Beeld: Getty
Beeld: Getty

Martine de Jong heeft nog drie jaar om haar zoon brugklas-proof te maken. En dat betekent: loslaten, loslaten, loslaten. Bijvoorbeeld: hem in zijn eentje naar school laten fietsen.

De tijd is blijkbaar voorbij gevlogen want opeens zit mijn zoon in de bovenbouw. De schrik sloeg me om het hart: heb ik hem wel voldoende losgelaten? Opeens heb ik nog maar drie jaar om hem brugklas-proof te krijgen. In die drie jaar moet hij zelf zijn tijd leren managen, zelf zijn broodtrommel leren vullen (oké, dat punt is puur eigenbelang), zelf eraan denken zijn school- en gymtas mee te nemen en hij moet zelf naar school kunnen fietsen.

More content below the advertising

 

Echte jongensfiets

Nu wonen wij op loopafstand van zijn huidige school, dus het was er gewoon nog niet van gekomen, maar hij heeft inmiddels wel een knappe fiets. Zo’n echte jongensfiets, met versnellingen en een bagagedrager waar prima een ouderwetse schooltas op zou passen. Ik kan hem straks toch moeilijk naar de middelbare school brengen, en later naar zijn werk en misschien nog later naar volkstuintjes en bingo-avonden.

Nu lopen we nog hand in hand naar school. Tot we om de hoek zijn, dan laat hij me los, steekt zelf over (goed links kijken, rechts kijken en weer links kijken) en verdwijnt naar zijn klaslokaal. Gelukkig mag ik hem nog achterna lopen en krijg ik in de klas een kus van hem. Nog wel.

 

Een soort zenuwachtige trots

Afgelopen week vroeg hij me of hij op de fiets naar school mocht. Tot mijn eigen verbazing zei ik ja. Even later liep ik met zijn jongere zus aan de hand achter hem aan en zag ik nog met hoe hij de bocht om slingerde. Ik wist dat ik het doodeng zou moeten vinden, maar in plaats daarvan voelde ik een zenuwachtig soort trots. Zo ontspannen mogelijk probeerde ik naar school te lopen en mijn dochter niet al te veel mee te trekken. In de verte zag ik een vrachtwagen achteruit de straat inrijden waar mijn zoon net ingeslagen was. Niet aan denken, niet aan denken, dacht ik, en concentreerde me op mijn vrolijk babbelende dochter.

 

Normaalste zaak van de wereld

Aangekomen bij school zag ik hem staan bij het fietsenrek. Glimmend van blijdschap stond hij zijn fiets op slot te zetten, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar dat was het niet. We wisten het allebei: er was iets veranderd. Ik had weer een beetje losgelaten en hij was weer een beetje gegroeid.

 

Stoer, van jou en hem

Trots maakte ik melding van deze fietspartij op Facebook, ook omdat ik benieuwd was naar de reacties van anderen. Had ik hem als een wereldvreemde en ontaarde moeder veel te vroeg alleen laten fietsen? Of misschien wel juist te laat en stelde ik me aan? De leukste reacties kwamen van moeders met kinderen die al lang fietsen. “Heftige los-laat-stappen! I know what it feels like”, zei iemand. “Hij lijkt er helemaal klaar voor. Jij ook?”, vroeg iemand anders, heel terecht. De liefste reactie kwam van mijn eigen moeder: “Stoer! Van jou en van hem.”

 

Makkelijk loslaten

Trouwens: ik vind het geweldig dat ik door kinderen te krijgen alsnog op detailniveau meekrijg wat mijn ouders allemaal hebben meegemaakt met mij. En hoe ik op mijn beurt mijn moeder weer herinner aan dingen waarmee zij vroeger geworsteld heeft, of juist niet. Aan de telefoon vertelde ze me dat ze mij al heel snel alleen naar school stuurde, samen met mijn jongere zusje, voor wie ík dan de verantwoordelijkheid had. “Maar wij woonden natuurlijk in een heel klein dorp”, zei ze. Dat was een goed punt. Zelf woon ik midden in Amsterdam, maar het valt me mee hoe makkelijk loslaten me tot nu toe afgaat.

