Beeld: Getty Images
Vijf jaar terug deelde Jaqui’s partner in crime ineens mee dat de man die hij was als vader niet bij hem paste. Twee weken later was hij vertrokken.
Jaqui (40) is fulltime alleenstaand moeder van Mano (9) en Lola (7).
“Jut en Jul, Peppi en Kokki, Romeo en Julia; geen stel was zó intens verbonden als Eric en ik. Hij was mijn beste vriend, mijn soulmate, mijn geliefde en mijn partner in crime.
We waren samen sinds ons zeventiende en ontdekten het leven samen. We deelden liefde en verlies, zochten samen de grenzen op van wat mocht en kon. We namen onze eerste pup en lieten hem dertien jaar later samen inslapen, kapot van verdriet, en kochten gezamenlijk ons eerste huis. We waren een gegeven, een feit. Een onverwoestbare eenheid. Maar toen werden we ouders.
Het leek een logische stap in ons leven. We waren de dertig gepasseerd, hadden alles wel beleefd en bereisd. Een kind was het enige wat nog ontbrak. We koesterden de wens altijd al, latent. Toch namen we de beslissing rationeel. Met alles wat wilden doen gedaan en genoeg vrije kamers in huis, leek dit een goed moment, tien jaar geleden.
“We verheugden ons op de baby, en waren tegelijkertijd doodsbang”
We waren allebei in shock toen ik twee maanden na ons besluit al een positieve zwangerschapstest omhoog hield. Oké, we wilden het, maar zó snel was nu ook weer niet de bedoeling. Razendsnel moesten we ons het idee dat we ouders werden eigenmaken. We verheugden ons, en waren tegelijkertijd doodsbang. Ons verbond zou voortaan uit drie mensen bestaan, de hele dynamiek zou veranderen. Eric en ik waren bijna één persoon, we waren volledig op elkaar gericht. Die aandacht ging vanaf nu naar een ander.
Ik denk dat we het allebei voorvoelden: ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Dat geldt voor iedereen die een kind krijgt, maar Eric wist en ik wist: dit was het einde van onze eenheid. Misschien was het een selffulfilling prophecy. De hele zwangerschap hielden we ons zo bezig met alles wat straks nooit meer zou kunnen, dat we vergaten te genieten van al het mooie nieuws dat in ons leven kwam.
Mano werd geboren en we waren een dreamteam. Eric bleek een geweldige verzorger, en ik stond versteld van de oerintuïtie die ik in me had. We hadden het zo druk met onze baby, dat we geen tijd meer hadden om ons nog druk te maken over ons.
Lees ook – ‘Dat papa dit keer voorgoed bij ons wegging, wist alleen ik’ >
Twee jaar later werd Lola geboren. We hadden het nauwelijks overlegd, het leek gewoon logisch. Met het ouderschap inmiddels in de vingers fietsten haar we er zonder veel moeite achteraan. Ze was net als Mano een ongelooflijk makkelijke, rustige baby, dat hielp. Maar dat gaf ons snel na haar geboorte ook het besef dat onze relatie in het slop was geraakt.
“Hij kon niet eens zeggen of hij van de kinderen hield”
We besloten tot een extra dag kinderopvang op onze gezamenlijke vrije dag, breidden de seksspeeltjeskoffer uit, hielden wekelijks een date night. We investeerden ons een ongeluk in elkaar, tot Eric tijdens een dag in de sauna, vijf jaar geleden, meedeelde dat hij dit leven niet wilde. Hij wilde mij, ons twee, maar de man die hij was als vader paste hem niet, zei hij. Hij vond Mano en Lola lief, maar op mijn vraag of hij ook van ze hield, kon hij geen antwoord geven. Twee weken later was hij vertrokken.
Tot op de dag van vandaag vraag ik me af of hij een psychose heeft, of iets van dien aard. Hoe kon hij ons verbond zomaar verbreken, en zijn bloedeigen kinderen achterlaten? Hij betaalt royaal alimentatie, maar sinds zijn vertrek heeft hij onze kinderen nooit meer gezien. Hij stuurt zelfs geen verjaardagskaartjes. Gelukkig weten de kinderen niet beter en vragen ze zelden naar hem. Zoveel leeftijdgenootjes leven met één ouder.
Ik krijg nog wel regelmatig brieven van Eric, handgeschreven. Dat hij niet zonder me kan en nooit meer echt gelukkig wordt. Kom dan terug, denk ik op die momenten. Voor mij zal er nooit een ander zijn. Al weet ik ook wel dat dat niet meer kan. Dat hij nog liever lijdt dan vader is, is iets wat ik nooit zal begrijpen, en hem ook nooit vergeef.”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
