De bijman
Beeld: 123RF

We horen altijd over mannen die een bijvrouw hebben, maar andersom komt natuurlijk ook voor.

Jeroen (44) gescheiden, vader van een dochter van 12, heeft sinds zes jaar een relatie met Jasmijn (45).

"Ik weet dat Jasmijn op een aanmoediging van mijn kant wacht. Pas als ik haar beloof dat wij samen verder zullen gaan, zal zij een scheiding aanvragen. Maar dat weiger ik pertinent. Ik ben stapelverliefd, maar wil niet degene zijn die haar huwelijk laat klappen. Als ze gaat, moet ze het doen voor zichzelf. Onze relatie is gedoemd te mislukken als we verder gaan op de puinhopen van haar huwelijk. Sowieso is onze relatie heel gecompliceerd. Jasmijn is mijn overbuurvrouw."

 

Onze gesprekken werden intiemer

"Toen ik nog getrouwd was, hielden we vaak buurtbarbecues met de hele straat. Jasmijn en haar man Dave waren daar natuurlijk ook bij. Onze dochters zijn dikke vriendinnen. Zes jaar geleden leerden we elkaar beter kennen, ik was toen al gescheiden. Jasmijn en haar man kregen een hond, net als ik, en ik kwam haar vaak tegen bij het uitlaten. Ik werk in de avonduren en ben overdag veel thuis. Ik zorg dan voor mijn dochter, die ’s avonds bij haar moeder slaapt. Mijn ex woont op loopafstand.

De gesprekken die Jasmijn en ik voerden tijdens het uitlaten, gingen steeds dieper. Jasmijn biechtte op dat haar huwelijk slecht is. Er is nog weinig liefde, laat staan sex. Ze wil niet bij haar man weg vanwege hun drie dochters, maar ook vanwege het geld. Haar schrikbeeld is om op een flat te komen te zitten. Ze zal dan moeten werken – daar moet ze niet aan denken. Als de kinderen op school zaten, spraken wij af voor een wandeling met de honden of een kop koffie. Onze gesprekken werden intiemer, we spraken over sex en al snel belandden we in mijn bed. Het hek was van de dam. We waren smoorverliefd."

 

Ik zie samenwonen niet zitten

"Tegelijkertijd is de situatie uitzichtloos. Jasmijn durft nog steeds niet in het diepe te springen en een scheiding aan te vragen. Ze heeft geen idee waar ze heen moet en ik bied niet aan dat ze bij mij mag intrekken. Soms maakt ze het daarom uit om na een paar weken weer met hangende pootjes bij me terug te komen. Zo gaat dat al zes jaar.

Ik vind haar mooi, lief en sexy en zou haar het liefst altijd om me heen hebben, maar ik zie samenwonen niet zitten. De verstandhouding met mijn ex en dochter is nu prima. Als ik de overbuurvrouw in huis neem met haar drie kinderen, roep ik een hoop ellende over me heen. Mijn dochter zal me dat niet in dank afnemen.

Jasmijn is een perfecte actrice. Niemand vermoedt iets – in de straat denken ze dat we goede vrienden zijn. Haar man Dave begraaft zich in zijn werk en zal hier en daar ook wel wat scharreltjes hebben, vermoedt zij. Ze hebben weliswaar geen sex, maar ook nooit ruzie. ‘Ach, hij heeft een goedkope inwonende huishoudster, kok en nanny voor zijn kinderen’, grapt Jasmijn altijd. En zij kan dankzij hem fulltime moederen. Ik vraag me af of ze ooit de stap durft te nemen weg te gaan bij Dave. Zeker niet zolang ik haar geen gespreid bedje bied. Ach, misschien word ik wel verliefd op een ander, op een vrouw die allang keurig gescheiden is en met wie het vast makkelijker is. Tot die tijd modderen Jasmijn en ik voort."
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 08-2015.
 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Aya (36) is tien jaar na de ongeplande zwangerschap van haar zoon (9), nog steeds samen met zijn vader Björn (41) - al voelt ze zich single. "Een relatie, ik vind het een zwaar overschat fenomeen. Natuurlijk bestaan ze, stellen die jarenlang dolgelukkig zijn samen, zich zielsverwant voelen en geen leven kunnen bedenken zonder elkaar. Mijn ouders zijn zo'n stel, Björn en ik niet.

Het was een simpele verkering. We waren halverwege de twintig, konden leuk stappen samen, en hadden lol zolang we zware onderwerpen uit de weg gingen. Eigenlijk meer een vriendschap, maar dan met fysieke aantrekkingskracht. Het was nooit de bedoeling dat ik zwanger zou raken. Dat de pil niet zou werken, bij de antibioticakuur die ik slikte, hadden mijn huisarts en apotheker me niet verteld. Dus was ik al bijna tien weken onderweg, toen ik bedacht dat mijn menstruatie wel erg lang op zich liet wachten.

 

Droombeeld

Ik was zesentwintig. Wist dat ik ooit dolgraag kinderen wilde en bij voorkeur met de liefde van mijn leven. Maar wat was dat eigenlijk, de liefde van je leven? Vriendinnen om me heen klooiden ook maar wat aan. Kregen eveneens kinderen met mannen van wie ze zich soms afvroegen of dit het nou was, een liefdevolle relatie. Wijn drinkend en lachend om de slapstick die ons leven heette, besloten we dat we waren opgegroeid in een farce, met een droombeeld van liefde dat helemaal niet bestaat.

