nooit meer terugkwam, dacht ik: wat een naïeve vrouw. En blind. En dom. Ik zou nooit mijn relatie laten versloffen en onmiddellijk reageren op alarmsignalen. Ik besefte maar al te goed dat een gezin met drie kleine kinderen plús een jarenlange verbouwing stress oplevert. Daarom zorgde ik dat Alex en ik regelmatig lekker met zijn tweetjes waren om bij te praten en van elkaar te genieten. Het zou mij niet overkomen dat mijn man out of the blue opstapte.

Achteraf schaam ik me voor mijn zelfgenoegzaamheid, want ik ben ook gedumpt. Alex heeft onze kinderen op een maandagochtend verteld dat hij wegging. ‘Papa heeft het een beetje druk in zijn hoofd’, zei hij. ‘Papa heeft rust nodig.’ Toen hij ze bij school had afgezet, belde hij mij. ‘Ik ben niet meer happy’, was alles wat hij had te melden.
 

Uitgekookte actie

Ik weet nu dat het sigarettenverhaal niets met naïviteit of domheid te maken heeft, maar alles met een uitgekookte actie van de dader. Mijn eigen man heeft achter mijn rug zijn vertrek zorgvuldig gepland. En nu heeft hij motorrijles, zijn haar zwart geverfd en een dertien jaar jongere vriendin. Tegen onze vrienden houdt hij vol dat hij pas na onze scheiding een ander had, maar ik ben niet gek. Het is wel heel toevallig als je vijf dagen na de rechterlijke uitspraak op de proppen komt met een nieuwe liefde.”
 

Definitief een punt erachter

Rianne (41) is moeder van twee kinderen van 6 en 4.

“Vlak na de kerst merkte ik dat Danny ergens mee zat. Eerst wilde hij niks zeggen, maar na lang doorvragen zei hij dat hij twijfelde aan ons. Het benauwde hem allemaal. Ik bleef kalm. Zei dat ik er alles aan wilde doen om onze relatie weer op de rails te krijgen. ‘Dat wil ik ook’, zei hij en verdween naar boven. Een uur later kwam hij de trap af met een weekendtas. Hij wilde er definitief een punt achter zetten. Nee, ook geen relatietherapie. En al helemaal niet met me praten. Ik was kapot toen hij de deur achter zich dichttrok. Echt gebroken.
 

'Ik twijfel'

De volgende middag stond hij weer op de stoep. Hij biechtte op dat hij verliefd was op iemand van de sportschool. ‘Maar ik twijfel’, zei hij. Dat gaf me weer hoop. We hadden die nacht nog gevreeën, maar na twee dagen was hij opnieuw verdwenen. Dit keer hing er een briefje op de koelkast. Het was vastgeklikt met een Eftelingmagneetje, alsof het een vrolijke mededeling was. ‘Ik ben weg’, stond er.

Bizar genoeg heb ik zijn kleding voor hem ingepakt. Keurig gestreken overhemden, nette stapeltjes onderbroeken. Ik denk dat ik nog steeds bij hem in de gunst wil vallen, in de hoop dat hij toch weer terugkomt.”
 

Babyblues

Fabienne (30) is moeder van Bo-Anne (8 maanden).

“We zaten nog midden in de beschuit met muisjes-tijd, toen Oscar me wakker maakte. Het was een uur of twee ’s nachts. Hij had zijn jas aan, een koffer in zijn hand en hij huilde. Ik keek hem verbaasd aan. Hij was die avond voor het eerst sinds de geboorte van onze dochter een avondje wezen stappen. Wat was er gebeurd?

‘Ik wil niet meer verder’, zei hij. ‘Ik houd niet van jou zoals jij van mij houdt.’ Ik hoorde het, maar de boodschap drong niet tot me door. Ik zei dat hij niet zo gek moest doen en lekker bij me in bed moest kruipen. Maar hij vertrok naar zijn broer en liet mij ontzet achter. Vervolgens brak de hel los. Mijn ouders en schoonouders waren net zo verbijsterd als ik. Onze vrienden snapten er niets van. Iedereen vond Oscar een klootzak, maar zo hard wil ik niet oordelen. Volgens mij is Oscar geschrokken van de verantwoordelijkheid voor een kind. Kon hij er niet aan wennen dat ik opeens mijn aandacht moest verdelen. Ik geloof niet dat het aan ons ligt – het moeten de babyblues zijn. We zouden trouwen zodra Bo-Anne kon lopen. Ik geloof daar nog steeds in. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij weer op aarde landt en alles goed komt.”


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Sianne (41) trouwde en kreeg kinderen (7 en 4) met Fred (40) – niet uit liefde, maar uit angst om eenzaam oud te worden. “‘Vind je dit nou echt een man die bij je past, schat?’ Mijn moeder beet al maanden op haar tong voordat ze de vraag daadwerkelijk stelde, een dag nadat ik aankondigde met Fred te gaan trouwen. Het was geen spectaculair aanzoek geweest. Op een zaterdagochtend in bed, vroeg hij: ‘Waarom gaan we niet gewoon trouwen?’ Toen ik daarop antwoordde dat dat me een heel goed idee leek, zei hij: ‘Goed dan zoeken we morgen samen een ring uit.’ We voegden de daad bij het woord, en met de ring aan mijn vinger zaten we die zondagmiddag bij mijn moeder aan de thee om het heugelijke nieuws te verkondigen. Geen sappige anekdote voor onze kleinkinderen later, maar goed genoeg voor mij: ik was ten minste onder de pannen.

 

Best gezellig

Mijn moeder was niet van gisteren. Ik ben nogal van de grote gebaren, intense gevoelens en wil niks liever dan dat een man me op de juiste momenten het hof maakt. Fred – een man van weinig woorden en alles behalve attent – paste helemaal niet in dat plaatje. Dat vond ik in het begin wel lekker rustig en overzichtelijk. Eerdere relaties met mannen die net zo groots en meeslepend wilden leven als ik, strandden stuk voor stuk op heftige ruzies en ander drama. Fred was betrouwbaar en voorspelbaar en dat was precies wat ik nodig had, dacht ik. Bovendien: ik was tweeëndertig en als laatste van mijn vriendinnen nog single zonder kind, dus ik moest een beetje haast maken, wilde ik niet eindigen als ouwe vrijster achter de geraniums.

Ik hield van hem, ik ben alleen nooit echt verliefd op hem geweest. Ik overtuigde mezelf ervan dat dat ook niet belangrijk was; elke relatie is nu eenmaal anders. En we hadden het wel gezellig samen. Fred kan koken als de beste, en we houden allebei van reizen, muziek en dezelfde boeken.

 

Boterbriefje tegen de eenzaamheid

Ons huwelijksfeest was precies zoals onze relatie: ingetogen, niet te groot. Om elf uur ’s avonds waren de meeste gasten vertrokken, en om twaalf uur lagen we in bed. Op huwelijksreis, een wandelvakantie op La Palma, gooide ik de pil in de prullenbak. Een jaar later werd onze zoon geboren. Ik had alles wad ik wilde.

Hoewel Fred en ik nooit ruziemaakten of buitensporig ongelukkig waren, realiseerde ik me in de loop van ons huwelijk wel steeds meer dat ik nogal naïef in deze relatie was gestapt. Een boterbriefje is geen ticket naar nooit meer eenzaamheid en Freds stugge karakter bood geen tegenwicht tegen mijn uitbundige impulsiviteit, maar zoog juist al het leven uit me. Hoe langer de intensiteit in mijn leven ontbrak, hoe eenzamer ik me ging voelen – al zat mijn gezin op de bank naast me. Het grootste deel van mijn tijd ging naar mijn zoon, Fred ‘deed ik er een beetje bij’. Voor geen enkele relatie goed natuurlijk, maar het leidde me wel af van het probleem dat ik niet onder ogen wilde zien: ik werd met de dag ongelukkiger in mijn huwelijk. 

 

Lees ook:
‘Na de zoveelste woede-uitbarsting dacht ik: dit kan zo niet langer’ >

 

‘Rot voor je’

Fred had het prima naar zijn zin. Voor hem hoeft het leven niet zo druk en ingewikkeld: zo lang we twee keer per week vreeën, genoeg gespreksonderwerpen hadden tijdens het avondeten en twee keer per jaar op vakantie gingen, was hij dolgelukkig. De enkele keer dat ik mijn onvrede uitsprak, keek hij me glazig aan. Wat nou, intens en emoties en diepgang? We zeiden toch elke dag ‘ik hou van je’?

