de juf Django heeft iets engs gedaan depressie kindertherapie
Beeld: Shutterstock

Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Ruby (49) geeft les aan stille Django (11) in groep acht.

Maandag, de pauze. Ik zit in de lerarenkamer als overblijfjuf Martina binnenkomt, met mijn leerling Django (11) aan de hand. Django klappertandt van het huilen. Ik zie dat hij rode striemen in zijn nek heeft. Ook bij Martina staan de tranen in de ogen. Ze neemt me apart. ‘Django heeft iets engs gedaan,’ zegt ze. ‘Hij is achter een struik gaan zitten, heeft wilgentakjes om zijn nek gedaan en daaraan getrokken. Toen ik hem vond kreeg hij bijna geen adem meer.’

Article continues after the ad

De wereld staat even stil. Ik kijk naar Django, een klein gevoelig jongetje, dat vaak alleen staat in het speelkwartier. Mijn hart breekt. Zoiets heftigs heb ik nog nooit meegemaakt in mijn werk.
 

Geschrokken

De intern begeleidster neemt mijn klas over, terwijl ik Django thee geef in een leeg lokaal. Ik bel zijn vader Muno, bij wie hij woont – Django’s ouders zijn gescheiden. Muno komt meteen. Ik aai Django over zijn nek, over de striemen. ‘Heb je pijn?’ vraag ik. Hij huilt maar door, trillend. ‘We gaan even tekenen’, zeg ik. Ik geef hem een vel papier en Django begint automatisch zijn hond te tekenen. Hij is rustiger nu. Dan vraag ik: ‘Waarom deed je dat?’ ‘Ik wilde kijken wat er gebeurde, juf’, zegt hij. ‘En toen bleven de takken vastzitten.’

Als Muno binnenkomt springt Django hem in de armen. Ik geef hem met een gerust hart mee en ga naar mijn klas. Alle kinderen zijn stil. Max begint te huilen. Hij vraagt: ‘Juf, wilde Django zelfmoord plegen?’

‘Nee joh, hoe kom je erbij?’ zeg ik. ‘Hij deed een spelletje en toen bleven de takjes steken. Hij is erg geschrokken, nu is hij met zijn vader mee naar huis om bij te komen.’

Alle kinderen kijken opgelucht.
 

Lees ook
De juf: 'Nora's moeder is zó overstuur dat ze probeert me een klap te geven' >

 

Depressief

Na school bel ik Muno. Hij zegt dat Django rustig is en de volgende dag weer naar school wil. Dan snijd ik een onderwerp aan dat me zwaar op het hart ligt. Django’s moeder is depressief. Ik heb wel eens gedacht dat Django haar ziekte heeft geërfd, hij is vaak verdrietig zonder dat hij kan vertellen waarom. Muno zegt dat hij mijn angst herkent. Beiden vragen we ons af of Django’s ‘spelletje’ wel een onschuldig spelletje was.

Ik heb intussen op Google gezocht naar ‘zelfdoding bij kinderen’. Daaruit blijkt dat kinderen tussen tien en vijftien jaar al pogingen daartoe doen. Zo’n vijf kinderen per jaar worden niet gered.
 

Kindertherapie

Muno en ik spreken af dat ik een bevriende kindertherapeut bel om Django met spoed aan te melden. De volgende maanden verricht de therapeut wonderen. Ze vertelt Muno dat ze bij Django depressieve gedachten heeft vastgesteld, maar dat ze hem leert die om te buigen naar ‘helpende gedachten’.

Hoe ze het precies doet, weet ik niet, maar het werkt. Django wordt vrolijker. Hij maakt vriendjes. Als ik hem apart neem om te vragen hoe het met hem gaat, zegt hij: ‘Goed juf. Het was stom wat ik deed, ik ga het nooit meer doen.’ En ik geloof hem.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 15-2020.

 

 

Meer verhalen van De juf? Elke woensdag komt er een nieuwe aflevering op KekMama.nl. Lees hier de eerdere afleveringen.