De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: leerling Seid maakte een bombardement van IS mee.

“Au!” roept Maartje. Buurman Seid heeft haar gestompt. Omdat ze per ongeluk zijn tafel aanraakte. Sinds de zomer is Seid vaker agressief om niets. Vorig jaar was hij een springerig vrolijk joch. Nu is hij lusteloos, ziet hij lijkbleek, heeft hij kringen onder zijn ogen. Op de eerste schooldag vroeg ik de kinderen een tekening te maken van de vakantie. Seid leverde er twee in. Op de ene straalde een felle zon over een blauwe zee, met de tekst: bij mama. Op de andere was alles zwart, op wat geel licht rond een lampje na. Bij papa, schreef hij erbij. Ik vroeg Seid waarom het zo donker was geweest bij papa. “We gingen kamperen”, zei hij. Waarom zie ik dan nergens een tent, dacht ik.

 

Bombardement van IS

In mijn achterhoofd ging een rood lichtje branden. Ik wist dat Seid twee weken bij zijn Iraakse vader had gelogeerd – zijn ouders zijn gescheiden. Na school schoot ik zijn moeder aan, een lieve, nerveuze Nederlandse. Zij vertelde dat Seid in Bagdad een bombardement van IS had meegemaakt. Hij en zijn vader waren in de auto op weg naar zijn oom op de camping toen er een bomalarm afging. Ze moesten meteen de auto uit en de greppel in, maar de auto had een kinderslot, zodat Seid er niet uit kon. Zijn vader ontdekte dat pas toen hij al in de greppel lag. Hij kroop terug om het portier te openen. Al die tijd dacht Seid dat hij doodging.
 

Lees ook
'Juf, ik heb een bomaanval meegemaakt' >

 

Veel nachtmerries

Na zijn terugkeer in Nederland had Seid een week bij zijn Nederlandse grootouders in Roermond gelogeerd. Die hadden hem afgezet bij zijn tante in Scheveningen, waar hij een week aan het strand speelde met zijn neefjes. Vervolgens had zijn moeder hem opgehaald om drie weken door Spanje te trekken.

Seid had wel veel nachtmerries gehad, vertelde zijn moeder. Maar ze had gedacht dat het wel weer goed zou komen als de school weer zou beginnen en alles weer normaal werd. IJdele hoop, bleek de volgende weken. Seid was een ander jongetje geworden. Zijn nachtmerries namen niet af, eerder toe. Na overleg met zijn ouders – met de vader via Skype – is hij nu in therapie voor post traumatische stressstoornis bij kinderen. We zijn er nog lang niet, stel ik vandaag somber vast.

 

Ontnomen vrolijkheid

Intussen kan ik niet meer naar het journaal kijken. Ik zie overal kleine Seids. De een wordt weggedragen uit de puinhopen in Syrië, de ander spoelt aan bij Lesbos. Voor mijn Seid duurde de oorlog slechts twee weken. Dat was genoeg om hem zijn vrolijkheid te ontnemen. Hoeveel nachtmerries moeten kinderen in oorlogsgebieden niet hebben? Een liedje van Boudewijn de Groot dreint door mijn hoofd: Welterusten, meneer de president. Droom maar niet te veel van al die dode mensen, droom maar fijn van overwinning en van macht, denk maar niet aan al die vredeswensen, meneer de president, slaap zacht.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

buitenbaarmoedelijke zwangerschap
Beeld: Pixabay

Ze had gewoon flinke obstipatie, dacht Marieke (32) toen ze zich bij de huisarts meldde met buikpijn. Op de spoedeisende hulp werd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vastgesteld.