Er kwam een zusje voor onze zoon, en toen zij net één was, sloeg het noodlot toe: mijn moeder werd ernstig ziek. Ik rende me rot, van werk naar kinderopvang, naar het derde mantelzorgbezoek aan mijn moeder die dag en door naar het huishouden. Ik was de uitputting nabij. Fred kon me niet steunen, hij wist simpelweg niet hoe. De zorg voor de kinderen nam hij alleen uit handen als ik er nadrukkelijk om vroeg, ons huis was een slagveld als ik ’s avonds laat pas thuiskwam van mijn moeder, en als ik wilde praten over mijn angsten en verdriet, zei hij: ‘Echt rot voor je’, en vertrok naar de sportschool.

 

Alleen in een appartementje

Vlak voordat ze overleed, hadden mijn moeder en ik een lang gesprek. ‘Je bent niet gelukkig’, zei ze, ‘en je weet heel goed hoe dat komt.’ Toen kon ik me niet langer groot houden. ‘Ik moet bij hem weg hè’, knikte ik. ‘Maak je geen zorgen: met mij komt het helemaal goed.’ Een week later overleed ze, en startte ik mijn zoektocht naar een woning.

Fred denkt tot op de dag van vandaag, ruim een jaar na onze scheiding, dat ik een vergissing heb begaan. Onze liefde was ultiem, vindt hij, en wat ik zoek bestaat niet. Ik weet wel beter. We gaan op goede voet met elkaar om en hebben een co-ouderschap voor onze kinderen. Ook de weken zonder hen in mijn appartement beginnen te wennen. En de allergrootste winst: ik heb me nog geen seconde eenzaam gevoeld.”

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatie Lisa Joost Laura
Beeld: Unsplash

Lisa werd verliefd op Joost én Laura en ze besloten met zijn drieën verder te gaan. Vijf kinderen en acht jaar later gaat het nog steeds goed. Tot verbazing van de buurt die niet uitgeroddeld raakt.

Lisa: “Ik ben het gelukkigst als we met zijn allen in onze Amerikaanse auto zitten. De drie grote kinderen op de achterste bank, de twee kleintjes op de middelste en Joost, Laura en ik voorin. Het voelt zo zorgeloos. Als we wegrijden valt er iets van me af, alsof ik alle zorgen en problemen achterlaat. Al kletsend en zingend kan ik genieten van waar het echt om gaat: ons gezin. Even geen gedoe, roddels op het schoolplein, confrontaties met buurtbewoners, ouders die niet willen dat hun kinderen bij ons over de vloer komen of mensen die ons belachelijk maken.

Vorige week werd ik door een groepje jongeren op straat nog uitgescholden voor ‘dik hoerenwijf met je hoerenkinderen’. Ik begrijp best dat onze manier van leven controversieel is, maar we zijn geen slechte mensen of onverantwoordelijke ouders. Waarom mag een kind niet bij ons spelen? We liggen echt niet de hele dag met zijn drieën te seksen op de bank.
 

Geen stabiele basis

Ik leerde Laura en Joost kennen via mijn werk. Tijdens een kerstborrel raakten we aan de praat en ik merkte dat al snel veel over mezelf vertelde. Ik was 27 en nogal zoekende. Relaties wilden maar niet lukken, ik wist niet waar ik wilde wonen en wat me echt gelukkig maakte. Laura en Joost boden een luisterend oor en zo ontstond er een vriendschap.

We deden leuke dingen met zijn drieën en ik merkte dat ik bij hen een rust vond die ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder leidde een behoorlijk losbandig leven als kunstenaar. Alles mocht en kon bij ons thuis, maar er was geen stabiele basis. Als mijn moeder een paar schilderijen verkocht, gingen we direct op vakantie, maar ze vergat de rekeningen te betalen waardoor we regelmatig zonder gas en licht zaten.
 

