verliefd op een schoolpleinvader

Karin werd smoorverliefd op een vader die ze kende van school. ‘Ik wilde hem echt niet van zijn vrouw afpikken. Nou ja, hooguit voor een weekendje.”

“Terwijl hij zich bukte om de veters van zijn zoon te strikken, keek hij me stralend aan. Ik werd knalrood. Shit. Zes weken schoolvakantie waren blijkbaar niet genoeg geweest. Ik hoorde mijn oudste roepen: ‘Maaaam, ik wil met Luc spelen. Kom nou.’

Mark was niet eens mijn type met zijn serieuze uitstraling, korte donkere haar en bril. Dat veranderde toen mijn zoon voor het eerst ging spelen bij die van hem. Toen ik Bas ophaalde, deed Mark in shirt en korte broek de deur open. Zijn haar zat warrig en opeens viel me op hoe gespierd hij was, hoe strak zijn lijf en hoe mooi zijn lach. Ik werd een beetje warm vanbinnen. We dronken een glaasje ranja met de jongens, kletsten over het mooie weer en ik verliet iets te blij zijn tuin.
 

'Het duurde niet lang voordat ik verliefd werd'

Vanaf dat moment ging ik beter op hem letten. Omdat onze kinderen bij elkaar in de klas zaten en vaker met elkaar speelden, was dat onvermijdelijk. ’s Ochtends in de kring, bij de fietsenstalling of tijdens speelochtenden raakten we regelmatig aan de praat. Er zijn niet veel mannen bij wie alles klopt, maar bij Mark wel. Zijn donkere stem, de blik in zijn ogen, zijn karakter: het duurde niet lang voordat ik verliefd werd.

We kwamen tegelijk aan op school en tussen de luizencapes en rugzakjes in de nauwe gang stond ik opeens heel dicht bij hem. Mijn neus raakte bijna zijn hals waardoor ik zijn eau de toilet vermengd met zijn lichaamsgeur rook. Die lekkere, warme geur sloeg in als een bom. Bám. Dit was het laatste zetje dat ik nodig had om mezelf te verliezen.

Ik gaf voortaan mijn zoon iets te snel een afscheidskus om tegelijk met Mark de school uit te kunnen lopen, bij het ophalen koos ik een strategisch plek op het schoolplein en toen ik Mark een keer zag borrelen met ouders die ik ook goed kende, haakte ik spontaan aan.

Onze gesprekken kregen steeds meer inhoud, we raakten bevriend. Zijn vrouw organiseerde af en toe een etentje of borrel met beide gezinnen. Ik hoopte dan dat hij zijn voet onder tafel tegen de mijne zou vlijen.
 

'We leken wel een gezin'

Op een studiedag stond Mark opeens voor mijn deur. Ik schrok ervan. Heel even dacht ik dat hij me kwam vertellen dat hij ook verliefd op mij was. Niks daarvan: “Luc wil graag met Bas spelen”, zei Mark. Ik had net mijn jongens beloofd naar de speeltuin te gaan en bood aan Luc mee te nemen. “Ik kan anders ook wel meegaan”, zei Mark. “Als jij me tenminste eerst een kop koffie aanbiedt.”

In de keuken maakte ik een sprongetje. Hij vond mij ook leuk. Anders ga je toch niet vrijwillig met een moeder van school naar de speeltuin? Omdat we net zaten te lunchen, pakte ik er twee borden bij en zette koffie. Ik probeerde hem te peilen, tastte zijn blik af. We fietsten naar de speeltuin. Drie blonde jongetjes, Mark en ik – we leken wel een gezin.
 

Een flesje water delen

In de speeltuin keken we op een bankje naar onze kinderen en deelden een flesje water. Ik wilde tegen hem aankruipen, maar deed niks. Dat flesje heb ik nog maandenlang meegenomen naar de sportschool. Ik had in de twaalf jaar dat Jan-Willem en ik samen waren, nog nooit zo veel gevoeld voor een andere man. En dat terwijl Jan-Willem en ik nog steeds dol waren op elkaar. We zaten wel een beetje in een sleur. Onze jongste zoon was twee, ons leven bestond uit luiers en doorwaakte nachten. Ik miste spanning. Het gevoel dat je alleen in het begin van een relatie hebt. Onzekerheid, tintelingen, geiligheid. Bij Mark voelde ik dat weer. Ik had bergen energie als ik hem had gezien.

