Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Ik kan er kort over zijn (voor ik er alsnog over ga uitweiden): het socializen met andere kinderen op reis gaat nog niet van een leien dakje. Misschien inherent aan haar leeftijd, en natuurlijk speelt het weg zijn uit vertrouwde omgeving een grote rol. We zijn overal tijdelijk. De taal is ook een ding. De keren dat ik zelf gezellig stond te doen met een Duitse, Kroaat of Spaanse, maakte ze snel een einde aan de gesprekken. Dat was, merkte ik, omdat ze het lastig vond dat ze het niet kon volgen.
Op een van de campings zocht ik het contact zelf wat actiever op. Kletste eens met een moeder tijdens het koken, terwijl de peuters voor de deur speelden. Nam het Duitse buurmeisje mee naar de speeltuin om haar ouders die druk waren te ontlasten. De kinderen speelden telkens meer naast dan met elkaar. Twee keer sprak ik gezellig af met Nederlandse meiden die ik van Instagram kende en die net als ik langer op reis waren. Een van die keren was het helemaal dikke mik met een meisje. De hele avond spelen, knuffelen. Dat raakte me. Het was zoals ik haar ken met haar eigen vriendjes en vriendinnetjes.
Aan gelegenheid en kindjes ook geen gebrek, aangezien ons speeltuingemiddelde mijn schermtijdgemiddelde haast overstijgt. Ik realiseerde me ook iets anders. Normaal heeft ook Keetje haar ‘eigen leven’ zonder mij, op de opvang. Daar leert ze zelf oplossingen zoeken in sociale situaties. Maar nu zit ik er altijd met mijn neus bovenop. En bemoei ik me er dus ook sneller mee.
Zoals die keer aan het water. “Ferdinand, Fer… Ferdinand! Marleen geeft hier een gréns aan.” Ik kijk even om me heen of ik juf Ank ergens zie staan. Wat Ferdinand (ik schat 4) precies doet is me niet duidelijk, hij speelt ogenschijnlijk rustig in de rivierbedding met zijn zusje (ik schat 6). Een derde kindje Boaz (ik schat 5) is wat drukker en springt eromheen. Mijn eigen peuter staat er weifelend bij. Te meer omdat ze spelen in de stenenstuw, die ze de dag ervoor met mij heeft gemaakt. Ze wil ook meedoen.
De nieuwsgierigheid wint het niet van de verlegenheid, maar na zwemmen met mij wil ze er alsnog heen. Als ik meega. Tuurlijk. De kinderen hebben allemaal net zo’n waterspuit als zijzelf in haar hand heeft; vast een mooie ijsbreker, denk ik. Nog voor ze zich goed en wel bij de kinderen heeft gevoegd, rent Boaz naar voren en spuit zijn waterspuit leeg, vol in haar gezicht. Ze schrikt. Ik ook. Maar ik denk ook: het is een jongetje, die spelen soms ruiger. Bij de tweede keer, opnieuw vol in het gezicht moedig ik haar aan gewoon terug te spuiten. “Is maar een spelletje, Keet.” Ondertussen vind ik er veel van dat de moeder die het ook gadeslaat door blijft keuvelen.
Als het jongetje voor de derde keer doelgericht op haar afstapt, Keet nog aan de grond genageld, ben ik het zat. Kalm vul ik Keetjes waterspuit en duw die ferm en gericht leeg over het jongetje. En onbedoeld ook zijn moeder, die verkrampt lacht. De ouders van de andere twee kinderen kijken me met een mengeling van begrip en ongemak aan. Ik moet denken aan de moeder van een vroeger buurjongetje die altijd de halve straat afging om verhaal te halen als er tijdens verstoppetje spelen iemand lelijk tegen hem had gedaan. Dat juist dát hem niet hielp, ontging haar. Dat nooit, beloof ik mezelf.
Eenmaal terug op onze plek, komt het meisje van de grens, Marleen, ingefluisterd door haar moeder met een gietertje naar Keetje. Lief. Samen spelen ze rustig nog een tijdje. Als ik de moeder later bij het wc-gebouw tref, zegt ze enthousiast: “Marleen vond het helemaal leuk. Ze vroeg al of ze mochten logeren.” Ik lach mijn schrik weg en denk ‘O god, is dat ook een ding, logeren tijdens het reizen?!’ Misschien moet ik zelf toch ook maar eens een tandje bijzetten met socializen…
Lianne neemt ons elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje op reis beleeft!
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
