Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Dinsdagochtend 8.03 uur, de ochtendspits is in volle gang wanneer vanaf mijn telefoon een opgewekt ‘pling!’ klinkt. Ik heb alle geluiden uit staan, maar één belangrijke app mag altijd tussendoor: Social Schools, het communicatiesysteem van de school. Dit is immers de plek waar belangrijk nieuws wordt gedeeld en de nodige reminders worden gestuurd: toch geen gymkleren aan, andere ingang nemen, denk aan het meenemen van drie kilo kastanjes en meer van die dingen die me vrij makkelijk ontschieten. Dit is ook de plek waar eventuele afwezigheid van de juffen en meesters wordt meegedeeld, dus op zich de moeite waard om even in de gaten te houden.
Maar die afwezigheid, die komt dus bijna nooit voor. En daar zat ik over na te denken. In een tijd waarin elk kuchje en zelfs één licht verstopt neusgat de juf of meester dwingt tot ziekmelden, en het aantal leerkrachten toch al niet erg toereikend was, zou je verwachten dat er elke week wel een kind thuis op de bank zat. Eerlijk gezegd had ik me daar na de zomervakantie al op ingesteld. Het intreden van de herfst valt doorgaans samen met het intreden van het snot en je kunt er natuurlijk op wachten dat de juffen en meesters massaal getroffen worden door een verkoudheidje, omdat dat nu eenmaal gebeurt als er dertig kinderen in je gezicht hoesten. Maar de teller staat bij ons tot nu op één per kind. De juffen, meesters, directie en roosters lijken wel van elastiek te zijn. Op een of andere manier valt er altijd wel weer iets nóg verder te buigen of te stretchen en hup, daar is weer een oplossing.
Lees ook ‘Beste juf, we zullen u nooit meer uitschelden’ >
Ook nu weer, het bericht op dinsdagochtend: juf R. is er niet, maar juf E. kan de groep overnemen. Dat is toch geweldig? Het was niet dat juf E. verder niets te doen had. En laatst, toen juf E. er juist niet was, spoedde juf R. zich naar school om op haar vrije dag voor de klas te staan. Zodat alleen zij in allerijl oppas moest regelen, en niet dertig ouders. Mijn bewondering voor leerkrachten was sinds de weken van thuisonderwijs al met grote sprongen toegenomen, maar voor nu zeg ik: nog meer hulde aan de juf en meester (en de vervanger van de juf en meester, en de duo, en de vervanger van de duo). Deze column stond eerder in Kek Mama. Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