Maar het holde me ook uit. Ik was verliefd, maar had ook verdriet. Ik huilde stiekem onder de douche en stond een hele middag met mijn mobiel in mijn handen omdat ik bijna uit elkaar spatte van verliefdheid en het iemand wilde vertellen. Uiteindelijk kon ik het niet langer voor me houden en heb ik mijn drie beste vriendinnen in vertrouwen genomen. Huilend en stotend, bang voor hun oordeel. Ze waren alle drie gek op Jan-Willem. Ze reageerden geschokt en verbaasd, maar veroordeelden me niet. Eindelijk kon ik een foto laten zien van ‘mijn schoolpleinman’ en vertellen wat er gaande was in mijn hoofd.
 

'Ik liep op mijn tenen om niks te laten merken'

Ik werd er ondertussen niet leuker op. Als ik Mark niet had gesproken, was ik chagrijnig. Als hij amicaal liep te doen met een andere moeder, hartstikke jaloers. Die ene keer dat hij met vrouw en kind het schoolplein af liep op weg naar een wintersportvakantie en iets te lang omkeek met een blik van: ik was liever met jou gegaan, wist ik zeker dat het wederzijds was. Toen hij na die vakantie niet direct naar me toekwam, zat ik in zak en as. Ik liep op mijn tenen om niks te laten merken. Niet op het schoolplein, niet bij mijn man, niet als we borrelden met Mark en zijn vrouw. Ik kreeg wallen van het wakker liggen en piekeren.

Op een avond vroeg ik mijn man hoe hij het zou vinden als ik het na twaalf jaar een keer met een ander zou doen. Jan-Willem werd asgrauw. Later vroeg hij me of ik iemand in gedachten had. Ja, zei ik. Of het iemand van school was? Ja. Mark? Nee, niet Mark.
 

'Schat, ben je verliefd op Mark?'

Maar een week later gingen we met de kinderen naar de klassenborrel en vroeg Jan-Willem het me opnieuw. Was ik verliefd op Mark? Ik knikte. Ik kon niet langer liegen. Het werd een gespannen middag, waarop ik elk contact met Mark vermeed. Ik voelde hoeveel pijn en angst het bij Jan-Willem veroorzaakte, maar ook hoe moe ik was van de innerlijke strijd die ik dagelijks voerde. Dat Mark een gezin had en een leuke vrouw die ik nooit zou willen kwetsen. Dat ik een gezin had en een leuke man die ik geen pijn wilde doen. Ik wist óók dat ik Mark nooit zou zoenen. Nooit zijn hand vast zou houden. Nooit mijn hoofd in zijn nek zou leggen. Nooit met hem zou vrijen.
 

'Die man moet uit mijn hoofd'

Natuurlijk heb ik vaak gedacht: ik kap ermee. Die man moet uit mijn hoofd. Ik wilde niet meer met tranen in mijn ogen het schoolplein verlaten omdat ik hem niet had gezien. Het leidde nergens toe. Een verhouding zou mijn huwelijk niet overleven en hem vergeten was de enige manier. Elke maandag als ik op de fiets stapte richting school, zei ik tegen mezelf: en nu is het klaar. Maar als ik hem dan weer zag, smolt ik.

En toen belde ik hem op. Zomaar op een donderdagmiddag. “Ik heb een probleem”, zei ik. “Ik vind je leuker dan de bedoeling is. We moeten maar niet meer borrelen en picknicken met z’n allen.” Hij reageerde heel kalm. Het echode nog lang na: “Ik vind je een fantastisch mens en voel me gevleid, maar ik deel je gevoelens niet.”
 

Lees ook:
Verliefd op een schoolpleinvader: 'We kregen steeds meer contact' >

 

'Hoezo voelde hij niks voor mij?'

Bij een vriendin heb ik als een klein kind uitgehuild. Ik was nooit van plan geweest Jan-Willem te verlaten, maar dit was niet wat ik wilde horen. Hoezo voelde hij niks voor mij? Die avond heb ik het mijn man verteld. Ik was doodsbang, maar moest het doen. Toen bleek weer hoe geweldig mijn eigen vent is, want Jan-Willem reageerde heel bijzonder. Hij vond me stoer en was ontzettend opgelucht dat ik voor hem had gekozen. We maakten er zelfs diezelfde avond nog grapjes over. Ik ging met een goed gevoel slapen. Ik had gekozen voor mijn man, mijn gezin én voor mezelf. Ik zou me niet kapot laten krijgen door een verliefdheid die niet eens wederzijds bleek.
 

