Beeld: Paulien van Beusekom
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Laatst zag ik een geboortekaartje van een babymeisje. Het kind had zes namen, waarvan vijf van voor de zeventiende eeuw. Niet dat het meisje in kwestie er last van zal hebben, ze is vernoemd en dat is een mooi idee. Waarschijnlijk naar oma’s of overgrootoma’s. Misschien zitten de namen al generaties lang in de familie.
Mijn vader is er zo één. Nummer vijf in de lijn van dezelfde namen. Ik weet nog dat mijn oma zei dat ze dat helemaal niet leuk vond, ze kon zijn naam niet zelf verzinnen. Toen Lewis na de pretecho een jongen bleek, vond ik het leuk om mijn vaders naam in zijn naam te laten terugkomen. Mijn vader heeft alleen maar dochters en een kleinzoon met zijn naam zou hem vast trots maken. Maar ja, Carel. Heel leuk en
alles, maar ik wilde mijn zoon geen Carel noemen. Dat is dus het lastige aan vernoemen. Ga je voor het trotse gevoel van je ouders/voorouders? Ga je voor een (nieuwe) traditie? Of voor de naam die je zelf mooi vindt?
Maar ja, Carel. Heel leuk en
alles, maar ik wilde mijn zoon geen Carel noemen
Toen mijn ex en ik de naam Lewis bedachten, wat een Engelse naam is, besloten we voor de Engelse versie van Carel te gaan. Charles. Met terugwerkende kracht was ik denk ik voor Charlie gegaan, maar ja, dat is achteraf. Charles klonk al iets beter dan Carel. Toen nog de naam van de vader en broer van mijn ex erbij, Lucas, en daar was de volledige naam. Lewis Charles Lucas. Vernoemd en toch eigen keuze, goede
middenweg, trotse opa’s en oom.
Bij Miles voelde ik hetzelfde als mijn oma toen ze een tweede zoon kreeg. Vrije keuze! Het werd Miles Jonathan Jack. Net zoals Lewis drie namen, want daar waren we nou eenmaal aan begonnen en oké, Jonathan was een goede jeugdvriend van mijn ex, maar het was geheel eigen keuze. Geen vernoemen van opa’s, dat hadden we al gehad.
Toen kwam Sophia, de eerste meid. Nils wilde op zich wel iets doen met de naam van zijn moeder, zoals ik dat bij Lewis had gedaan met mijn vader. Dat ik honderd mooie meisjesnamen in mijn hoofd had heb ik toen maar laten gaan, je moet er toch samen uitkomen en tegen vernoemen kun je ook geen nee zeggen, als de ander dat wil. Maar als we dan toch gaan vernoemen, dan moet mijn moeder ook een plek
krijgen, dacht ik. Na twee zoons is zij dan nu aan de beurt.
Maar goed, Nils en ik hadden Sophia Isabelle al bedacht en dat wilden we laten staan, daar kreeg het meiske dus nog twee namen bij. Van Andrea (mijn moeder) maakten we Anna, van Irmgard (Nils z’n moeder) maakten we Imare. Sophia Isabelle Andrea Irmgard zagen we allebei niet zitten.
Net zoals bij Miles kozen we bij Aiden vrij en hebben we het vernoemen losgelaten. Het werd Aiden Bobby Jake, net zoals de jongens drie namen. Geen gerommel met letters, zoals bij Sophia. We hadden er
geen zin in. Als je een naam verandert, is het dan nog vernoemen, vroeg ik me later af. Is het niet juist een belediging omdat je een naam blijkbaar niet goed of mooi genoeg vindt om volledig te gebruiken?
Hadden we het achteraf beter niet kunnen doen? Hetzelfde met Carel, dat wilde ik ook niet en daarom werd het Charles. Is dat eigenlijk niet heel onaardig? Of ga je met de tijd mee en maak je van een naam die voorheen mooi was, iets dat passender is? Gaat het om de gedachte erachter? Het blijft een goede
vraag, maar wij zijn er gelukkig vanaf.
Eerder schreef Ellen over échte hulp als je net bent bevallen en wat dat betekent. Lees die column hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