“De huisarts dacht aan een blindedarmontsteking, toen ik me ellendig van de pijn rechtsonder in mijn buik bij hem meldde. Zelf was ik er ook niet helemaal gerust op; ik kon al dagen niet naar de wc terwijl ik wel het gevoel had dat ik moest, en voelde me alles behalve lekker. ‘Misschien ben ik wel gewoon zwanger, hoor’, grapte ik nog – me geen seconde bewust dat het weleens echt zo zou kunnen zijn. Mijn vriend Lars en ik hadden pas drie maanden eerder besloten de pil in de kliko te gooien. ‘Ik bel de spoedeisende hulp dat je er nú aankomt’, reageerde de huisarts geschrokken, ‘hoe lang proberen jullie het al?’
 

'Voor ik het wist stond er een gynaecoloog'

Lam geslagen onderging ik nog geen twee uur later een echo. Zó ziek voelde ik me nou ook weer niet; bij een blindedarmontsteking crepeer je toch van de pijn? ‘Ik bel even naar de arts’, zei de echoscopist in het ziekenhuis, zonder me verdere uitleg te geven. Voor ik het wist stond er een gynaecoloog in de kamer.
 

Van dolblij naar diep ongelukkig

‘Kijk’, wees ze op het scherm. ‘Daar klopt het hartje.’ Ik was bijna acht weken zwanger, gokte ze. Ik sprong bijna van de tafel van geluk, maar begreep niet waarom verder niemand lachte. En waarom ik niks gemerkt had trouwens, want ik was dan wel wat moe en misselijk, maar ik was óók gewoon ongesteld geweest, dacht ik.

‘Het vruchtje is ingenesteld in je eileider’, zei de gynaecoloog. ‘Daar kan het niet overleven, en voor jou is zo’n buitenbaarmoederlijke zwangerschap ook gevaarlijk.’ Wat ik had aangezien voor menstruatie bleken bloedingen in mijn eileider; het was opmerkelijk dat het hartje van mijn kind nog klopte. Ik moest met spoed geopereerd worden om het weg te halen. Van dolblij naar diep ongelukkig in één seconde: zo’n emotionele duikval gun je niemand.
 

'Daar gaat onze kinderwens'

Diezelfde avond nog werd ik geopereerd. Mijn eileider was niet meer te redden en moest verwijderd worden. ‘Daar gaat onze kinderwens’, dacht ik. Ik was pas negentwintig. Maar de gynaecoloog, die de volgende ochtend meteen langskwam, was verbazingwekkend optimistisch. Zei: ‘Zit even twee volledige cycli uit om te ontzwangeren en herstellen, dan mogen jullie daarna weer aan de slag.’ Met één eileider zou ik nog steeds hartstikke vruchtbaar moeten zijn.
 

'Wat als het nog een keer fout zou gaan?'

Voor Lars en mij was het even schakelen. In minder dan vierentwintig uur tijd hadden we onze blijdschap om mijn zwangerschap moeten verruilen voor verdriet om ons niet levensvatbare kindje, en moest ik ook nog het verlies van mijn eileider verwerken. Het laatste waar ik nu aan dacht, was opnieuw zwanger worden; wat als het nog een keer fout zou gaan? Die kans was volgens de gynaecoloog inderdaad iets verhoogd, maar niet zodanig dat ik me er zorgen over hoefde te maken.
 

Een probleemloze zwangerschap

Mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap is inmiddels drie jaar geleden. Anderhalf jaar geleden werd Simon geboren, inderdaad na een probleemloze zwangerschap – voor de zekerheid wel onder begeleiding van de gynaecoloog. Dat heeft me minder bang gemaakt voor een volgende zwangerschap; Lars en ik knutselen hard aan een tweede baby.”

 

Lees ook
Dit zijn de meest voorkomende zwangerschapssymptomen >


 

Wat is het?

Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nestelt een bevruchte eicel zich in op een andere plek dan de baarmoeder. Meestal in de eileider, maar heel soms ook in de buikholte of de baarmoederhals. Vaak komt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap door een eerdere beschadiging aan de eileider(s), bijvoorbeeld door een ontsteking of operatie, maar er kunnen tal van andere oorzaken zijn.

