Melanie Frijns Fotografie
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Tot ze op een zondagochtend onder de douche ineens merkt dat haar lichaam niet meer doet wat haar hersenen haar vertellen. Wat volgt, is een lange weg van herstel, onzekerheid en afscheid nemen van het leven dat ze kende. Maar er volgt ook een lichtpunt: Kiona wordt moeder van een zoon (5) en is inmiddels in verwachting van haar tweede kind. Aan Kek Mama vertelt ze hoe haar leven op één moment volledig veranderde, en hoe ze stap voor stap haar nieuwe balans vond.
Het is zondag 24 maart 2019 wanneer Kiona onder de douche stapt. Ze heeft die dag een slaapdienst en staat op het punt om naar haar werk te gaan. Haar vriend Phil, met wie ze later trouwt, is al vertrokken naar zijn ouders in België. “Ik dook onder de douche en kort daarna gebeurde het. Mijn rechterkant werd gewoon gevoelloos.” Wanneer ze de shampoo van de grond wil pakken, merkt ze dat haar lichaam niet meer reageert zoals normaal. “Mijn arm begon spastische bewegingen te maken. Eigenlijk hoe je hersenen je lichaam sturen, dat deed het bij mij dus niet meer. Mijn arm trok gewoon een andere kant op. Ik was bang dat ik verlamd zou raken.”
De situatie voelt extra angstaanjagend omdat haar opa eerder een herseninfarct kreeg. “Hij is volledig verlamd geweest en kon niet praten. Dus voor mij voelde het alsof hetzelfde ging gebeuren. Ik heb mezelf op dat moment rustig toegesproken. Ik dacht: je moet gewoon zorgen dat je rustig uit de douche komt en veilig op bed belandt. Dat is gelukt.”
Ze wilde haar vriend appen over haar toestand, maar dat liep even anders. “Je denkt dat je iets stuurt wat in je hoofd zit, maar het komt helemaal anders terecht bij de ander. Phil had mij namelijk een foto gestuurd van iets waar hij mee bezig was bij zijn ouders. In mijn hoofd wilde ik reageren met: ‘Goed bezig.’ Daarna wilde ik sturen dat ik me niet goed voelde. Maar dat kwam helemaal niet goed over. Hij stuurde een vraagteken terug en belde mij daarna. Ik dacht: ik ben toch duidelijk? Ik vertel toch dat ik me niet goed voel? Maar hij begreep er helemaal niks van. Het was één grote warboel.” Dat was reden genoeg voor Phil om terug te keren naar huis.
Kiona maakte zich op dat moment vooral druk om op tijd op haar werk te komen. “Ik was heel erg gericht op mijn verantwoordelijkheid. Ik was echt een workaholic. Ik dacht alleen maar: ik moet gaan werken, de dienst wacht op mij. Ik ben snel vies van dingen en normaal zou ik daarom bijvoorbeeld nooit de reling van het balkon aanraken. Maar nu gebruikte ik die als ondersteuning tijdens het lopen naar de auto. Ik pakte de hendels in de lift vast omdat ik duizelig was en greep naar mijn autosleutels. Ik kon de deur met mijn linkerhand openen, maar ik ben rechts en die hand werkte niet meer. Ik dacht: hoe krijg ik de sleutel in het contact? Hij viel uit mijn handen. Toen wist ik: nee, dit is onverantwoord. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor andere mensen op de weg. Ik kan iemand anders iets aandoen.”
Uiteindelijk brengen haar moeder en Phil haar naar de eerste hulp. “Ik weet nog dat ik daar nog steeds dacht: iemand moet mij naar mijn werk brengen. Ik was alleen maar bezig met het feit dat ik te laat was. Ik heb mijn collega gebeld. Ik zei: ‘Ik weet niet hoe ik eraan kom, maar ik kom.’ Maar zij zei meteen: ‘Laat je eerst controleren.’” In het ziekenhuis worden verschillende onderzoeken gedaan, maar daar komt niets uit. “Ze hebben bloed afgenomen, een hartfilmpje gemaakt, mijn bloeddruk gemeten en medische beeldvorming gedaan. Uren heb ik daar gelegen. Toen de uitslag kwam, bleek er niets aan de hand. Ik dacht alleen maar: zie je wel, ik heb gewoon veel gewerkt, daar komt het door.”