'Als ik haar op het schoolplein zag, dook ik weg'

De volgende dag zag ik Mark weer op school. Ik durfde hem amper aan te kijken. Dat zijn vrouw het nu wist, vond ik misschien wel het ergst. Als vrienden hadden we bij elkaar gegeten en geborreld en nu bleek ik ineens verliefd op haar man. Hoe moest dat voor haar zijn? Bovendien vond ik haar oprecht een leuk mens. Ik ging haar wekenlang uit de weg. Als ik haar op het schoolplein zag, dook ik weg. Ik schaamde me diep en hoopte dat ze inzag dat ik nooit haar man heb willen inpikken. Of nou ja, behalve voor een weekendje dan.

Een paar weken later kon ik écht niet meer om haar heen. We raakten aan de praat en ze stelde voor samen een kop koffie te drinken. Ik was bloednerveus, maar ze was fantastisch. Ze had het zelf ooit meegemaakt en begreep dat zoiets kan gebeuren. Natuurlijk vond ze het niet leuk. Het stond immers onze vriendschap in de weg en ze had zich ook wel even bedreigd gevoeld. Omdat Mark zo duidelijk had gezegd dat het niet wederzijds was, was het oké voor haar. Ze hoopte dat we op een dag onze vriendschap weer konden oppikken.
 

Pauze

Dat is nu ruim een jaar geleden. Dat het niet wederzijds was, doet pijn. Nog steeds, want Mark laat me nog altijd niet onberoerd. Maar het zal me niet meer gebeuren dat hij zo diep onder mijn huid kruipt. Na een pauze van een halfjaar komen hij en zijn vrouw weer als vrienden bij ons over de vloer.

We grappen erover dat Bas inmiddels op een andere school zit. Dat dit wat hen betreft nou ook weer niet nodig was geweest. Ik lach dan het hardst, maar diep vanbinnen weet ik dat die keuze niet alleen met onze zoon te maken heeft. Het is ook goed dat ik Mark niet meer op het schoolplein zie.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.



 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerst single moeders
Beeld: Shutterstock

Daar zit je dan, als single onder de kerstboom. In je eentje. De kinderen naar hun vader, de gordijnen van huizen vol gelukkige gezinnetjes hermetisch gesloten, en niemand om te zoenen onder de mistletoe. It’ll be lonely this Christmas? Welnee joh. Zo overleef je kerst als alleenstaande moeder.

  1. Nog een beetje brak van de night before? Eén woord: Netflix. Zeg nou zelf: wanneer kom je daaraan toe, zonder dat de kinderen de afstandsbediening overnemen, of zich elke vijf minuten melden met dorst/vieze luiers/ruzie/bloed en ander onheil? Kerst als alleenstaande moeder is de beste uitvinding na de wasmachine. En chocola. En, oké: wijn. Hier vind je de leukste kerstfilms voor single moeders. Huilen toegestaan.
     
  2. Er bestaat zoiets als kerst voor alleenstaanden. Single-feestjes. Sterker nog: als je even googelt, krijg je complete agenda’s met kerstevenementen voor singles. Wie weet wat je er opduikt, als verlaat kerstcadeautje.
     
  3. Sterker: het barst ook van de singlesreizen en eenoudervakanties. Hoe leuk is dat: skiën met andere alleenstaande ouders, terwijl voor de kinderen wordt gezorgd? Of gewoon lekker op reis met andere singles, terwijl de kinderen bij hun vader zijn? Vrijheid, blijheid: je voelt je twintig all over again.
     
  4. Zoek je heil bij vrienden. Eh, tip: kies síngle vrienden. Niks zo deprimerend als in je eentje tussen de stelletjes zitten, in al die kerstromantiek.
     
  5. Tinder. Behoefte geen verdere uitleg, denken wij zo. Want: mét jou, zitten nog duizenden singles alleen op de bank tijdens kerst. En dus op Tinder. Of E-Matching, Second Love en andere datingsites. Hoezo, eenzaam? Kerst betekent voor singles gegarandeerd zeeën van aandacht.
     
  6. Doe eens gek en scoor een one-night-stand. Zie punt 5. Kan jou het schelen: lekker warm en niemand die je ziet.
     
  7. Ga stappen. Dat kán dus nu, hè. Hup, zakdoeken en zelfmedelijden aan de kant, en spring in je glitterjurk. Kerst voor singles is nog nooit zo leuk geweest.
     
  8. Word schaamteloos dronken. Nu er toch geen kinderen zijn die je voor zevenen alweer wakker maken en je gewoon met de taxi naar huis kunt. Tel je zegeningen. Voor hetzelfde geld had je nog anderhalf uur naar huis moeten rijden na de kerstdis bij je schoonfamilie in Tietjerkstradeel. Proost!
     
  9. Snaai alle restjes van het kerstdiner ongegeneerd in je eentje op. Afstandsbediening in je ene hand, vork in je andere, en de hond/kat/cavia gezellig naast je op de bank. Jij eenzaam tijdens kerst? Niet als je bedenkt dat nu overal ter wereld vrouwen bij hun zeurende schoonmoeder zitten, terwijl hun gebrouilleerde broers elkaar nog net niet de hersens inslaan met de braadslee. En de kinderen het door alle kerstkransjes nog voor het hoofdgerecht op een kotsen zetten.
     
  10. Last but not least: misschien ben jij volgend jaar wel weer één van die vrouwen. Met dank aan je nieuwe lover. Die je met een beetje mazzel misschien nog wel deze kerst hebt opgeduikeld – zie bovenstaande punten. En realiseer je: kerst als single is zo gek nog niet.
     


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven vreemdgaan
Beeld: Shutterstock

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

De man van José (38) had haar bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ze leidden een gelukkig gezinsleven met hun zoon (9) en dochter (5), toen ze op een dag rare, lichamelijke klachten kreeg. “Ik had wat pijnlijke wondjes rond mijn vagina, de dag voor mijn verjaardag. ‘Zeker gesneden tijdens het scheren’, gokte ik, en ik besteedde er verder geen aandacht aan. De volgende dag zou ik een tuinfeest geven. Mijn jurk hing klaar, de champagne was besteld, en stiekem was ik nieuwsgierig naar het cadeau dat Huib voor me geregeld had. Voor het eerst ooit hadden de kinderen en hij daar niks over losgelaten.

Wat zijn cadeau was, werd me de volgende ochtend op mijn verjaardag pijnlijk duidelijk. Ik had koorts, voelde me vreselijk lamlendig, en de wondjes waren er meer geworden. Pijnlijker. ‘Heb ik weer’, somberde ik, ‘een huidinfectie op mijn eigen feest.’ Misschien kon de huisarts het met een zalfje of kuurtje weg toveren. Ik kon hetzelfde uur nog terecht.

 

Soa zonder twijfel

‘Is het mogelijk dat je een soa hebt?’, vroeg de dokter toen ik wat ongemakkelijk op de behandeltafel lag. ‘Onmogelijk’, antwoordde ik. Huib en ik waren al twaalf jaar samen, en na zijn affaire van een jaar geleden, had hij me bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ik geloofde hem. Ik voelde het. Hij was destijds alleen maar vreemdgegaan doordat ik in een depressie zat en er met mij geen land te bezeilen viel. Nu ging het fantastisch. Met mij, maar bovenal: tussen ons. We hadden lol, vreeën de sterren van de hemel, en waren simpelweg dolgelukkig met z’n vieren.

‘Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan er niks anders van maken’, sprak de huisarts: ‘Dit is zonder twijfel herpes.’

Hérpes? Ik dacht dat ik flauwviel. Het virus waart soms al jaren in je lichaam en komt pas veel later tot uitbraak, legde ze nog uit. En het was niet het einde van de wereld, want de meeste mensen hebben er na de eerste uitbraak nog zelden last van. Het gros van de volwassenen zou het virus bij zich dragen. En bovendien verliep alleen zo’n eerste aanval, een ‘primo’, zo heftig. Lief bedoeld, al dat sussen, maar het stelde me niet gerust. Zeker niet toen ze toevoegde: ‘Maar bij een ‘primo’ als deze is het niet waarschijnlijk dat de besmetting jaren geleden heeft plaatsgevonden. Dit moet ergens tussen de twee en tien dagen geleden gebeurd zijn.’