Of een zwangerschap buitenbaarmoederlijk is, merk je in eerste instantie meestal niet. Je kunt een positieve zwangerschapstest hebben, omdat je lichaam wel het zwangerschapshormoon HCG aanmaakt (hoewel vaak minder dan bij een ‘gezonde’ zwangerschap), waardoor je ook geen eisprong meer krijgt en dus niet meer ongesteld wordt. Ook kun je daardoor zwangerschapssymptomen krijgen als gevoelige borsten en misselijkheid. Uiteindelijk ontstaan vaak pijnklachten op de plek waar het vruchtje is ingenesteld, en kun je last krijgen van bloedingen.

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan nooit voldragen worden, omdat een baby alleen in de baarmoeder ruimte heeft om te groeien. Daarom kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die laat wordt opgemerkt gevaarlijk zijn; wanneer het vruchtje in de eileider is genesteld en te groot wordt, kan de eileider barsten.

Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt bijna zestig procent van de vrouwen gewoon weer zwanger. De kans dat dat uitmondt in een tweede baarmoederlijke zwangerschap is gelukkig relatief klein: zo’n tien tot twaalf procent.
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerstvakantie begint
Beeld: Shutterstock

Hè hè, kerstvakantie. Daar denkt Jorinde Benner van alles bij. Zoals dit.

  1. Héérlijk, twee hele weken uitslapen!
     
  2. O nee, de kínderen hebben kerstvakantie. Ik heb alleen een paar vrije dagen.
     
  3. Zou oma een paar dagen tijd hebben om op te passen? Als ik een tulband voor haar bak?
     
  4. Waarom moet dat eigenlijk, twee weken vakantie? Twéé hele weken! Hebben andere mensen daar wél tijd voor dan?
     
  5. Wel gezellig, de kinderen de hele ochtend in pyjama’s en samen tulbanden bakken. En kerstliedjes draaien enzo.
     
  6. En dat ik even niet de generaal hoef uit te hangen omdat ze moeten opschieten met aankleden, omdat school zo begint. Of gymkleding op zweetsokkengeur moet controleren. En alle hoofdsteden van Europa moet overhoren. Stom dat ik nog altijd Boedapest en Boekarest door elkaar haal trouwens, als weldenkend mens.
     
  7. Echt lekker, vakantie. Gaan we eindelijk schaatsen, de Lego opnieuw in elkaar zetten, naar de film én een logeerfeest geven.
     
  8. Ze mogen eigenlijk best alle twee een afzonderlijk logeerfeest geven. Gezellig. Het is tenslotte vakantie.
     
  9. Wacht, is Kerstavond zondag al? Déze zondag? Wie heeft dat nou weer bedacht, twéé dagen na de laatste schooldag? Zou de boodschappenbezorgdienst nog bereikbaar zijn?
     
  10. Nou, laat die nieuwe kerstoutfit dan maar zitten. Dat zwarte jurkje van vorig jaar herinnert vast niemand zich meer.
     
  11. Met een stropdas en gekamde haren ziet elke jongensoutfit er best kerstig uit, toch?
     
  12. Ik leg geen cadeautjes onder de boom hoor, het is net Sinterklaas geweest.
     
  13. Oké, eentje per kind dan.
     
  14. Vooruit, twee. Geldt dat ‘vandaag besteld, morgen in huis’ ook vlak voor kerst?
     
  15. Wacht even, dus die hele kerstvakantie bestaat eigenlijk maar uit vijf vrij te besteden dagen.
     
  16. Ze zijn te jong voor de late avondfilm hè?
     
  17. Nou, één gezamenlijk logeerfeest moet lukken. En die Lego kunnen ze ook bouwen zonder mij; kruip ik er met mijn laptop naast. Ook gezellig.
     
  18. Op nieuwjaarsochtend is er vast geen kip op de schaatsbaan. Als ik me nou een beetje inhoud met de champagne met oudjaar, redden we dat nog best…
     
  19. Yeah, right.
     
  20. Fijn, kerstvakantie. Ik vind ‘m alleen véél te kort.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >