getrouwd verliefd op een ander
Beeld: Unsplash

Mariëlle (41) heeft een leuke, lieve man en toch werd ze twee jaar geleden verliefd op een ander: de vriend met wie ze altijd golfde. En niet zo’n beetje ook, het kostte haar bijna haar huwelijk. Lees het verhaal hier.

“Hij was de vriend van mijn oudste broer. Jonas zat in 6 vwo, ik in 5 havo. God, wat was hij sexy. ‘Echt iets voor jou, Marie, die jongen’, zei mijn moeder. Wat me normaal gesproken meteen had laten afhaken, maar inderdaad: hij wás echt iets voor mij. Lang, donker, intelligent, grappig – ik klink als een doktersromannetje, hè? Hij had mij ook wel zien zitten, met mijn schoolboeken op de bank, met alles bezig behalve mijn eindexamen. Hij vroeg me mee naar de kroeg, ik vroeg hem mee op een gezamenlijke eindexamenreis. Twee weken Spanje. Costa Brava; zon, zuipen, dat idee. We bleven samen tijdens onze studententijd; hij in Leiden, ik in Groningen. Met even een kleine escapade van zijn kant, maar ach, we waren twintig en wild. We voelden ons het centrum van het universum, the sky was the limit. 
 

Geen oog voor andere mannen

En nu zijn we bijna 25 jaar verder. Heeft hij een buikje, een beginnende onderkin, slechte knieën en bralt nog iets te vaak zoals toen. Mijn vriendinnen lopen weg met hem en noemen hem mijn topmodel. Natuurlijk zie ik ook hoe knap hij is. En lief. En grappig. Een vader uit duizenden. En toch heb ik hem bedrogen. Als ik het nu vertel, is het net alsof ik over iemand anders praat. Ramon was mijn golfvriend. Ik weet het: iets voor oude mannen, maar ik vind het ontspannend, zo’n zondag buiten – en je krijgt er prima armen van. Jarenlang zag ik hem niet staan. Jonas en ik hadden het prima voor elkaar samen, met drie kinderen, leuke banen en een grote vriendenkring. Ik had simpelweg geen oog voor andere mannen.

Goed, Jonas werkte wel wat veel, maar we leefden er riant van. Mijn onderwijsbaan was parttime, tamelijk relaxed, en ik kon het perfect combineren met de zorg voor de kinderen. Die waren toen, twee jaar geleden, elf, negen en zeven. Nog wel afhankelijk van mij, maar zelfredzaam genoeg om in hun vrije tijd min of meer hun eigen gang te gaan met vriendjes en sport. Ik bleef een beetje verloren achter in de drukte van het gezin waarin ik steeds minder hard nodig was. Mens, neem een hobby, zou je zeggen. En dat deed ik ook. Door steeds vaker na het avondeten nog even negen holes te lopen. Een glas wijn te drinken, of twee, of drie. 
 

Uren op de golfbaan

Ramon, vader van twee puberdochters en op het punt van scheiden, was er altijd. We kletsten wat af, tijdens die uren op de baan. En hij luisterde zo goed. Stelde precies de juiste vragen, maakte een goede grap tussendoor, en raakte me steeds vaker even aan. Of eigenlijk: ik weet niet of het echt vaker was, maar het bracht steeds vaker een kriebel teweeg. Die uren op de golfbaan was ik even niet de vrouw-van en moeder, maar gewoon Mariëlle: met een eigen leven, mijn eigen humor en mijn eigen seksualiteit. Ik hield nog steeds van Jonas. We hadden nooit ruzie, hadden zelfs geen grote meningsverschillen over de opvoeding, en gunden elkaar tijd voor dingen buiten het gezin. We vreeën een paar keer per maand, lachten, gingen met enige regelmaat samen uit eten. Maar het was zo… gewoontjes. Dat kan misschien ook niet anders, na dik twintig jaar. Ik twijfelde nooit aan onze relatie. Zeker niet wanneer ik keek naar onze drie met elkaar geinende kinderen, zich van geen enkele onrust bewust.
 

