Een vader die belooft langs te komen, maar vervolgens niet verschijnt. Voor zangeres Romy Monteiro was dat als kind de pijnlijke realiteit.
In het programma De geknipte gast vertelt ze aan Özcan Akyol, ook wel Eus genoemd, over haar afwezige vader, de boosheid die ze jarenlang voelde en de impact daarvan op haar zelfbeeld.
Romy werd geboren en groeide op op een woonwagenkamp in Utrecht-Oost. Haar moeder raakte zwanger van een Portugese man. Toen Romy drie jaar oud was, verdween haar biologische vader grotendeels uit haar leven. Als klein meisje begreep ze niet waarom haar vader zo weinig in haar leven was. Eus vraagt haar of ze al vroeg wist waarom hij was vertrokken.
“Nee, sterker nog, mijn moeder heeft dat tot mijn zestiende heel erg van me weggehouden. Ik zag mijn vader niet zo vaak, misschien een of twee keer in het jaar, als dat al zo was. Hij zei dan wel heel vaak dat hij langs zou komen, maar dan kwam hij niet opdagen. Dat was natuurlijk heel verdrietig en dat heeft mijn moeder altijd wel heel goed opgevangen. Ze zei dat papa dan heel druk was, met allemaal smoesjes. Wat ze ook deed met verjaardagen en kerst, was cadeautjes inpakken namens mijn vader. Ze zei dat ik papa dan net had gemist. Zij wilde namelijk heel lang in stand houden, of de gedachte geven, dat ik wel geliefd werd door mijn vader, ook al was dat niet zo. Dat was natuurlijk hartverscheurend. Dat vind ik heel mooi en heel bijzonder, want ik denk dat heel veel ouders het andersom doen.”
Hoewel het gemis haar veel deed, liet Romy haar emoties als kind nauwelijks zien. Achteraf denkt ze dat ze haar verdriet misschien beter had kunnen uitspreken. “Ik heb dat nooit echt geuit, maar ik denk dat ik dat beter had kunnen doen. Later in therapie heb ik wel heel veel kunnen uiten, maar heel erg in mezelf. Ik denk misschien wel dat ik het verdriet niet wilde laten zien aan mijn moeder, omdat ze zo erg haar best deed. Ook wil je als kind eigenlijk zeggen: ‘Mama, je bent al genoeg voor mij.’”
Naarmate Romy ouder werd, veranderde haar verlangen naar contact met haar vader in boosheid. Lange tijd wilde ze niets meer met hem te maken hebben. De vraag waarom hij niet voor haar koos, bleef ondertussen knagen. “Ja, ik ben heel boos geweest op mijn vader. Het merendeel van mijn leven heb ik hem niet willen spreken en niet willen zien. Niet toen ik een klein kindje was, toen wilde ik niets liever dan mijn vader zien. Op een gegeven moment word je je daar bewust van. Wat is dit nou? Ben ik niet goed genoeg? Waarom ben je niet in mijn leven?”
Het ontbreken van die vaderlijke liefde had ook invloed op hoe ze naar zichzelf keek. Romy herkent dat ze de afwezigheid van haar vader persoonlijk maakte. “Ja, absoluut. Het is heel kwetsend als jouw ouder er niet voor kiest om voor je te zorgen, of om liefde te geven. Dan word je daar heel onzeker van.”
Een herinnering die haar nog altijd is bijgebleven, gaat over een telefoontje van haar vader. Hij belde om haar te feliciteren, maar had zelfs haar geboortedatum niet goed onthouden.
“Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment tegen mijn moeder zei: ‘Ik wilde dat hij dood was.’ Hij belde een keer op dertien oktober om mij te feliciteren met mijn verjaardag, maar ik ben dertien november jarig. Ik vond dat zo kwetsend, je weet niet eens wanneer ik geboren ben, what the fuck? Toen zei ik tegen mijn moeder, want ik was er verdrietig over: ‘Ik wilde dat hij dood was.’ Dan is het logisch dat ik geen contact met hem heb. Nu word ik elke dag eigenlijk afgewezen. Elke dag dat hij niet geïnteresseerd is in mij, of kiest om een ander leven te leiden.”
Volgens Romy reageerde haar vader nauwelijks op haar verdriet. “Volgens mij lachte hij het gewoon weg. Volgens mij vond hij het totaal niet interessant.” Ze heeft inmiddels een verklaring voor zijn gedrag. “Ik denk dat hij niet in staat was een goede vader te zijn.”
De ervaringen uit haar jeugd hebben ook hun weg gevonden naar haar muziek. Romy schreef een nummer over de ingewikkelde band met haar vader. Destijds voelde ze vooral haat, maar tegelijkertijd verlangde ze naar zijn liefde. Het lied ontstond voordat het contact tussen hen opnieuw voorzichtig werd opgepakt. “Het is recht vanuit mijn hart. En over iets wat heel gevoelig is. Ik wil het heel graag ooit uitbrengen, omdat ik mensen die hetzelfde hebben, die een lastige band hebben met een ouder, gezien of gehoord wil laten voelen. Het is heel normaal namelijk dat je struggelt met die behoefte aan connectie met je ouder.”
Eerder deelde Antje Monteiro da ze zich ernstig zorgen maakt om haar dochter. Je leest er hier meer over.
Bron: De geknipte gast
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Video
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Iedereen heeft wel een gewoonte van zijn partner waar-ie zich groen en geel aan ergert. Een natte handdoek op bed, sokken naast de wasmand of een leeg melkpak terug in de koelkast. Maar de man van Talisia (36) maakt het volgens haar wel heel bont.
