Een naam kiezen voor je kind is heel persoonlijk. Zeker als je ervoor kiest je kind naar iemand te vernoemen. Annemiek wilde haar moeder eren, maar kreeg na de geboorte een reactie die ze totaal niet had verwacht.
Annemiek (38): “Toen mijn dochter net geboren was, was er één ding waar ik heel er naar uitkeek. Tegen mijn moeder zeggen: ‘Kijk, mam. Ze heet Ted. Naar jou.’ Ik had het beeld al helemaal voor me. Mijn moeder die ontroerd zou zijn, misschien een traantje zou wegpinken en trots haar kleindochter in haar armen zou houden. Maar haar reactie was totaal anders dan ik had verwacht.
‘Je hebt haar toch niet echt Ted genoemd?’ fluisterde ze geschrokken. Ik wist even niet of ik het goed hoorde. Mijn kersverse baby lag op mijn arm, mijn hormonen vlogen alle kanten op en mijn moeder leek teleurgesteld. Het bleek een naam waar ik zo veel liefde in had gestopt, maar die bij mijn moeder vooral een hoop oude pijn opriep.
Mijn moeder heet Tedje. En laat ik vooropstellen: ik wist dat ze de naam niet altijd leuk had gevonden. Ik wist dat ze er vroeger weleens mee geplaagd was. Maar ik had nooit beseft dat ze de naam zó verschrikkelijk vond. Voor haar was Ted niet zomaar een naam. Het herinnerde haar aan een periode waarin ze zich ongelukkig en onzeker voelde.
Na een lang gesprek begreep ik haar reactie. Ze bedoelde het niet verkeerd. Ze vond het juist lief dat ik haar wilde vernoemen. Het raakte haar ook, op een bepaalde manier. Alleen kwam daar meteen die angst bij: wat als haar kleindochter straks hetzelfde meemaakt? Wat als kinderen haar ook gaan uitlachen om haar naam? Ze wilde haar beschermen. Als moeder snap ik dat gevoel maar al te goed.
Maar als kersverse moeder deed het ook ontzettend veel pijn. De kraamweek had een bijzondere, mooie tijd moeten zijn. Zo’n periode waarin je op een roze wolk zit, waarin je eindeloos naar je baby kijkt en waarin alles nieuw en bijzonder voelt. Natuurlijk was ik dolgelukkig met mijn dochter. Maar tussendoor heb ik ook heel wat tranen gelaten om haar naam. Ineens voelde de naam die ik met zoveel liefde had gekozen, een beetje zwaar.
Ik vroeg me af of ik de juiste keuze had gemaakt. Of ik mijn moeder onbedoeld pijn had gedaan. En eerlijk gezegd heb ik daar best een tijdje mee geworsteld. Want een naam geef je maar één keer. Je kunt niet na een paar weken zeggen: ‘Nou, toch maar iets anders.’
Gelukkig raakte mijn moeder gewend aan de naam. Ze zag haar kleindochter groeien en merkte dat Ted gewoon Ted is. Geen kopie van haar jeugd. Geen meisje dat dezelfde ervaringen hoeft te krijgen. Haar verleden bepaalt niet dat van mijn dochter.
En toch… Een klein beetje spijt heb ik wel. Niet omdat mijn dochter Ted heet. Ik vind de naam nog steeds mooi en bijzonder. Het is een stukje van mijn moeder dat ik haar wilde meegeven. Maar ik vind het jammer dat de eerste reactie van mijn moeder ervoor heeft gezorgd dat er een nare bijsmaak aan kwam. Ik had zo graag gewild dat het alleen een mooi eerbetoon was geweest.
Gelukkig zie ik nu vooral hoe bijzonder het eigenlijk is. Mijn moeder heeft haar eigen verhaal met de naam Tedje. Mijn dochter mag haar eigen verhaal schrijven. En misschien is dat wel precies de mooiste betekenis die een naam kan hebben.”
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
