Beeld: Memory Lane Fotografie en privé
Robin Versigny (32) woont samen met Rosanne (29) en is vader van zoontjes Jin (3) en Raf (2).
“Als het komt, dan komt het, is altijd mijn idee geweest over kinderen krijgen. Ik wist dat ik vader wilde worden, voor mijn gevoel hoort dat erbij. Vier jaar geleden stopte Rosanne met de pil. Beiden voelden we dat een kind welkom was. We hadden een fijn huis gekocht, het was tijd voor de volgende stap.”
“Als vader sta je er een beetje naast tijdens de zwangerschap. Natuurlijk ging ik mee naar de echo’s en hielp ik extra in het huishouden. Rosannes groeiende buik vond ik bijzonder. De gedachte dat ons kind daarin groeide was onwerkelijk. Rosanne voelde onze jongens in haar lichaam groeien, maar ik bouwde na de geboorte een band op. Voor mijn gevoel begon het vader zijn toen pas echt.”
“Jin was net een jaar toen Raf werd geboren. Twee kinderen zo dicht op elkaar krijgen was best heftig. Er waren twee kleintjes die allebei door groeispurten gingen en onze volle aandacht en zorg nodig hadden. Raf had ook lange tijd onrustige nachten, waarbij we er soms drie keer uit moesten voor hem. Maar ik ben een nuchter type: het is nu eenmaal niet anders, uitrusten komt later wel weer. Het heeft totaal geen zin om je hier druk over te maken als ouder.”
Lees ook – Amper bevallen en alweer zwanger: ‘Ik dacht alleen maar: hoe gaan we al die luiers betalen?’ >
“Soms voel ik me schuldig als ik boos ben geworden op de jongens. Dat doe ik niet graag. Ik zou soms willen dat ik iets meer geduld had. Ze zijn twee en drie, tuurlijk moeten ze nog veel leren. Een beker omgooien of knoeien met het eten kan gebeuren en is niet het einde van de wereld.”
“Raf kan een brompot zijn en gaan stampvoeten als-ie zijn zin niet krijgt. Jin wil het liefst alles zelf doen. Zo wilde hij ineens niet meer in zijn luier plassen maar op de wc. In één dag was hij zindelijk.”
“Het avondritueel met eten, badderen en naar bed brengen is altijd hectisch. Daarna probeer ik tijd voor mezelf te pakken. ’s Avonds ga ik bijvoorbeeld graag sporten met vrienden. Ook proberen Rosanne en ik regelmatig dingen met z’n tweeën te doen. Afgelopen weekend waren de kinderen bij opa en oma logeren, toen zijn wij lekker uit eten gegaan en de volgende dag konden we uitslapen. Nou ja, uitslapen… Omdat we dat niet meer gewend zijn, waren we toch om acht uur wakker.”
“Een jongensgezin voelt voor mij heel natuurlijk omdat ik zelf met twee broers ben opgegroeid – ik ben niet anders gewend. Rosanne hint weleens op een derde kind. Daarop zeg ik geen volmondig ja, want de afgelopen drie jaar waren best pittig. Maar ik kan niet in de toekomst kijken. Zeg nooit nooit, laat ik het daarop houden.”
Dit artikel staat in Kek Mama 05-2022.
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]