Beeld: Canva
Als je in de kinderopvang werkt, sta je nergens meer van te kijken. Maar toen een van de kindjes verkondigde dat zijn moeder een piemel had, stond ook leidster Marieke met een mond vol tanden.
Marieke (38), moeder van Jasmijn (3): “Als pedagogisch medewerker in de kinderopvang ben ik heel wat gewend, maar een paar jaar geleden maakte ik zoiets grappigs en tegelijkertijd gênants mee, dat ik het voorval nooit vergeten ben.
Bij het kinderdagverblijf waar ik destijds werkte, hadden we een ruimte met een aantal kinderwc’s en een grote commode. Tijdens een verschoonronde namen we altijd een klein groepje mee naar die ruimte – een paar kinderen voor zindelijkheidstraining en een aantal voor een schone luier. Ik was een baby op de commode aan het verschonen, een collega hielp twee jongetjes van een jaar of drie om te leren plassen op de wc.
Kinderen van deze leeftijd vinden het maar wat interessant om iemand in zijn of haar blote billen te zien. Maar verder dan ‘wat voor plasser heb jij?’ gaat dat meestal niet. Dit keer kregen we echter een heel ander gesprek te horen. De jongens – laat ik ze Sem en Jonas noemen – zaten naast elkaar op de wc. Sem zei trots: ‘Ik heb een piemel’. Jonas beaamde dat: ‘Ik ook’.
Sem ging verder: ‘Mijn papa heeft ook een piemel.’ Jonas knikte: ‘Ja, mijn papa ook.’ Sem was nu weer aan de beurt: ‘Mijn mams heeft géén piemel.’ Maar daarop had Jonas een enorme verrassing: zijn mama wel! Sem keek heel verbaasd. Een mama met een piemel?! ‘Ja hoor,’ zei Jonas opgewekt, ‘die zit in het kastje bij het bed.’
Je kon mijn collega en mij opvegen, we moesten hier zo hard om lachen. Het klonk zo koddig. De kinderen waren ook heel bleu en onschuldig, ze vonden het blijkbaar heel gewoon. Maar dat zorgde wel voor een hoop ongemak bij mij. Ik was begin twintig en vond het erg awkward. Elke keer dat de moeder van Jonas haar zoontje kwam ophalen moest ik moeite doen mijn gezicht in de plooi te houden. Inmiddels is die gêne weg en vertel ik het verhaal nog regelmatig, want het blijft hilarisch.”
Ymke’s hobby is seks (oké, en yoga) en ze laat maar wat graag haar vriendinnen haar sextoys-collectie zien. Je leest het hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