 

Beter zijn dan mama

Als je kinderen baby’s zijn moet je er niet aan denken dat ze überhaupt ooit naar buiten gaan, maar gelukkig merk je al snel dat loslaten loont. Het voelt gewoon echt heel goed zelfvertrouwen te zien bij je kind. Als je een kind krijgt, laat je ook een deel van jezelf los. Ik ben bijvoorbeeld van nature behoorlijk betweterig en een pietje precies, maar ik besefte laatst dat ik – ten opzichte van mijn kinderen – me dommer en losser opstel dan ik eigenlijk ben. Zo veins ik weleens niet door te hebben dat ze jokken. Niet omdat ik wil dat ze alles aan elkaar liegen, maar omdat ik vind dat je ook als kind recht hebt op geheimen en de bijbehorende verantwoordelijkheden. Ook doe ik soms of ik niet van ze kan winnen bij een spelletje en ik lieg dat ik hun sommen te moeilijk vind zodat ze het zelf moeten oplossen. Beter zijn dan mama, hoe gaaf is dat? Loslaten komt dus eigenlijk neer op steeds meer dingen zogenaamd niet zien. Vooral de gevaarlijke dingen, zodat je kind ermee om leert gaan. Los daarvan ben ik zelf ook wat losser geworden. En dat is weer goed voor míjn zelfvertrouwen.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 12-2015.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

video-meisjes-pop-borstvoeding-geven

Marjorie Harvey, de vrouw van komiek Steve Harvey, plaatste nietsvermoedend een filmpje van haar kleindochters die hun poppen 'borstvoeding' gaven op Instagram. Wat volgde was een stortvloed aan reacties; positief, maar ook negatief.

'Er zijn grenzen'

Want behalve dat veel mensen het 'vreemd' vinden dat het zwarte meisje een witte pop in haar handen heeft, vinden ze vooral de video zelf over the top. 'Dit is dus één van de redenen dat veel meisjes moeder worden voordat ze hun school hebben afgemaakt', zo reageert iemand. Weer een ander schrijft: 'Waarom laat je je kinderen op deze manier zien op social media? Er zijn grenzen: dit gaat echt te ver.' Ook wordt gezegd dat de meisjes echt nog 'te jong' zijn om te doen alsof ze borstvoeding geven. 

More content below the advertising

 

Lees ook
8x prachtige foto's die laten zien hoe borstvoeding wereldwijd gegeven wordt >

 

'Overdreven geseksualiseerd'

Er zijn ook veel mensen die de beelden juist aandoenlijk vinden. 'Te jong? Te jong voor wat, om moedertje te spelen? Moeder zijn betekent ook dat je je baby moet voeden. En het is volkomen normaal dat zij weten dat er moedermelk uit je borsten komt. Sommige kinderen zien hun moeder borstvoeding geven, anderen zien dat ze een flesje klaarmaakt: ze kopiëren gewoon hun moeder - helemaal prima toch? Helaas leven we in een land waar borsten overdreven geseksualiseerd zijn.'

 

'Een knuffel nodig'

Na alle commotie voelt zelfs Marjorie de behoefte om te reageren. 'Aan iedereen die onbeschofte dingen heeft gezegd: jullie hebben gewoon een knuffel nodig...'

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Rose and Elle breastfeeding dolls 😂😂😭

Een bericht gedeeld door Marjorie Harvey (@marjorie_harvey) op

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Wil je graag een kind adopteren, dan is het fijn om te weten wat je zoals kunt verwachten van een adoptietraject. Wij zetten de belangrijkste punten voor je op een rij.

Soorten adoptie

Wil je gaan adopteren, dan zijn dit de mogelijkheden:
 

More content below the advertising
  • Buitenlandse adoptie

De meeste adoptiekinderen komen uit het buitenland. Het gaat dan om kinderen die zijn afgestaan door hun geboorteouders, omdat zij bijvoorbeeld niet de financiële mogelijkheden hebben om voor hun kind te zorgen. Het kan ook zijn dat de ouders om verschillende redenen uit de ouderlijke macht zijn gezet.
 

 

  • Binnenlandse adoptie

Dit is een vorm die in ons land niet vaak meer voorkomt, het gaat ongeveer vijftien kinderen per jaar. 
 