Ik werd verliefd - niet zo'n beetje ook

Toch werd ik verliefd – en niet zo’n beetje ook. Ramon was niet uitgesproken knap, niet bovengemiddeld intelligent. Hij had weliswaar humor en een vlotte babbel, maar ook een slechte dronk en een wat eenzaam bestaan. Niks wat opwoog tegen mijn relatie, maar daar dachten mijn hormonen anders over. Wat voelde het goed begeerd te worden door een andere man. Ik kreeg hem niet meer uit mijn hoofd. Dacht alleen maar aan onze uren op de golfbaan. Het borreluur duurde steeds langer, Jonas ging steeds vaker vragen stellen. Hij kende Ramon, en zocht nergens iets achter, maar vroeg zich wel af wat ik deed, in al die uren die ik opeens weg was.
 

Een gemist moment met Ramon

Alles aan Jonas begon me te irriteren. Een toespeling tijdens het koken? Ga weg, wist hij wel hoe druk ik het had gehad vandaag? Terwijl me dat tot voor kort prima in de stemming kon krijgen. Dat eeuwige werken, zijn standaard routines zoals elk weekend naar zijn favoriete delicatessenwinkel; kon hij nou echt niks beters bedenken? Totaal oneerlijk, ik weet het, maar ik dacht het wel. Ondertussen trok ik me steeds verder terug uit ons gezin. De kinderen helpen met hun huiswerk, een gezinsuitje bedenken, ik vond het allemaal te veel. Ik bracht de dagen door met mijn koptelefoon, luisterend naar dramatische liefdesliedjes. Opeens begreep ik de ware betekenis achter nummers die ik voorheen gedachteloos meeblèrde – allemaal dankzij die Grote Liefde, dacht ik. Afspreken met vriendinnen deed ik nauwelijks meer, want elk vrij moment dat ik doorbracht met hen was een gemist moment met Ramon.
 

Waar waren we aan begonnen?

Natuurlijk hadden we het erover, Ramon en ik, hoe we dit moesten vormgeven met vijf kinderen en twee relaties. Waar waren we in hemelsnaam aan begonnen? Aan niks, bezwoeren we elkaar: we doken toch niet met elkaar in bed en maakten toch ook geen plannen voor de toekomst? Maar ondertussen werd elke dag waarop we elkaar niet zagen een beproeving. We sloegen onze lunchpauzes over en vertrokken een uur eerder van ons werk, om een halfuurtje te kunnen zoenen in het bos. Veinsden tripjes naar Ikea, waar we vervolgens zogenaamd niet slaagden. In werkelijkheid zaten we twee uur lang verliefd te picknicken in het park.
 

Fantaseren over golfvriend

Jonas stelde geen vragen meer, maar liet me. Dat gaf een niet te verteren schuldgevoel. Als ik naast hem in bed lag, fantaseerde ik over een toekomst met mijn golfvriend. Over het pittoreske huisje dat we zouden kopen, de horde kleinkinderen die we zouden krijgen. Ook al realiseerde ik me heus wel dat de kinderen ons misschien nooit meer een blik waardig zouden keuren als ze achter ons overspel kwamen. Ons app-verkeer wiste ik wel tien keer per dag: dit mocht gewoon nooit aan het licht komen. En ik zou er weer mee stoppen, echt.
 

Liefdevol opgebouwde gezinsleven

Van echte seks kwam het nooit. We hadden de gelegenheid niet, vond ik, maar als we echt hadden gewild hadden we natuurlijk altijd op de achterbank van de auto kunnen duiken. Zo sloeg ik aan het twijfelen. Want die fling met Ramon was misschien reuze spannend, maar zou een toekomst met hem zo veel beter zijn dan met Jonas? Eigenlijk ontroerde het me hoe Jonas overduidelijk aanvoelde dat er iets was, maar me tijd en ruimte gaf. En de kinderen mijn hemel, de kinderen... Was deze adrenalinekick me werkelijk mijn zo zorgvuldig en liefdevol opgebouwde gezinsleven waard? Niet dus.
 

Verliefd op een ander? Doodnormaal

Ik denk dat als je zo lang samen bent, het doodnormaal is dat je af en toe verliefd wordt op een ander. Verandering van spijs doet eten. Het gras is altijd groener bij de buren. Die clichés zijn er niet voor niets. Misschien is het soms wel even nodig om uit je eigen situatie te stappen, te snuffelen aan iets onbekends, om vervolgens van een afstandje te  bekijken wat je eigenlijk hebt. In mijn relatie kon weinig beter, concludeerde ik drie maanden na de eerste vlinders voor Ramon. Na weer een avondje op de golfbaan, zette ik er een punt achter.
 

Lees ook
Mama gaat vreemd: 'Mijn man en ik hebben al twee jaar geen seks meer' >

 

Ik biechtte alles op

Ramon, inmiddels gescheiden, nam mijn nieuws me op z’n zachtst gezegd niet erg in dank af. Hij dreigde Jonas te bellen en onze affaire openbaar te maken op de golfclub. Tja, affaire; we hadden alleen maar gezoend, gefantaseerd en oké, heel veel uren stiekem samen doorgebracht. Hoe erg was dit nou eigenlijk? Tegelijkertijd wist ik dat ik mezelf én Jonas en de kinderen nooit meer recht aan zou kunnen kijken als ik dit zou verzwijgen. In een omgekeerde situatie zou ik het hem de rest van zijn leven moeilijk maken als ik erachter zou komen. Dus wenste ik Ramon veel geluk, reed naar huis en biechtte Jonas alles op, in de gang met mijn jas nog aan. ‘Leg morgenochtend zelf maar uit aan de kinderen waarom ik weg ben’, reageerde hij. En vertrok. 
 

'Waar is papa?'

Ik had de hele nacht gehuild, toen mijn jongste de volgende ochtend bij me in bed kroop. ‘Waar is papa?’, vroeg hij. ‘Weg’, zei ik, ‘mama heeft iets doms gedaan.’ Mijn dochters kwamen erbij zitten en ik vertelde het hele verhaal, in grote lijnen uiteraard. Dat er een meneer was, dat ik een klein beetje verliefd was geworden, en dat papa dat heel erg vond. Maar dat het wel weer goed kwam, omdat papa en mama heel veel van elkaar houden en niks liever willen dan samen oud worden. Prima verhaal, vond ik zelf, heel plausibel. Maar mijn oudste dochter stormde de slaapkamer uit, om uit te huilen bij het buurmeisje. Wat een puinhoop, dacht ik, nu wisten de buren er ook nog van. 
 

Maximale kinder- en partneralimentatie

Jonas heeft twee weken bij zijn zus gezeten voordat hij eindelijk mijn telefoontjes beantwoordde. Hij had het echtscheidingsconvenant al laten opstellen, met maximale kinder- en partneralimentatie voor mij. Zo is hij. Als ik dan zo nodig weg wilde, kon ik het krijgen, vond hij, maar wel op niveau. Die avond zijn we uit eten gegaan en hebben alles besproken wat ons dwarszat en wat beter kon in onze relatie. Hij was woedend, maar vooral gekwetst. Verdrietig. Hij begreep het ergens ook wel, vertelde hij, alleen niet dat ik werkelijk was gezwicht voor de verleiding.
 

De rest van de familie weet van niks

Vele telefoongesprekken en een week later woonde hij weer thuis. Dat is nu twee jaar geleden en nog steeds zijn we er niet. Ik realiseer me dat ik in alles zal moeten blijven bewijzen dat ik zijn vertrouwen waard ben, dat ik echt voor mijn gezin heb gekozen. Maar hij doet zijn best, en ik ook. Mijn oudste dochter heeft geen woord tegen me gesproken in de weken dat Jonas weg was, maar is haar vrolijke zelf weer nu ze ziet dat we echt heel hard ons best doen, en zelfs weer knuffelend op de bank zitten. Tussen de zus van Jonas en mij hangt een ongemakkelijke spanning sinds het hele gebeuren, maar gelukkig weet de rest van de familie van niks. Ook van de buren heb ik nooit een opmerking gekregen. En de golfclub dichter bij mijn huis bleek een veel voordeliger lidmaatschap te hebben, inclusief een paar moeders van school die er ook weleens een balletje slaan.
 

Verraad naar mijn kinderen

Ik realiseer me dat het heel anders had kunnen aflopen tussen Jonas en mij, al denk ik ook dat het alles scheelt dat Ramon en ik nooit met elkaar naar bed zijn geweest. Maar goed, geestelijke ontrouw is ook ontrouw, beet Jonas me destijds terecht toe, en misschien wel erger dan een beschonken vluggertje met een onbekende na een avond stappen. Het verraad naar mijn kinderen is bovendien minstens zo erg; ook zij hebben tijd nodig om echt te geloven dat het eens maar nooit weer was. Ik sluit niet uit dat mijn hart nooit meer een slag sneller zal slaan voor een ander; ik ben geen robot. Hetzelfde zal gelden voor Jonas. Maar ik denk wel tien keer na voordat ik er nog eens naar handel.

 

Dit verhaal staat in het Kek Mama Liefdesboek en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >