Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Tegenover me zit een meisje dat eruitziet alsof ze net alle NikkieTutorials heeft uitgespeeld. De zonnestralen die naar binnen schijnen, ontmaskeren de vele lagen foundation. Ik daarentegen zit zeer nakend tegenover haar. Mijn ochtend bestond uit een pragmatisch rondje hardlopen met de hond en een kleine berekening daarna heeft mij doen besluiten om geen make-up op te doen, want behaalde resultaten uit het verleden bieden in therapie geen garantie voor de toekomst, en dus verwacht ik wel een traan hier en daar.
De wachtruimte waar we zitten is weinig spannend. Op de tafel voor ons liggen the usual suspects: Quest en Margriet. Ik ben hier voor een intakegesprek voor cognitieve gedragstherapie.
Als je een scheiding, de perimenopauze, het verlies van een paard en een hond en een carrièreswitch in de mix gooit, komen (klaarblijkelijk?) oude angsten weer om de hoek kijken. En daardoor is mijn fundament wat wiebelig en ik wil mijn leven daar niet door laten beheersen. Duh.
Goed, de laatste keer dat ik een APK’tje deed, is alweer een heel aantal jaren geleden en dat was op zijn zachtst gezegd een trauma op zich. Laat ik het zo zeggen, de psycholoog in kwestie was zelf hartstikke knettergek. Zij viel in de categorie ‘tandarts runt praktijk, maar heeft daarvoor nooit een licentie verkregen’. Ik bespaar je de details, maar mijn scepsis richting hulpverleners is sindsdien groter dan mijn sportschoenen.
De deur gaat open en een meisje roept mijn naam. Ze ziet eruit als een klasgenoot van mijn zestienjarige dochter. Ik ga er even voor het gemak van uit dat ze de assistent is van de behandelend psycholoog.
Maar eenmaal aangekomen in wederom een nietszeggende ruimte, neemt ze vol zelfvertrouwen plaats achter het bureau. Tussen ons in staat de clichématige doos met tissues met daarnaast mijn portie twijfel.
‘Ik begrijp dat je last hebt van intrusieve gedachten’, begint ze op professionele toon. Intrusieve gedachten zijn ongevraagde rampscenario’s die je hoofd soms afspeelt. Zoals wanneer je kind vijf minuten te laat thuiskomt en je brein direct besluit dat er een Amber Alert onderweg is.
‘Ik kan je meteen zeggen dat iedereen die heeft’. Haar woorden stellen me gerust en mijn ademhaling zakt dieper in mijn lijf. Maar niet veel later voel ik me ook een sukkel, want als iedereen het heeft, waarom zit ik dan in therapie? Ze rommelt wat in haar laatje, en ik denk dat ze op zoek is naar een polsbandje met mijn naam erop.
Ik krijg een kamer naast de NikkieTutorials-fan en we worden vriendinnen. Overdag doen we spelletjes op de afdeling en ‘s avonds eten we met z’n allen aardappelpuree en kijken we wat lineaire tv. De rest van de tijd brengen we door op onze kamers, waar ze me allerlei nieuwe skinroutines leert. Als ik op een ochtend op haar deur klop om haar te vertellen dat ik klaar ben om weer eens make-up te dragen, krijg ik geen antwoord. Ik schrik als een zuster mijn schouder vastpakt en zegt dat ze vanmorgen vroeg ontslagen is. Ze was genezen van haar intrusieve gedachten…
‘Volgende week dezelfde tijd?’ Ik schrik op. Ze overhandigt me een formulier en doet haar laatje weer dicht. Als ik naar buiten loop, zie ik het meisje met de make-up. Ik besluit me volgende week weer op te maken, zodat we in ieder geval een gespreksonderwerp hebben, mochten we ooit op dezelfde afdeling belanden…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]