Beeld: Canva
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
Moniek, oma van twee kleinkinderen (6 en 3): “Ik ben oma. Niet Gratis Oppas BV, niet Kinderopvang Plus, niet “mam, kun je héél even…?”. Gewoon oma.
Begrijp me niet verkeerd: ik hou zielsveel van mijn kleinkinderen. Van die plakkerige handjes om mijn nek, van dat ongegeneerde “oma ruikt lekker” (het is gewoon Nivea, maar goed), van hun verhalen die nergens beginnen en nergens eindigen. Ik vind oma zijn heerlijk. Niet de lasten, alleen de lusten.
Maar… Op een gegeven moment vroeg mijn dochter me voor elk wissewasje. Ik kwam op een gegeven moment meerdere avonden per week opdraven, naast mijn vaste oppasdag. Niet voor belangrijke dingen. Gewoon, omdat ze uit eten wilde met haar vriend. Of naar de film. Of stappen en het laat maken, waardoor ze niet in de ochtend wilden dealen met hun kinderen die vroeg wakker zijn. Het kantelpunt kwam toen ze wéér belde, met de woorden: “Mam, kun jij vanavond oppassen? Ik heb even tijd voor mezelf nodig.” Even. Tijd. Voor. Zichzelf. Dat “even” duurt inmiddels zes jaar.
In die tijd heeft zij yoga en padel ontdekt (zonder kinderen), eindeloos koffietjes gedronken die nog warm waren, series gekeken zonder onderbreking en een identiteit opgebouwd die verder gaat dan “moeder van”. En dat gun ik haar. Echt. Maar blijkbaar is dat alleen mogelijk als ik structureel inspring als derde ouder. En daar pas ik voor.
Vroeger noemden we weinig tijd voor jezelf gewoon de tropenjaren. Tegenwoordig heet het selfcare en is het blijkbaar iets wat je alleen kunt doen als iemand anders jouw kinderen opvoedt. Ik heb mijn portie gehad. Ik heb kinderen grootgebracht zonder kinderopvang, zonder oppas, zonder oma die elke woensdagmiddag klaarstond met ranja en liga’s. Mijn “me-time” bestond uit plassen zonder publiek. En zelfs dat was niet gegarandeerd.
Dus als ik nu hoor: “Maar mam, jij hebt toch tijd? Jij bent met pensioen.” Dan denk ik: ja, dat klopt. Nadat ik vijftig jaar gewerkt en gezorgd heb. Het is ook even tijd voor mij, nu. Voor een boek. Voor stilte. Voor rust. En voor een dag in de week oppassen op mijn kleinkinderen, wat ik met heel veel plezier doe.
Oma zijn is een rol, geen dienst. Ik ben er om te knuffelen, om te verwennen, om af en toe in te springen. Niet om structureel gaten te dichten die ontstaan, omdat opvoeden soms gewoon… veel is. Dus zei ik mijn dochter: “Voed je eigen kinderen eens op. Doe het rommelige, het vermoeiende, het alles-gevende stuk ook zelf. Dat hoort erbij. Dat heet ouderschap.”
En als je dan écht een keer hulp nodig hebt? Dan ben ik er. Met liefde. Met open armen. En met koekjes. Maar wel op míjn voorwaarden. En anders bel je maar een oppas die er wel voor betaald wordt.”
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
