Bedtijd is voor veel ouders een dagelijks gevecht. Ella verzon een creatieve oplossing voor haar dochter Loua. Een briljant plan. Tot het volledig misliep.
Ella, moeder van Loua (4): “Iedere avond was het raak. Terwijl andere kinderen volgens Instagram-moeders vredig in hun bedjes lagen, lag mijn dochter Loua klaarwakker te stuiteren alsof ze net drie blikjes Red Bull achterover had geslagen. Slapen? Geen denken aan. Het was een strijd van uren. Ik stond elke avond uitgeblust naast haar bed en stond ’s ochtends op met wallen waar je u tegen zegt.
Tot ik ineens een briljante ingeving kreeg. Dacht ik. Ik introduceerde de slaapdraak. Een vriendelijke draak (althans, zo verkocht ik het) die iedere avond langs de huizen vloog om te checken of alle kindjes braaf lagen te slapen. En geloof het of niet: het werkte! Loua kroop die eerste avond zó snel onder haar dekens dat ik er bijna emotioneel van werd. Ik had gewoon gewonnen. Die nacht sliep ik zelf als een prinses.
Maar toen kwam nacht drie. Loua werd midden in de nacht gillend wakker. Doodsbang. Ze was er heilig van overtuigd dat de slaapdraak naast haar bed had gestaan. Sindsdien is er geen weg meer terug. Waar ik dacht dat ik een geniale opvoedhack had ontdekt, heb ik nu een kind dat iedere avond huilend wakker ligt omdat ze bang is dat er een draak haar kamer in sluipt. ‘Mama, ik zag hem net!’ roept ze dan met grote ogen. Of ze wijst ’s ochtends naar een hoop hondenpoep op straat: ‘Kijk! De slaapdraak is hier geweest!’
Hoe vaak ik ook zeg dat ik het verhaal heb verzonnen, ze gelooft me niet meer. In háár hoofd bestaat hij gewoon. En zo is mijn geweldige plan dus compleet in mijn gezicht ontploft. Het resultaat: Loua slaapt nu nog slechter dan voorheen. En ik heb spijt als haren op mijn hoofd.”
Rima loog jarenlang tegen haar zoon over wat er op zijn bord lag. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