 

Lees ook:
‘Ik kan mijn kinderen niet wéér een scheiding aandoen’ >

 

Wéér vreemdgegaan

Ik voelde de grond onder mijn voeten vandaan zakken. Tussen de twee en tien dagen geleden. Zes dagen geleden was Huib op zakenreis geweest. Ik weerde de conclusie waarvan ik wist dat hij waar was uit mijn gedachten. Hij was wéér vreemdgegaan. En had mij nu niet alleen opgezadeld met de emotionele gevolgen, maar vooral met de lichamelijke. Ik voelde me verminkt voor het leven.

De huisarts nam voor de zekerheid een kweek. Daar kwam een aantal dagen de bevestiging uit: herpes type 2, de genitale variant van de koortslip.

Overstuur vertelde ik Huib over de diagnose. Die vertrok geen spier. ‘Kan niet’, zei hij. ‘Ik heb geen klachten. Dan zul je het dus wel vóór mij opgelopen hebben. Of ben jíj soms vreemdgegaan?’ Dat hij me dát durfde te vragen, maakte me woest. Bovendien: vóór hem? Dat was twaalf jaar geleden. De kans dat het virus zich al die tijd slapende had gehouden en uitgerekend nu – ik was fit, gezond en gelukkig – tot uitbraak kwam, was nihil, volgens de huisarts.

 

Niks, voetbal

Mijn koorts was ondertussen flink opgelopen, en de pijn ondraaglijk. Mijn relatiecrisis daarbij opgeteld, maakte dat ik in mijn hele verjaardagsfeest geen zin meer had. Ik zegde al het bezoek af met een griepexcuus en ondertussen draaiden mijn hersenen op volle toeren: was Huib eerlijk, of loog hij – wederom?

Toen de kinderen die avond sliepen en ik doodziek op de bank lag, vertrok Huib naar voetbal. Dat ik me verdrietig, bang en ellendig voelde, leek hem niet te deren. Zodra hij weg was, opende ik zijn laptop – iets wat ik in al die twaalf jaar nooit in mijn hoofd had gehaald. Hij had niet eens zijn best gedaan het te verbergen. Ze stond bovenin zijn mail: Sophie. De conversatie liep tot maanden terug. Hotelafspraken. Diners. Reisjes. En tot overmaat van ramp: hij was nú naar haar toe.

 

‘Alsof jij iets voorstelt in bed’

Ik wist niet of ik in paniek moest raken of woedend moest zijn. Wat ik wel wist, was dat hij weg moest. Hij had me voor het leven getekend met zijn vreemdgaan; ik tolereerde hem geen seconde meer in onze nabijheid. Online regelde ik een opslagbox, en bestelde een verhuisbusje én een slotenmaker voor de volgende dag. Toen Huib in het holst van de nacht – ‘Derde helft, bier, taxi’ – bij me in bed kroop, ging ik bijna over mijn nek. ‘Ik weet dat je bij Sophie was’, zei ik. ‘Ik weet dus ook dat zíj herpes heeft.’ Huib – beschonken – keerde zich van me af, en zei: ‘Het is niet dat jij iets voorstelt in bed.’

Twaalf jaar relatie en tien jaar huwelijk. Twee prachtige kinderen. Ik pakte mijn dekens op, en vertrok naar de logeerkamer. Terwijl Huib sliep, verzamelde ik zijn belangrijkste spullen in sporttassen. Ik hield me slapende toen hij de volgende ochtend opstond en de kinderen klaar maakte voor school. Twee uur later reed het verhuisbusje voor.

 

Alimentatie

Nu, drie maanden later, zijn we in onderhandeling over het ouderschapsplan. Huib is ermee akkoord dat ik in ons huis blijf wonen. Hij verblijft bij een vriend, zegt hij, maar ik vermoed dat die vriend Sophie heet. Op zondagen haalt hij de kinderen op om iets leuks te doen. Wanneer hij ze ophaalt en weer thuisbrengt, wisselen we geen woord met elkaar. Ik weet niet hoe ik dat ooit nog moet kunnen. Sinds mijn ‘primo’ heb ik nog twee uitbraken gehad, steeds tijdens mijn menstruaties. Ik weet niet of ik ooit nog een man durf te vertrouwen. Wat ik wel zeker weet, is dat die opslagbox de beste beslissing is die ik ooit heb genomen, en dat de dinertjes met Sophie nu opgaan aan zijn alimentatie.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Dit was de laatste aflevering van de serie 'Scheiden of blijven'.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >