Eline is getrouwd met Bas, sterrenmama van Louie * en inmiddels bevallen dochtertje Izzy. In deze column vertelt ze over haar zwangerschap na verlies en alles wat daarbij komt kijken. Deze keer over het wel of niet noemen van haar overleden zoontje.
Lees verder onder de advertentie
Ik wandel met Izzy door de straat. Een oude dame komt mij tegemoet. ‘Mag ik even in de kinderwagen kijken’ , vraagt ze voorzichtig. ‘Natuurlijk’, antwoord ik terwijl ik de kap iets laat zakken. Izzy kijkt met grote ogen naar het gerimpelde gezicht dat haar enthousiast toelacht. ‘Wat een schatje! Is het uw eerste?’, vraagt ze terwijl ze met haar wijsvinger over Izzy’s bolle wangetjes aait.
Lees verder onder de advertentie
Moeilijke vraag
Voor veel ouders is dit geen moeilijke vraag om te beantwoorden en het antwoord zal dan waarschijnlijk ook net zo moeiteloos over de lippen rollen. Voor mij is het een vraag waar ik, bijna twee jaar na het overlijden van Louie, nog steeds een beetje zenuwachtig van word. Een vraag waarbij ik keer op keer de afweging maak. Antwoord ik dat het mijn tweede is dan volgt er – negen van de tien keer – een uitleg over het overlijden van Louie waar ik niet altijd zin én energie voor heb. Maar zeggen dat het mijn eerste is en daarmee Louie passeren? Dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Dus kies ik bijna altijd voor optie één.
Lees verder onder de advertentie
Complete paniek
Tot deze doodnormale woensdagmiddag. Terwijl de dame nog wat met Izzy kirt en zij al even enthousiast in haar wagen wiebelt, hoor ik mezelf bevestigend antwoorden ‘Ja, het is mijn eerste.’ Het floept eruit voordat ik er erg in heb. Mijn hart versnelt, ik krijg het warm en raak enigszins in paniek. Hoe kan dit? Waarom zeg ik dit? Moet ik mezelf corrigeren? Haar vertellen over Louie? Het zijn van die momenten waarop ik geconfronteerd word met het feit dat dit soort vragen voor mij zoveel lading hebben dan menig ouder.
“Waarom zeg ik dit? Moet ik mezelf corrigeren? Haar vertellen over Louie?”
Lees verder onder de advertentie
Schuldgevoel
Mijn maag krimpt ineen en ik voel me meteen enorm schuldig tegenover Louie. Het liefst hol ik meteen de straat uit, maar dan ineens maakt de paniek plaats voor diepe rust. Het is alsof Louie mij laat weten dat het oké is. Dat het volstrekt normaal is dat ik niet altijd de behoefte heb om mijn levensverhaal aan een wildvreemde te vertellen. Oók als dat betekent dat ik zijn naam een keer niet noem. Het doet namelijk niets af aan de liefde die ik nog iedere dag voor hem voel. Ik weet, hij weet, dat hij mijn eerste kind is en dat altijd zal blijven.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
We kennen haar allemaal: de moeder die, terwijl jij nog druk staat te kletsen over traktaties en Cito-scores, al half in de auto zit. Niet omdat ze onvriendelijk is, maar omdat het schoolplein gewoon niet haar natuurlijke habitat is. En geloof ons: haar sterrenbeeld verraadt alles.