Bron: Canva
In een opwelling besloot Marije iets te doen wat eigenlijk echt niet kon: de unibrow van haar vier maanden oude baby verwijderen.
Marije, alleenstaande moeder van Rosie (1): “Ik weet dat je dit bij een baby niet mag doen. Echt. En toch heb ik het gedaan. Toen mijn dochter vier maanden oud was, heb ik haar unibrow weggehaald.
Mijn dochter is prachtig. Grote, bruine ogen waar je in verdrinkt, een bos zwart haar waar menig vrouw jaloers op zou zijn en… volle wenkbrauwen die in het midden nét iets te veel van elkaar houden. Zo gemeen als het klinkt, ik vond het gewoon niet mooi. Het was alles wat ik zag als ik naar haar keek.
Toen ik een fotoshoot plande om haar babyglorie vast te leggen, begon het te knagen. Want die foto’s zijn voor altijd. Ik weet dat het belachelijk is, maar ik zat er tóch mee in mijn maag.
De avond voor de shoot, terwijl ze vredig lag te slapen, stond ik met een pincet in mijn hand boven haar wieg. Ik voelde me een monster. In mijn hoofd hoorde ik haar al krijsen. Dit ging hem niet worden.
Ik ging over op een scheermesje. Heel voorzichtig, met chirurgische precisie, haalde ik wat donshaartjes tussen haar wenkbrauwen weg. In tien seconden was het gebeurd en ze sliep door als een roosje.
De volgende ochtend keek ik naar haar en voelde ik me vreselijk. Niet omdat ze er anders uitzag (ze zag eruit als zichzelf, maar dan nét wat frisser), maar omdat ik haar had veranderd. Mijn perfecte baby, die helemaal prima was zoals ze was. Sindsdien heb ik het nooit meer gedaan. Ze heeft nog steeds aanwezige wenkbrauwen, maar nu ze groter is valt het wat minder op dan in de babytijd. Ze is wie ze is, en ze is prachtig.
Toch weet ik zeker dat, als ze later die babyfoto’s terugziet, ze me dankbaar is. Althans, dat houd ik mezelf maar voor.
Ook Sandra heeft een geheim. Ze brak de pols van haar dochter en loog erover. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