Eindelijk mezelf zijn

Bij Laura en Joost kon ik eindelijk mezelf zijn. Ze waren echt geïnteresseerd in mij – iets wat ik bij mijn moeder altijd had gemist. De kunst stond altijd op nummer één, niet haar dochter. Als het na een avond praten nogal laat was geworden, bleef ik vaak slapen. En omdat het de volgende dag weer zo gezellig was, bleef ik vaak nog een nacht. Het was een diepe vriendschap en die vloeide over in liefde.
 

Liefde

Het begon met een keer zoenen met Joost of Laura na een paar glazen wijn. Ik vond het verwarrend, maar het voelde goed. Dat werd ook de afspraak: voelt iedereen zich nog oké bij wat er gebeurt? Zo niet, dan stoppen we ermee. Laura en ik zijn niet per se biseksueel, want we voelen ons niet tot andere vrouwen aangetrokken, maar er was wel liefde. Ook voelde ik me sterk aangetrokken tot Joost. Fysiek en emotioneel klikten we. We hoorden gewoon bij elkaar.”
 

Gevoelens

Natuurlijk worstelde ik met mijn gevoelens, en wat andere mensen ervan zouden vinden. In het begin vertelde ik niemand wat er speelde – daardoor hadden we met zijn drieën de ruimte te ontdekken wat we er zelf van vonden en wat we ermee wilden doen.

Het was praten, praten en praten. Ik had dat nodig. Laura en Joost stonden als stel steviger in hun schoenen, maar ik was de nieuwkomer. Ik was bang dat ik een tijdelijk verzetje voor ze zou zijn en dat ik elk moment aan de kant gezet kon worden. Ze begrepen dat en stelden me gerust, maar zoiets heeft toch tijd nodig.

Qua seks lag het ingewikkelder. Joost was weleens jaloers als Laura en ik de liefde bedreven. Andersom vond ik het lastig hoe zij elkaar konden ophitsen terwijl ik televisie keek. Het was niet zozeer jaloezie, we moesten leren vertrouwen op onze liefde. Ik wilde aandacht van hen allebei en als ik niet werd betrokken bij de seks voelde ik me buitengesloten.

Na een paar ruzies vonden we een oplossing. We moesten elkaar ruimte geven, letterlijk en figuurlijk. Daarom hebben we op zolder een extra bed gezet, zodat twee die seks wilden hebben zich daar konden terugtrekken. Vrijen met zijn drieën deden we in ons zelfgebouwde kingsize bed, waarin we ook met zijn allen sliepen.
 

Reactie familie

Na een jaar samenwonen durfden we voor onze relatie uit te komen. Ik vertelde het mijn moeder en een paar vriendinnen. Ze wisten wel dat ik bij Joost en Laura inwoonde, maar vroegen eigenlijk nooit hoe het echt zat. Ik denk dat ze het zagen als een typisch zweverige Lisa-actie. Dan woonde ik weer bij een vriendin en dan zat ik weer in een woongroep. ‘Als het jou gelukkig maakt, moet je het helemaal zelf weten’, zeiden ze. De rest van mijn familie zal er best achter mijn rug over gesproken hebben, maar dat begrijp ik. Zoiets hoor je niet elke dag.

Op verjaardagen van ooms en tantes kwamen we met zijn drieën opdagen, we waren altijd welkom. Alleen mijn oma van 92 had er moeite mee. Ze bleef op feestjes een beetje uit onze buurt. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Mijn leven, mijn keus. Door er zelf geen groot ding van te maken, leek het of anderen dat ook niet deden.
 

Zwangerschap

Inmiddels zijn we acht jaar en vijf kinderen verder. Laura kreeg als eerste Jara, een jaar later ben ik bevallen van Tess, vervolgens raakte Laura zwanger van Lies, toen was er even een pauze van drie jaar, waarna Laura nog Daan kreeg en ik Tycho. Het voelt alsof we een klein gemeenschapje hebben opgebouwd en het gaat hartstikke goed.