  •  Open of gesloten

Er is een verschil tussen een open of gesloten adoptie. Bij een gesloten adoptie wordt de band en het contact tussen het kind en de geboorteouders volledig doorgesneden. Dit is meestal het geval bij buitenlandse adoptie. De gegevens van de geboorteouders gaan dan in een dossier, dat zonder hun toestemming niet mag worden ingezien door het kind.

Bij een open adoptie hebben de geboorteouders een stem bij het bepalen van de keuze van de adoptieouders voor het kind. Ook na het afronden van de procedure blijft er contact met hen. Soms nemen de geboorteouders zelfs een deel van de opvoeding voor hun rekening.

 

Lees ook:
'Hoe adoptie mijn manier van opvoeden heeft veranderd' >

 

Hoe werkt een adoptieprocedure?

Het begint met het aanvragen van een beginseltoestemming. Daarbij wordt gekeken of je aan voorwaarden voldoet om te worden toegelaten tot de procedure. Zo is het samen adopteren van een kind alleen mogelijk als je getrouwd bent en mag je niet ouder zijn dan 45 jaar. De Raad voor Kinderbescherming kijkt naar de gezinssituatie en naar jullie wensen en beweegreden om te adopteren. Vervolgens wordt er een gezinsrapport opgesteld. Op basis daarvan beslist het Miniserie van Justitie en Veiligheid, samen met het advies van de Raad voor Kinderbescherming, of er beginseltoestemming wordt verleend. Zo ja, dan krijg je toestemming om een kindje uit het buitenland te adopteren.

Stellen die adoptie overwegen en beginseltoestemming hebben gekregen, gaan naar een informatiebijeenkomst waarbij ze meer informatie krijgen over het adoptieproces. Ook moet je naar vijf verplichte voorlichtingsbijeenkomsten. Deze zijn bedoeld om je meer informatie te geven over adopteren, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken. Onderwerpen als de biologische ouders, hechtingsproblematiek en de voorgeschiedenis van het kind komen aan bod.

In de zogeheten bemiddelingsfase komt het contact tot stand met instanties in het buitenland. Zij zoeken de meest geschikte ouders voor een kind dat voor adoptie in aanmerking komt. De meeste adopties komen tot stand via één van de vijf organisaties in Nederland die een vergunning hebben om te bemiddelen.
Is er sprake van een goede match, dan wordt het kindje aan je voorgesteld. Je krijgt dan informatie over de leeftijd, het geslacht en eventuele bijzonderheden over de medische achtergrond.

Als je besluit te adopteren, wordt gecontroleerd of aan alle voorwaarden is voldaan en of al het papierwerk in orde is. Afhankelijk van het land van herkomst kan hier veel tijd, soms wel maanden, overheen gaan. Uiteindelijk haal je je kind op uit het buitenland – bij enkele landen komen kinderen onder begeleiding naar Nederland.

 

Lees ook:
Prachtig: zo ziet adoptie eruit >

 

Hoelang duurt het adoptieproces?

Er moet dus aan allerlei voorwaarden worden voldaan, voordat je in aanmerking komt om een kind te adopteren. Daar gaat veel tijd overheen, maar de weg die je daarna moet afleggen is ook behoorlijk lang.
De wachttijd tussen de aanmelding en de start van de voorlichtingsbijeenkomsten is gemiddeld een jaar. Vervolgens kan het nog één tot vier jaar duren voordat er een match is en je een kind in je armen mag sluiten. Dit is afhankelijk van de voorstellen die landen doen en de wensen en mogelijkheden die je als adoptieouder hebt. De wachttijd voor jonge, gezonde kinderen is bijvoorbeeld langer dan die voor oudere kinderen en kinderen met een special need (medische geschiedenis).

 

Wat zijn de kosten? 

De kosten voor de verplichte voorlichting bedragen zo’n 1600 euro. De bemiddelingskosten kunnen hoog oplopen: van 12.000 tot ruim 35.000 euro. Ook als je kind eenmaal in Nederland is, heb je te maken met enkele kosten. Zo kost een verblijfsvergunning ongeveer 950 euro en kost het omzetten van een adoptie naar Nederlands recht – als dat nodig is – tussen de 600 en 1000 euro.
 

Meer weten over adoptie? Ga dan naar Stichting Adoptievoorzieningen.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >