Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten.
Rima: “Toen Perry vier jaar oud was, besloot hij dat hij geen vlees meer wilde eten. Niet vanwege de smaak, maar omdat hij het zielig vond voor de dieren. Ik nam hem serieus. Of nou ja, deed in elk geval alsof.
Mijn zoon was net vier toen hij op een dag zijn vork liet liggen en zei: ‘Ik wil geen vlees meer eten. Dat is zielig voor de dieren.’ Ik vond het aandoenlijk. En ergens ook bewonderenswaardig dat zo’n klein ventje al zo’n morele afweging maakte. Maar ik dacht ook: dit is vast een fase. Een bevlieging. Iets wat hij volgende week weer vergeten is als we zijn lievelingspasta met gehaktballen eten. Dus zei ik: ‘Natuurlijk lieverd, dan maken we voor jou voortaan vegetarisch.’ Maar dat deed ik niet.
In plaats daarvan gaf ik hem gewoon vlees, maar dan zogenaamd vega. Gehaktballetjes? ‘Ja hoor, dit zijn vega-balletjes.’ Worstjes? ‘Deze zijn van groenten gemaakt, schat.’ En hij geloofde het. Hij was vier. Wat wist hij ervan?
Ik vertelde het niemand. Zelfs mijn man keek me soms vragend aan als ik met een knipoog naar het bord van onze zoon wees. Maar ik vond het praktisch. We hoefden geen apart menu te maken. Hij at gewoon mee, met het idee dat het vegetarisch was. Iedereen blij, dacht ik.
Maar die bevlieging hield aan. Op z’n zesde vroeg hij nog steeds elke keer: ‘Is dit wel echt vegetarisch, mama?’ En ik bleef zeggen van wel. Toen hij ouder werd en slimmer, werd het lastiger. Hij geloofde me niet meer zo makkelijk.
Ik begon trucs te verzinnen. Als ik pastasaus met gehakt maakte, schepte ik voordat ik het vlees toevoegde een beetje saus in een ander pannetje. Dan leek het alsof ik speciaal voor hem iets apart had gemaakt. Als we gehaktballen aten, zei ik dat papa en mama die dag ook vega aten. Ik werd er een ster in.
Weer twee jaar ging dat zo door. Maar toen hij acht werd, zat het me steeds minder lekker. Ik zag hoe hij bij vriendjes vroeg of iets vegetarisch was. Hoe hij in een restaurant altijd een vegetarische optie koos. Maar ondertussen dacht hij dat hij thuis volgens zijn principes leefde, terwijl ik hem keer op keer voorloog.
Ik voelde me ineens een verschrikkelijke moeder. Toen ben ik ermee gestopt. Radicaal. Ik ging echt apart voor hem koken. Groenteburgers, linzencurry, vega shoarma. En je weet wat het gekke is? Het was eigenlijk helemaal niet zo veel gedoe als ik altijd dacht. Inmiddels is hij twaalf en eet hij nog steeds vegetarisch. Zelf eten we thuis grotendeels met hem mee. Er staat nog maar een keer per week vlees op tafel, en dat maken we dan apart klaar.
Soms denk ik terug aan die jaren dat ik hem zo glashard voorloog. Ik voel me nog steeds een beetje schuldig. Maar ergens ben ik ook trots. Niet op mijn leugentjes, maar op hem. Hij wist als kind al beter dan ik wat hij wilde. En hij heeft ons uiteindelijk allemaal een beetje veranderd.”
Ook Anne heeft iets opgebiecht. Ze riep dat haar zoon zich aanstelde, maar een uur later ging hij met gillende sirenes naar het ziekenhuis. Je leest het hier.
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van de 31-jarige Florien. Door haar eigen onzekerheid en ongemak heeft Tycho (4) geen vriendjes in de straat en dat steekt.
Alsof het leven in de loods van De Bondgenoten nog niet spannend genoeg is, hangt er nu een extra dikke cliffhanger in de lucht.
Je gooit ’m gedachteloos in je winkelmandje, snijdt ’m in reepjes voor bij de pasta of prikt ’m rauw van de borrelplank. Maar juist een groente die bij veel gezinnen standaard op tafel staat, blijkt nu onverwacht hoog te scoren als het gaat om bestrijdingsmiddelenresten.
Huiselijk geweld komt in allerlei vormen. Audrey Zetta kreeg er ook mee te maken, toen haar ex-man duidelijk maakte dat ze bij een zwangerschap voor abortus moest kiezen.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
