Bas Smit (41) is getrouwd met Nicolette (37) en vader van Lola-Lily (10) en Kiki-Kate (7).
“Ik ben gek op kinderen en wilde het liefst vroeg vader worden. Pas bij Nic had ik het gevoel dat zij de moeder van mijn kinderen moest worden. Ze is zo liefhebbend en verzorgend. Toen zij zwanger was, wilden we dat een tijdje voor onszelf houden voordat het in de media zou komen. Voor mij was het beide keren nogal een uitdaging om het geheim te houden. Ik was onbeschrijfelijk blij en ben het type dat dan het liefst op het dak staat te schreeuwen.”
“Veel vaders hopen op een zoon met wie ze kunnen voetballen. Die wens heb ik nooit gehad. Ik hou niet van voetbal maar van shoppen. Ik ken meer winkels in de Kalverstraat dan spelers van Ajax. Toen ik de eerste keer hoorde dat we een meisje zouden krijgen, was ik door het dolle heen. Ik ben naar Antwerpen en Parijs gegaan en heb me ziek geshopt aan jurken en tutu’s, lekker over the top. Jammer alleen dat Lola ze nooit gedragen heeft: ik had allemaal zomerjurkjes gekocht en ze werd in de winter geboren.”
“Kiki is qua looks precies Nic: het haar, de mond en ogen. Maar haar karakter is een kopie van mij. Ze is vlijmscherp, heeft enorm veel humor en een sterke eigen wil. Lola lijkt qua uiterlijk meer op mij, maar is net zo lief en verzorgend als haar moeder. Ze heeft zo’n groot hart. Met de eerste Covidlockdown stuurde ze de hele straat een kaartje om mensen een hart onder de riem te steken.”
Lees ook: Deze vrouwen houden nóg meer van hun man sinds hij vader is: ‘Hij is veel leuker geworden’ >
“Ik ben extreem van de fun, alles kan en mag van mij. Als Nic een dag weg is, maak ik er een verwendag van. Dan laten de meiden hun nagels doen en we boeken een massage. Of ze mogen hun haar roze verven, vind ik ook prima. En dan pas mama bellen als de kleur er al in zit natuurlijk, haha.”
“Het moeilijkst aan het vaderschap vind ik de kwetsbaarheid die erbij komt kijken. Alles raakt me, al is het een onaardige opmerking die in de klas gemaakt is. Het liefst zou ik de hele dag hand in hand met mijn dochters lopen, zodat ze niets overkomt.”
“Ik ga helemaal stuk om het vocabulaire van mijn kinderen. Laatst was ik met Kiki kamperen. In de tent zei ze ineens dat ik haar haren moest borstelen. Ik antwoordde dat dat niet nodig was omdat we bijna gingen slapen. Zegt ze: ‘Pap, ik ben een meisje en ik neem mijn haar erg serieus.’ Ik kwam niet meer bij. Misschien is het opvoedkundig niet altijd handig en zou ik eigenlijk strenger moeten zijn, maar ik lig vaak onder de tafel door die bijdehante opmerkingen. Ik kan er niets aan doen.”
Volg Bas op Instagram: @bassmit
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]