Beeld: Valerie Visschedijk
Eline is getrouwd met Bas, sterrenmama van Louie * en inmiddels 38 weken zwanger van de tweede. In deze column vertelt ze over haar zwangerschap na verlies en alles wat daarbij komt kijken. Deze keer over de afgelopen 9 maanden.
‘Ik weet niet of ik het ooit nog aandurf om opnieuw zwanger te raken’, is wat ik tegen Bas zeg terwijl we in de lift staan van het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Het is een paar uur na het overlijden van Louie en het voelt alsof mijn hart uit mijn lijf is gerukt. Bas slaat een arm om mij heen en zwijgt. Het is de piep van de lift die de stilte doorboort.
Die uitspraak kwam recht uit mijn gebroken hart en ik wist oprecht niet of we ooit nog samen een kindje zouden krijgen. Of ik het aan zou durven om opnieuw zwanger te raken. Mijn hart open te stellen en mij wederom te hechten aan zo’n klein bonkje liefde in mijn buik. Met daarbij het idee dat ik het wéér zou kunnen verliezen …
En moet je ons nu eens zien! Inmiddels tik ik de 38 weken aan op de zwangerschapsteller, kan ik mijn tenen amper meer zien en heeft mijn buik het formaatje skippybal. Soms moet ik mezelf even knijpen als ik voor de spiegel sta: 38 weken zwanger van de tweede?! Ik had het maanden geleden écht niet kunnen bedenken.
Het was bij vlagen enorm spannend, er zijn de afgelopen negen maanden flink wat tranen gevloeid en ook knalde de rouw om Louie er soms weer even keihard in. Maar toch … toch had ik het voor geen goud willen missen. Naast de spanning, stond mijn zwangerschap – letterlijk – bol van de prachtige momenten.
Het roze streepje op de zwangerschapstest, het vertellen van het babynieuws aan onze dierbaren op Louie’s eerste verjaardag, het horen van het kloppende hartje, mijn langzaam groeiende buik, het eindeloze getrappel ‘s avonds op de bank, het fantaseren over de babynamen, alle echo’s … ik heb er zó van genoten.
Mede door een prachtige uitspraak die een verloskundige deed vlak nadat ik ontdekte dat ik zwanger was. ‘Stel nou hé, in het allerergste geval, dat het weer mis zou gaan, dan zou je toch ook willen dat je van dit kindje gehouden hebt én dat dit kindje jouw moederliefde heeft gevoeld?’
Ze had gelijk. Ik had géén idee hoe deze zwangerschap zou verlopen, maar ik had wel de keus hoe ik ermee om zou gaan. Ik kon mij schrap zetten voor alles wat misschien zou kunnen gebeuren of ik kon genieten van alle mooie momenten die zich voor zouden doen. Momenten die niemand mij ooit meer af zou nemen. Wat er ook zou gebeuren.
Dát gun ik iedere ouder. Mede door mijn werk voor NEL weet ik dat er veel meer ouders zijn die een kindje zijn verloren en opnieuw zwanger zijn of de wens hebben. Tegen al deze ouders zou ik willen zeggen: blijf geloven in de liefde. Ik weet als geen ander hoe spannend het kan zijn, maar ik weet ook dat het je zo ongelofelijk veel moois kan brengen!
Ik ben heel dankbaar dat ik het samen met Bas opnieuw heb aangedurfd. Dat ik negen maanden zwanger heb mogen zijn en dat we ons kleintje nu héél snel in de armen gaan sluiten. Het grote aftellen gaat nu echt beginnen, maar tot die tijd geniet ik nog heel even van het getrappel, mijn bolle buik en het kindje zo dicht onder mijn hart.
Eline runt sinds het overlijden van haar zoontje ook een tijdschrift voor ouders van overleden
kinderen. Meer weten? Kijk op www.nelmagazine.nl.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.