Op aandringen van haar moeder en Phil wordt uiteindelijk toch een MRI-scan gemaakt. “Een week later, op vrijdagavond om elf uur, kreeg ik de MRI. Op maandag 1 april werd ik gebeld door de arts: ‘Mevrouw Holland, u moet per direct naar het ziekenhuis komen, u heeft een herseninfarct gehad’, vertelde hij. Als mijn partner en moeder niet hadden aangedrongen, weet ik niet hoe het was afgelopen. Die week daarvoor had ik gedaan alsof er niks aan de hand was. Ik wist dat de onderzoeken niks hadden uitgewezen, dus ik dacht: ik ga niet lui op de bank liggen. Toen Phil thuiskwam, deed ik alsof ik bezig was. Maar eigenlijk had ik de hele dag in bed gelegen. Ik had geen energie. De oorzaak van het herseninfarct werd nooit gevonden. Er staat letterlijk in mijn papieren: geen oorzaak. Ze zeggen eigenlijk dat het domme pech is en dat het iedereen kan gebeuren. Ze hebben gekeken naar alles: overgewicht, alcohol, diabetes, noem maar op. Maar ze vonden niks.”
Kiona overleeft het herseninfarct, maar haar leven verandert blijvend. Toch is dat niet zichtbaar voor de buitenwereld. “Heel vaak vragen mensen: ‘En hoe gaat het nu?’ Alsof het overgaat. Dat is een groot misverstand. Het is geen griep. Het gaat niet over. Er is zuurstofgebrek geweest in mijn hersenen en dat heeft blijvende schade opgeleverd.”
Hoewel ze veel heeft teruggewonnen, merkt ze dagelijks dat haar lichaam en hoofd anders functioneren dan vroeger. “Ik kom gewoon niet meer terug zoals ik was. Het is verbeterd, maar mijn werkgeheugen, overprikkeling en vermoeidheid zijn dingen die blijven.” Ook multitasken, iets wat veel mensen vanzelfsprekend vinden, lukt niet meer zoals voorheen.
Na haar herseninfarct moest Kiona niet alleen lichamelijk herstellen, maar ook afscheid nemen van een deel van haar oude leven. “Ik probeer me te richten op wat wel kan en niet op wat niet meer gaat.” Toch blijft één onderwerp gevoelig: haar werk. “Voorheen werkte ik onder andere bij het Leger des Heils en als coach voor mensen met een verstandelijke beperking. Om aan de ene kant van de tafel te zitten en cliënten tegenover je te hebben en nu zelf de cliënt te zijn… ja, dat is echt next level. Mijn man gaat elke dag naar zijn werk, komt thuis en vertelt dan vol passie over zijn werk, waar ik enorm graag naar luister, want dat is iets wat ik ook enthousiast deed. En dat stukje is weggevallen.” Stilzitten doet Kiona niet, dus besloot ze haar verhaal op papier te zetten. “Ik moet ook iets voor mezelf blijven doen. Ik kan zo veel meer, ik ga mezelf niet zielig vinden. Het is wat het is.”
Na haar herseninfarct moest Kiona ook nadenken over een andere grote levensvraag: het moederschap. “Ik heb altijd gezegd dat ik twijfelde of ik moeder wilde worden. Na mijn situatie werd die twijfel groter. Wel had ik een vriend die heel graag wilde trouwen en kinderen wilde, maar ik wist dat er ook iets met mij was gebeurd. Ik twijfelde of ik het lichamelijk en mentaal aankon om moeder te zijn.”
