Beeld: Getty Images
Hormonen prikken, op de klok leven: een vruchtbaarheidstraject is fysiek zwaar, maar mentaal nog veel zwaarder. Vooral als teleurstelling op teleurstelling volgt. Hoe hou je dat vol en hoever ga je? Eva vertelt haar verhaal.
Eva* (36), pedagogisch medewerker, woont samen met Stan (35), dochter Liv (5). Ze zijn al vijf jaar bezig met nummer twee, maar nu even gestopt.
“Secundaire kinderloosheid is voor veel mensen iets onbekends. Regelmatig krijg ik de vraag of ik geen broertje of zusje wil voor Liv, of ronduit brutaal wanneer de tweede komt. Gelukkig ben ik niet op mijn mondje gevallen. Meestal zeg ik dat zwanger worden nou eenmaal niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Dan zie je ze schrikken en geven ze toe dat het niet zo’n handige opmerking was.
Dat liever dan dat ze het gaan bagatelliseren. ‘Komt vanzelf’, of een nog grotere dooddoener: ‘Ga eens samen op vakantie, dan kom je zo zwanger terug.’ Dat zijn pijnlijke opmerkingen. Lieve mensen, denk ik dan, als dat zo zou zijn, had ik inmiddels zés kinderen rondlopen.
Stan en ik zijn drieënhalf jaar bezig geweest om onze dochter Liv te krijgen. Mijn baarmoederslijmvlies is te dun, daardoor nestelt de eicel zich niet vanzelf in. We kwamen daar bij toeval achter. Ik had onrustige cellen bij een uitstrijkje en ging op voor verder onderzoek. Daar kreeg ik de vraag of ik een kinderwens had, want waarschijnlijk had ik daar hulp bij nodig.
Op dat moment raakte ik daar niet van in de stress. Vrienden van ons kregen kinderen via icsi, dus ik nam aan dat het ziekenhuis dat wel zou oplossen. De bevruchting hoefde voor mij geen romantisch verhaal te zijn, als ik maar moeder zou worden.
“De bevruchting hoefde voor mij niet romantisch te zijn, als ik maar moeder zou worden”
Een halfjaar na de geboorte van Liv zijn we gestart met iui, na twee jaar zonder succes met ivf. Helaas pakte dat niet uit zoals we hadden gehoopt. De eerste keer zijn er tien eitjes geoogst. Vier embryo’s werden teruggeplaatst, maar ze mislukten allemaal. De tweede ivf-poging leverde maar vier eitjes op, waarvan er slechts één embryo kon worden teruggeplaatst. Ook dat werd geen zwangerschap.
Iedere menstruatie is een enorme teleurstelling. Ik probeer nuchter te blijven, maar vaak overheerst het verdriet. Alleen: echt tijd om erbij stil te staan heb je ook niet. Het is ziekenhuis bellen, hormonen spuiten en weer door voor de volgende ronde.
“Echt tijd om erbij stil te staan heb je ook niet”
Vooral die laatste mislukte terugplaatsing hakte er mentaal in. Stan en ik hadden afgesproken nog één poging te ondergaan, maar omdat er slechts één bruikbaar eitje was, voelde het niet als een echte kans. We zijn er dus nog niet uit of dit echt de allerlaatste is geweest. We hebben immers nog één ivf-poging tegoed.
Lees ook – Amelia en haar man zijn ongewenst secundair kinderloos: ‘Het is een rouwproces’ >
Op dit moment hebben we het traject gestopt. Ik moet eerst even tot mezelf komen. Je wordt vreselijk labiel van alle hormonen. Wat vooral belastend is, is het op de klok leven. Soms waren er dagen dat ik om de dag naar het ziekenhuis moest. Dat betekent voor mij regelmatig vrij nemen van mijn werk voor een punctie of behandeling.
Het is weleens voorgekomen dat we tijdens een weekend weg in Zeeland op en neer moesten naar Utrecht, omdat ik ineens een eisprong had. Ook zijn we een keer een dag later op vakantie gegaan, omdat het zo uitkwam in mijn cyclus. Je doet het, want je hebt niet voor niks hormonen geprikt, maar leuk is anders.
Ik kan me niet voorstellen dat Liv ons enige kind blijft. Ze voelt als een enorm cadeau, we zijn immens gelukkig en dankbaar met haar, maar gunnen haar ook een broertje of zusje. Als Liv vraagt van wie zij later tante wordt, vliegt het me ineens vreselijk aan. En ik word acuut misselijk van het idee dat ik de kinderwagen, die al jaren op zolder staat te verstoffen, straks zal moeten verkopen.
Wat niet meehelpt: ik werk op een kinderdagverblijf. Bijna wekelijks kondigt iemand aan dat ze zwanger is. Het lukt me prima om felicitaties over te brengen, maar het flitst dan wel door me heen: ik wil ook zo graag. Vandaar dat ik die derde ivf-poging in mijn achterhoofd hou. We hebben nog een kans en zolang er hoop is, geef ik mijn tweede kinderwens niet definitief op.”
* De naam van Eva is om privacyredenen gefingeerd, haar gegevens zijn bekend bij de redactie
Met een abonnement op Kek Mama geniet je van mooie voordelen:
*Goedkoper dan in de winkel
*Lees elke maand als eerst Kek Mama
*Gratis verzonden
Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
Wanneer je samen iets leuks plant, zoals een avondje naar de bioscoop, een theatervoorstelling of een dagje pretpark, kan het moment waarop de rekening op tafel komt de sfeer soms net even doen kantelen. Want wie betaalt wat, en hoe zorg je dat het gezellig blijft?
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Renate, die per ongeluk een doodenge mascotte op de verjaardag van haar dochter liet komen.
