Mariëtte Middelbeek is journalist en auteur, en columnist voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper en dochter Nora.
Zondagmiddag, drie uur. Casper en Nora zaten in een speeldip en wilden op de iPad, maar ik stelde voor dat ze ergens uit hun zestien bakken speelgoed iets opdiepten om zich mee te vermaken. Zestien bakken, ja. Maar dat alles voldeed niet en Nora kwam met een ander idee: “We gaan in de jacuzzi!” Sinds kort hebben we namelijk een hottub in de tuin, wat natuurlijk een enorme luxe is. Twintig minuten later stonden ze klaar om te poedelen. En wij ook, want ach, het was wel gezellig zo met z’n allen.
Al dobberend zat ik wat te filosoferen over het feit dat mijn kinderen nu in een bubbelbad lagen, terwijl ik zelf misschien op mijn 25e mijn eerst jacuzzi-moment beleefde. Tevens hebben zij zoiets als een favoriete sushi, een gegeven dat ik opving tijdens een gesprek met Casper en ons buurmeisje. “Die oranje”, was het oordeel. Wij aten vroeger avg en gingen hooguit één keer per jaar uit eten.
“Hoe vaak ik ook zeg dat het niet vanzelfsprekend is wat er bij ons kan en dat we daar hard voor werken, ik hoop maar dat het ook aankomt”
Nora speelde laatst Thirty Seconds met een vriendinnetje en op de omschrijving ‘je kan erin zwemmen en er zijn golven’ riep het vriendinnetje vol overtuiging: “Center Parcs!” Ik vond dat hilarisch, maar met de hand volledig in eigen boezem vroeg ik me wel af: verwennen we onze kinderen niet een beetje te veel? Hoe vaak ik ook zeg dat het niet vanzelfsprekend is wat er bij ons kan en dat papa en mama daar hard voor werken, ik hoop maar dat het ook aankomt. En dat het feit dat ze eens in de zoveel tijd speelgoed aan de speelgoedbank moeten doneren ook een beetje helpt.
Lees ook: ‘Doen we eigenlijk wel genoeg leuke dingen met de kinderen?’ >
Overigens bleek de bubbelbad-lol er na vijf minuten af en gingen de kinderen toch wat te spelen zoeken in die zestien bakken. Dat lukte niet, waarna ze op zolder oude lakens opdiepten en ineens alles waren van spook tot boot tot mummie tot tent tot een opgerold tapijt. Dat ging gepaard met een hoop geschater en het voelde voor mij wel geruststellend. Vooral omdat ik het beschouwde als mentale toestemming om die zestien bakken maar eens grondig uit te mesten en de speelgoedbank weer wat blijer te maken. Dit artikel staat in Kek Mama 05-2022. Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.