Beeld: Paulien van Beusekom
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Onlangs verscheen er op de Instagram van Kek Mama een post over een app van een dame aan haar vriendin. De vriendin had een baby gekregen en zat nog in haar kraamtijd. Zie de foto:
Wauw, dit is fíjn! Ik was eerder al eens een filmpje tegengekomen van een nieuwe moeder die weer alleen was nadat haar vriend weer aan het werk moest na de kraamweek. Dat kan voor moeders van een eerste kindje best een spannend moment zijn. De kraamzorg is klaar en vriend is weg, voor het eerst moet je alles in je eentje doen. In het filmpje kwam haar moeder die dag bij haar en zij was heel duidelijk tegen haar dochter: jij gaat bonden met je baby en lekker doen waar je zin in hebt, ik ga helpen met álles – ook met de baby als jij wil – maar in principe níet met de baby. Ik neem je alle andere taken uit handen, geniet jij maar van je kind en het niets hóeven. Als je hulp nodig hebt met de baby, ben ik er uiteraard voor je.
Wat een droom, dacht ik. De moeder (oma dus in dit geval) maakte het hele huis schoon, sopte de koelkast uit, deed de was, kookte voor haar dochter (en prepte voor de week) en nam de baby even over toen haar dochter een lange douche nam. Ze zorgde de hele dag voor thee, sapjes en gezonde snacks en verder liet ze haar dochter en de baby lekker met rust. Dát is helpen, dacht ik, het is een cadeau op zich. Toen mijn ouders na de geboortes van de kinderen voor ons kookten, was dat ook geweldig.
Selfies nemen met de baby op je arm en je laten bedienen door de nieuwe moeder is géén vorm van hulp
Als je als familielid of vriendin je hulp aanbied bij een pas bevallen vrouw (dat is wat anders dan op kraamvisite gaan), bedenk je dan goed dat zij er – vooral in het begin – helemaal niets aan heeft als jij op de bank gaat zitten met de baby, zodat zij zelf het huis kan schoonmaken. Natuurlijk, voor iedereen is dit anders, maar ik denk dat échte hulp betekent dat je juist de overige taken uit handen neemt. In die tijd is de baby core business voor een nieuwe moeder (en vader). Ook na de kraamweek is alles nog nieuw en overweldigend, dat stopt niet na een week. Pas dan treedt vaak ook de échte vermoeidheid op. Misschien wil de moeder juist wél graag haar handen een dagje vrij hebben, maar overleg dit. Daarnaast, wanneer je aanbiedt om te helpen, dan moet je ook gaan helpen. Selfies nemen met de baby op je arm en je laten bedienen door de nieuwe moeder is géén vorm van hulp. Handen uit de mouwen dus.
Wat de oma in het filmpje deed ga ik absoluut doen wanneer mijn kinderen kinderen krijgen, mochten ze dat willen. Ik neem het complete huishouden en het koken met liefde zo af en toe van ze over, zodat zij kunnen rusten en genieten. Netflixen, slapen, buiten wandelen, whatever. Ik blijf op de achtergrond, van mij hebben ze geen last, ik doe gewoon al het secundaire werk zonder me te bemoeien met wat dan ook. Mochten ze het niet nodig hebben, ook goed, maar ik wil dat ze weten dat ik er voor ze ben. Niet alleen om te babyknuffelen, maar júist voor alles daaromheen zodat zij zich kunnen richten op het nieuwe ouderschap. Dat is al overweldigend genoeg.
Dus heb je iemand in je vriendinnenkring, een zus, nichtje, dochter of schoondochter en je wilt écht wat doen, neem dit dan in overweging. Het kost je een dag werk, maar ze zal het zich voor altijd herinneren en ze zal je enorm dankbaar zijn!
Hier lees je meer columns van Ellen.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