Natuurlijk hebben wij hoogte- en dieptepunten, maar er is vooral heel veel liefde. Alle bevallingen hebben we samen meegemaakt en ook het opvoeden en verzorgen van de kinderen doen we met zijn drieën. Laura en ik bestieren het gezin. Dat is een enorme luxe. We werken allebei parttime waardoor de kinderen maar een dag naar de opvang hoeven. Joost heeft een fulltime baan en is er ’s avonds en in het weekend. Vijf kinderen opvoeden met drie volwassenen is prima te doen. Er is nooit discussie over wie wat doet.
 

Nachtdienst

Joost doet elke zaterdagochtend iets leuks met de vijf kinderen, zodat Laura en ik de boodschappen voor de hele week kunnen halen. Daarna drinken we ergens koffie. Joost en Laura zijn gek op films; ik pas op als zij een avond naar de bioscoop willen. Degene die ‘nachtdienst’ heeft, slaapt aan de buitenkant van ons grote bed, zodat je niet over twee anderen hoeft te klimmen als er iets is met de kinderen.
 

'Ik heb af en toe last van jaloezie'

Praktisch gezien is het dus een stuk makkelijker dan in een gezin met twee ouders, maar emotioneel is het weleens ingewikkeld. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk als Laura mijn dochter terechtwijst. Ik wil zelf bepalen hoe zij wordt opgevoed en dat strookt niet altijd met de opvattingen van Laura. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik mis soms de ruimte en intimiteit met mijn eigen kinderen. Hun liefde wil ik niet altijd delen. Misschien komt er ook wel jaloezie bij kijken. Als ik Laura zie knuffelen met mijn zoon Tycho, krijg ik een knoop in mijn maag, omdat ik zo graag zijn nummer één wil zijn. Bij Joost heb ik dat niet, omdat hij hun vader is. Van hem kan ik veel meer hebben.

 

Lees ook
'Onze goede vriend bekende dat hij droomde van een trio met ons' >


 

'Mensen snappen de situatie niet'

Niemand bemoeide zich met onze relatie, maar dat veranderde toen we aan kinderen begonnen. Mijn familie is positief, maar dat geldt niet voor de mensen die we leerden kennen via de crèche en school. Toen Laura haar eerste kindje kreeg, ontvingen we brieven met teksten als ‘vieze pedofielen’ of ‘we bellen de kinderbescherming.’ Heel heftig. Ons huis is ook een keer beklad met verf. We zijn drie dagen bezig geweest het eraf te halen. Ook komt het consultatiebureau bij ons langs om te controleren of het wel goed gaat.

Het verbaast me nog altijd dat zo veel mensen slecht over ons denken. We leiden een rustig leven en doen net als ieder ander ons best om onze kinderen liefdevol op te voeden. Ik begrijp dat we voer zijn voor roddels en grappen, maar we doen niemand kwaad. Vooral voor de kinderen vind ik het erg. Onze oudste dochter wordt gepest op school, ze zeggen dat haar vader een viezerik is. We proberen er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Ik kan wel op hoge poten naar school gaan, maar ben bang dat het de situatie alleen maar erger maakt. We blijven liever onder de radar in de hoop dat we met rust gelaten worden. Het is alleen tragisch dat we daardoor nogal afgesloten leven. We gaan bijvoorbeeld liever niet naar dorpsfeesten, omdat we worden nagekeken of nageroepen.
 

Unieke relatie

Het vreet aan me. Wij hebben gekozen voor deze unieke relatie, maar de kinderen niet. Natuurlijk heb ik daar van tevoren bij stilgestaan, maar ik ben misschien naïef geweest. Onze kinderen zijn het mooiste wat ons is overkomen en ik had verwacht dat mensen zouden zien hoe liefdevol we met elkaar omgaan.

Door alle negatieve dingen zijn we als gezin wel extra close geworden en dat is mooi, maar ik had het liever anders gezien. Het doet pijn dat niemand op het schoolplein me op de koffie vraagt, het doet pijn uitgelachen te worden door jongens op straat. Ik gun onze kinderen het allerbeste, maar kan ik ze dat bieden als ze als paria’s worden behandeld? Zullen ze hun hele jeugd moeten strijden tegen vooroordelen? Die gedachte maakt me verdrietig. En toch zou ik niet willen leven zonder Laura en Joost. Ik vind dat wij het recht hebben om ons leven op deze manier in te vullen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >