Beeld: Getty Images
Hormonen prikken, op de klok leven: een vruchtbaarheidstraject is fysiek zwaar, maar mentaal nog veel zwaarder. Vooral als teleurstelling op teleurstelling volgt. Hoe hou je dat vol en hoever ga je? Eva vertelt haar verhaal.
Eva* (36), pedagogisch medewerker, woont samen met Stan (35), dochter Liv (5). Ze zijn al vijf jaar bezig met nummer twee, maar nu even gestopt.
“Secundaire kinderloosheid is voor veel mensen iets onbekends. Regelmatig krijg ik de vraag of ik geen broertje of zusje wil voor Liv, of ronduit brutaal wanneer de tweede komt. Gelukkig ben ik niet op mijn mondje gevallen. Meestal zeg ik dat zwanger worden nou eenmaal niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Dan zie je ze schrikken en geven ze toe dat het niet zo’n handige opmerking was.
Dat liever dan dat ze het gaan bagatelliseren. ‘Komt vanzelf’, of een nog grotere dooddoener: ‘Ga eens samen op vakantie, dan kom je zo zwanger terug.’ Dat zijn pijnlijke opmerkingen. Lieve mensen, denk ik dan, als dat zo zou zijn, had ik inmiddels zés kinderen rondlopen.
Stan en ik zijn drieënhalf jaar bezig geweest om onze dochter Liv te krijgen. Mijn baarmoederslijmvlies is te dun, daardoor nestelt de eicel zich niet vanzelf in. We kwamen daar bij toeval achter. Ik had onrustige cellen bij een uitstrijkje en ging op voor verder onderzoek. Daar kreeg ik de vraag of ik een kinderwens had, want waarschijnlijk had ik daar hulp bij nodig.
Op dat moment raakte ik daar niet van in de stress. Vrienden van ons kregen kinderen via icsi, dus ik nam aan dat het ziekenhuis dat wel zou oplossen. De bevruchting hoefde voor mij geen romantisch verhaal te zijn, als ik maar moeder zou worden.
“De bevruchting hoefde voor mij niet romantisch te zijn, als ik maar moeder zou worden”
Een halfjaar na de geboorte van Liv zijn we gestart met iui, na twee jaar zonder succes met ivf. Helaas pakte dat niet uit zoals we hadden gehoopt. De eerste keer zijn er tien eitjes geoogst. Vier embryo’s werden teruggeplaatst, maar ze mislukten allemaal. De tweede ivf-poging leverde maar vier eitjes op, waarvan er slechts één embryo kon worden teruggeplaatst. Ook dat werd geen zwangerschap.
Iedere menstruatie is een enorme teleurstelling. Ik probeer nuchter te blijven, maar vaak overheerst het verdriet. Alleen: echt tijd om erbij stil te staan heb je ook niet. Het is ziekenhuis bellen, hormonen spuiten en weer door voor de volgende ronde.
“Echt tijd om erbij stil te staan heb je ook niet”
Vooral die laatste mislukte terugplaatsing hakte er mentaal in. Stan en ik hadden afgesproken nog één poging te ondergaan, maar omdat er slechts één bruikbaar eitje was, voelde het niet als een echte kans. We zijn er dus nog niet uit of dit echt de allerlaatste is geweest. We hebben immers nog één ivf-poging tegoed.
Lees ook – Amelia en haar man zijn ongewenst secundair kinderloos: ‘Het is een rouwproces’ >
Op dit moment hebben we het traject gestopt. Ik moet eerst even tot mezelf komen. Je wordt vreselijk labiel van alle hormonen. Wat vooral belastend is, is het op de klok leven. Soms waren er dagen dat ik om de dag naar het ziekenhuis moest. Dat betekent voor mij regelmatig vrij nemen van mijn werk voor een punctie of behandeling.
Het is weleens voorgekomen dat we tijdens een weekend weg in Zeeland op en neer moesten naar Utrecht, omdat ik ineens een eisprong had. Ook zijn we een keer een dag later op vakantie gegaan, omdat het zo uitkwam in mijn cyclus. Je doet het, want je hebt niet voor niks hormonen geprikt, maar leuk is anders.
Ik kan me niet voorstellen dat Liv ons enige kind blijft. Ze voelt als een enorm cadeau, we zijn immens gelukkig en dankbaar met haar, maar gunnen haar ook een broertje of zusje. Als Liv vraagt van wie zij later tante wordt, vliegt het me ineens vreselijk aan. En ik word acuut misselijk van het idee dat ik de kinderwagen, die al jaren op zolder staat te verstoffen, straks zal moeten verkopen.
Wat niet meehelpt: ik werk op een kinderdagverblijf. Bijna wekelijks kondigt iemand aan dat ze zwanger is. Het lukt me prima om felicitaties over te brengen, maar het flitst dan wel door me heen: ik wil ook zo graag. Vandaar dat ik die derde ivf-poging in mijn achterhoofd hou. We hebben nog een kans en zolang er hoop is, geef ik mijn tweede kinderwens niet definitief op.”
* De naam van Eva is om privacyredenen gefingeerd, haar gegevens zijn bekend bij de redactie
Met een abonnement op Kek Mama geniet je van mooie voordelen:
*Goedkoper dan in de winkel
*Lees elke maand als eerst Kek Mama
*Gratis verzonden
Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