Ook speelde schuldgevoel mee. “Ik kan beperkte energie hebben. Kan ik mijn kind wel geven wat hij nodig heeft? Dat bleek allemaal goed te komen. Inmiddels ben ik moeder van een geweldige zoon (5) en zwanger van mijn tweede kind. Je leert altijd gaandeweg en ik ben me bewust van mijn situatie en hoe ik daarop kan inspelen om het draaglijker te maken. Daarmee wil ik niet zeggen dat het altijd smooth verliep. De eerste jaren waren zwaar, maar de coronaperiode hielp ons daar onverwacht bij. Geen ziekenhuisbezoekjes en mensen kwamen per koppel thuis voor een bezoekje. Dat vond ik achteraf een groot voordeel voor ons.”
De huidige zwangerschap wordt extra goed gevolgd vanwege haar medische voorgeschiedenis. “Na mijn herseninfarct is ook geconstateerd dat ik een hartafwijking heb. Er wordt dus ook gekeken hoe de toestand van het hart van de baby is.” Hoewel ze vertrouwen heeft in de medische begeleiding, blijft de bevalling een spannend onderwerp door haar eerdere ervaring. “De eerste keer heeft veel indruk gemaakt. Bij mij zijn een paar dingen misgegaan. De zevende van de maand zou ik ingeleid worden, de tiende is hij pas gekomen. Ik heb ook drie keer een epidurale verdoving gekregen, waarvan twee keer verkeerd gezet. Uiteindelijk moest ik op het laatste moment misschien een keizersnede krijgen. Maar de baby lag te laag, dus werd het toch een natuurlijke bevalling.
Voor de volgende bevalling twijfel ik nog op welke manier ik dat wil. Ik heb echt afgezworen om weer een natuurlijke bevalling te doen, maar nu ben ik weer gaan twijfelen. Misschien kan mijn lichaam het toch aan.”
Dankzij het moederschap heeft Kiona ook geleerd meer in het hier en nu te leven. “Ik ben veel bewuster bezig met het hier en nu.” Ze ziet om zich heen hoe gehaast veel ouders soms zijn. Ze merkt dat gehaastheid soms invloed kan hebben op de momenten met je kind. “Ik herken ook dat gevoel dat je hoofd soms al bij de volgende afspraak of verplichting zit. Sinds mijn herseninfarct ben ik me er extra bewust van geworden hoe belangrijk het is om echt aanwezig te zijn in het moment. Voor mij betekent dat niet dat alles altijd rustig of perfect verloopt, maar wel dat ik probeer bewust tijd en ruimte te maken voor de momenten samen. Kinderen voelen die aandacht en aanwezigheid.”
Met haar verhaal wil Kiona vooral meer bewustzijn creëren rondom jong hersenletsel en zwangerschap. “We denken altijd dat we het eindeloze leven hebben en maar door moeten gaan. Maar het kan iedereen gebeuren, dat wordt vaak vergeten.” Aan vrouwen die na een herseninfarct nadenken over een zwangerschap geeft ze een duidelijke boodschap mee. “Doe je research, vraag een second opinion, ga na wat jij nodig heb en vraag hulp zonder schuldgevoel.”
Ook je verhaal doen? Stuur een mail naar redactie@kekmama.nl
Nog een persoonlijk verhaal lezen? De hoofdpijn van Elisabeths zoon bleek niet onschuldig. Je leest hier het hele interview.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Of het haar eigen kinderen zijn en zo niet, waarom ze geadopteerd heeft: deze – en meer – opmerkingen krijgt Rachel Garlinghouse wekelijks. En daar is ze helemaal klaar mee.
Op het eerste gezicht vond hij haar wat saai, zij hem ‘zo’n dj’. Toch zijn Dionne Stax en Steven Jansen al vier jaar stapelgek op elkaar. De vonk sloeg over tijdens een fanatiek potje karaoke.
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst. Tot ze op een zondagochtend onder de douche ineens merkt dat haar lichaam niet meer doet wat haar hersenen haar […]
Fantastisch babynieuws voor Cora Heemskerk (33) en haar partner Floris. Het stel, dat bekend werd door het EO-programma Meer dan verwacht, verwacht hun vierde kindje.