Björn nam verantwoordelijkheid als vader. Betaalde de hele babyuitzet, en toen ik - een maand nadat we waren gaan samenwonen - zes weken te vroeg beviel van onze zoon, was hij niet weg te slaan uit het ziekenhuis. Nog steeds staat hij altijd klaar voor zijn zoon. Is drie keer per week met hem op het voetbalveld te vinden, neemt hem op zondag mee naar het zwembad, de dierentuin of een wedstrijd van hun favoriete voetbalclub, en stoeit met hem voordat ik hem in bed leg. Een droomvader. Maar Björn en ik, wij hebben niks. Niets meer dan vriendschap en een geoliede gezins-BV, tenminste.

 

Onbereikbare liefde

Ik had er geen last van - want wat wil je meer dan een lekker lopende thuissituatie en een beetje gezelligheid? Tot ik twee jaar geleden halsoverkop verliefd werd op een getrouwde man. Met hem kon ik praten op een niveau dat ik met Björn nooit bereikt had. Het leek alsof hij een mannelijke kopie van me was; in alles voelde ik me zo enorm begrepen. Opeens snapte ik waar iedereen altijd over praatte. Wat mijn ouders al die jaren bij elkaar hield. Dít was dus liefde. Maar hij was onbereikbaar.

Na twee maanden zette ik een punt achter mijn verhouding. Ik besloot Björn niets te vertellen, want het veranderde niets aan onze situatie. We zouden samen blijven, en doorgaan in een relatie die hij als ultiem beschouwt, maar voor mij een vriendschap is met af en toe een keertje seks.

 

Dan maar met vriendinnen

Gesprekken op gevoelsniveau, theaterbezoeken, huilen om wat me echt beweegt; ik deel het met vriendinnen. Zoals zoveel mensen met relaties dat doen, denk ik. Björn verlaten omdat ik weet dat er meer bestaat dan dit, heeft geen zin zolang ik dat 'meer' niet heb gevonden bij een ander. Je stopt ook niet met het eten van boterhammen, omdat je weet dat er ook kaviaar bestaat. Zolang de kaviaar geen optie is, verhonger ik liever niet. Bovendien is het feit dat mijn zoon opgroeit in een verder harmonieuze gezinssituatie, me meer waard dan mijn liefdesleven - zeker omdat het maar de vraag is of ik die liefde ooit nog zal vinden.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’

 

‘Typisch vrouwen’

Voor Björn is mijn onvrede gewoon 'typisch vrouwelijk' - zoals hij elk gesprek afdoet dat ik hierover probeer aan te gaan. Er zit gewoon echt niet meer in dan dit, maar híj is in elk geval gelukkig.

Björn is een gezellige vriend en een fantastische vader. Ik leid dus eigenlijk een celibatair single leven met een huisgenoot die ook nog eens de helft van de zorg voor mijn zoon uit handen neemt, en al mijn kosten met me deelt. Misschien niet helemaal eerlijk, omdat ik waarschijnlijk weg ben zodra ik die liefde wél nog een keer tegenkom. Of mijn minnaar van twee jaar geleden alsnog besluit te scheiden. Tot die tijd tel ik mijn zegeningen: het gros van de vrouwen om me heen leeft met een man met wie ze niet echt gelukkig zijn én die niet meedraait in het gezin. Mocht Björn zijn zorgtaken van de ene op de andere dag ook neerleggen, dan ben ik natuurlijk zo vertrokken."

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Anouk Jan-Pieter
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

Anouk (44) is al vijftien jaar samen met Jan-Pieter (45), terwijl ze uit twee totaal verschillende milieus komen.

Anouk: “Ik ben de trotse dochter van een bijstandsmoeder. Mijn jeugd kenmerkt zich door soberheid en duurzaamheid. Mijn zus en ik kregen twee keer per jaar nieuwe schoenen van de Bata of Bristol en daar moesten we het mee doen. Dan leer je vanzelf dat je zuinig moet zijn op je spullen. Ook geld voor uitstapjes, vakanties of tussendoorcadeaus was er niet, maar dat heb ik ook niet echt gemist. Ik kijk terug op een fijne kindertijd, heb dankzij bijbaantjes kunnen studeren en nooit één cent rood gestaan.”
 

Weelde

Hoe anders is dat bij Jan-Pieter. Hij komt uit een ondernemersgezin. Op zijn achttiende kreeg hij zijn eerste auto van zijn ouders: een nieuwe Ford Escort. Hij hopte van de ene in de andere studie en bouwde een studieschuld op van veertigduizend gulden. “Daar heeft JP geen nacht wakker om gelegen. Dat lost zich vanzelf wel op, dacht hij.

Met hetzelfde gemak wil hij onze kinderen Léon (13) en dochter Tess (11) opvoeden. We werken allebei, JP koopt alles wat los en vast zit en wil de kinderen laten delen in de weelde. Ze hoeven maar te kikken of ze hebben Air Max Nikes en de allernieuwste iPhone. Ze hebben meer Lego dan Bart Smit, plus een Playstation, Wii en Xbox. Compleet van de gekke, maar ik kan JP niet afremmen. Het is drie tegen één. ‘Mama moet niet zo flauw doen’, en: ‘In de klas heeft níemand een afgedankte telefoon’, hoor ik dan.
 

Lees ook
Handige tips als jij en je partner verschillend denken over de opvoeding >

 

De weg van de minste weerstand

Volgens mij is het een uitspraak van Dr. Phil: ‘Do you want to be happy or do you want to be right?’ In mijn geval: het liefst allebei, maar dat gaat in mijn relatie niet samen. Daarom kies ik vaak de weg van de minste weerstand en hou mijn mond, ook al weet ik zeker dat ik gelijk heb. Door Léon en Tess ook af en toe mee te nemen naar de kringloopwinkel en te vertellen over het nut van sparen, hoop ik ze toch nog een beetje de waarde van geld mee te geven.”

 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >