Beeld: Kek Mama
Dat het ouderschap uitdagend is hoeven we je niet te vertellen. Er is geen handboek en er is geen one size fits all. Logisch dus dat je soms met vragen en dilemma’s zit. Deze week: Joline kan na haar bevalling haar hond niet meer luchten of zien. Ze had nooit verwacht dat haar dit zou overkomen, maar ze is inmiddels in staat hem weg te doen.
Joline*, samen met haar vriend, moeder van een dochter (8 maanden): “Als iemand mij een jaar geleden had verteld dat ik dit ooit zou zeggen, had ik diegene echt voor gek verklaard. Ik had echt nóóit verwacht dat mij dit zou overkomen. Maar sinds ik ben bevallen, heb ik echt een intense hekel aan hem. En alleen al bij dit hardop zeggen, voel ik me de slechtste hondenmoeder op aarde.
Want ooit was hij mijn baby. Ik noemde hem altijd mijn eerste baby. Mijn vriend en ik haalden hem als pup op en vanaf dat moment draaide ongeveer ons hele leven om hem. Ik kocht belachelijk dure snacks, maakte foto’s als hij weer eens schattig lag te slapen en voelde me persoonlijk beledigd als iemand zei dat hij een beetje stonk. Hij stonk niet. Hij rook naar hond. Nu vind ik hem dus wél stinken.
Sterker nog: soms hoef ik alleen maar de woonkamer binnen te lopen en zijn geur te ruiken en voel ik de irritatie al door mijn lijf schieten. Zijn mand stinkt, zijn vacht stinkt, zijn natte poten stinken. Het hele huis stinkt. En wanneer hij vervolgens naast me op de bank probeert te kruipen, terwijl ik eindelijk vijf minuten zit nadat ik de baby voor de derde keer in slaap heb gekregen, denk ik alleen maar: Ga. Weg.
Het ergste is het blaffen. Natuurlijk blafte hij vroeger ook. Naar de pakketbezorger, naar een hond voor het raam, naar een geluid waarvan wij nooit konden achterhalen waar het vandaan kwam. Irritant, ja. Maar meestal riep ik één keer zijn naam en ging het leven weer verder.
Met een baby voelt ieder blafje inmiddels als een persoonlijke aanval. Ik kan een halfuur wiegend door de slaapkamer hebben gelopen. Eindelijk worden die oogjes zwaar. Ik leg mijn baby héél voorzichtig neer. Sluip achteruit. Trek de deur langzaam dicht.
En dan: WAF WAF WAF. Ik kan dan wel ontploffen, ik word zó boos op hem dat ik mezelf soms niet herken. “Hou nou eens je bek”, heb ik een keer naar hem geschreeuwd. Meteen daarna keek hij me aan met die grote ogen en voelde ik me verschrikkelijk. Hij snapt er natuurlijk helemaal niets van.
Ik voel me zo intens schuldig. Hij heeft ook niet om die baby gevraagd. Voor hem ben ík veranderd. Hij is nog precies dezelfde hond als voordat onze baby er was. Dezelfde hond die enthousiast wordt als ik thuiskom. Die zijn kop op mijn schoot legt. Die wil wandelen, spelen en aandacht wil. Alleen heb ik ineens geen ruimte meer voor hem.
Ik ben de hele dag bezig met voeden, verschonen, wassen, troosten, boodschappen, slaapjes en proberen zelf nog ergens te douchen. En dan staat hij óók nog voor me met een tennisbal in zijn bek. Vroeger vond ik dat aandoenlijk. Nu denk ik: wat wil je nou weer van me? En ik vind het zo erg.
Want hij heeft niet gevraagd om een baby. Hij heeft niet gevraagd om minder wandelingen, minder knuffels en een baasje dat ineens geïrriteerd raakt van alles wat hij doet. Soms zie ik hem in zijn mand liggen en denk ik terug aan hoe gek ik op hem was. Dan probeer ik dat gevoel weer op te roepen, maar het lukt gewoon niet.
De gedachte die ik bijna tegen niemand durf uit te spreken, komt daarom steeds vaker voorbij: misschien moeten we een ander huis voor hem zoeken. Mijn vriend wil daar eigenlijk niets van weten. Hij houdt nog steeds ontzettend veel van hem en vindt dat ik mezelf tijd moet geven. Dat alles nu anders is omdat we net ouders zijn geworden. Dat het vanzelf makkelijker wordt.
Misschien heeft hij gelijk. Maar hij werkt vijf dagen, ik maar twee. De rest van de tijd ben ik thuis, met hond en baby. En ik fantaseer steeds vaker over een huis zonder hond. Niet meer overal haren. Geen modderpoten waar de baby dan doorheen kruipt. Geen wandeling die óók nog moet als het regent en ik een gebroken nacht achter de rug heb, wat nooit op een goed moment lijkt te komen. Ook geen geblaf zodra de baby eindelijk slaapt. En vooral: niemand meer op wie ik de hele dag boos ben.
Alleen breekt mijn hart al als ik me voorstel dat hij bij andere mensen woont. Dat hij bij de voordeur zit te wachten tot wij hem komen halen. Dat hij niet begrijpt waarom we niet terugkomen. Alleen bij de gedachte voel ik me alweer schuldig.
Tijdens mijn zwangerschap maakte ik me juist druk om hoe onze hond op de baby zou reageren. Ik las artikelen over de eerste kennismaking en liet hem aan babyspullen ruiken. In mijn hoofd zag ik ze later al samen opgroeien. Mijn kind met haar kleine handje op zijn vacht. Samen wandelen. Mijn hond die naast de kinderwagen liep.
Niemand vertelde me dat ík misschien degene zou zijn die moeite zou krijgen met hém. Misschien zijn het de hormonen. Misschien is het slaaptekort. Of misschien zit mijn hoofd simpelweg zo vol dat ieder extra geluid, iedere geur en alles wat óók nog iets van mij nodig heeft te veel is.
Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik me er kapot voor schaam. Want hoe leg je aan mensen uit dat je jarenlang hebt geroepen dat een hond “voor het leven” is en nu zelf degene bent die op internet zoekt naar verhalen van mensen die hun hond na de komst van een baby hebben herplaatst?
Voorlopig is hij er nog. Ik geef hem eten. We wandelen. Ik probeer hem aandacht te geven en soms, als het huis stil is en hij naast me komt liggen, aai ik hem over zijn kop en zie ik heel even mijn oude hond weer. Mijn eerste baby.
Dan voel ik me vooral mega schuldig en hoop ik dat mijn liefde voor hem ergens onder alle vermoeidheid en irritatie nog zit. Maar als hij vijf minuten later begint te blaffen, omdat de buurman zijn vuilnisbak buiten zet? Dan weet ik het ineens weer heel zeker: hij moet weg. Ik weet niet wat ik moet doen. Is dit herkenbaar voor andere moeders? Moet ik het tijd geven? Gaat het over?”
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Ella zit ook met een dilemma: haar nicht was geen daggast op haar bruiloft en is daar beledigd over, want Ella en haar vriend waren wél daggast op haar bruiloft. Is dit een voor-wat-hoort-wat situatie? Je leest haar verhaal hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Familiedrama’s verdwijnen helaas niet altijd vanzelf naar de achtergrond. Rond Lil’ Kleine en zijn moeder Babette Verhoef blijft het dan ook rommelen.
Een verloving, trouwplannen en dan toch ineens een punt achter de relatie. Voor Dave Roelvink (32) en Marijn Kuipers (26) loopt het liefdesverhaal anders dan gedacht. De twee hebben bekendgemaakt dat ze uit elkaar zijn.
Mijn dochter van zeven maakt overal vriendjes. Op vakantie hoeft ze maar vijf minuten bij een zwembad te staan en ze heeft alweer iemand gevonden om mee te spelen. Op onze camping in Frankrijk viel haar oog alleen op een jongetje dat juist helemaal niet zo’n behoefte leek te hebben aan contact. Toch bleef ze […]
Blijkbaar zijn Luke’s koffie, de eindeloze moeder-dochtergesprekken en Stars Hollow niet het enige wat we aan Gilmore Girls hebben overgehouden. Deze babynaam is namelijk steeds populairder geworden.
Iris dacht het dit keer eens goed voor elkaar te hebben. De traktaties voor de verjaardag van haar oudste dochter stonden de avond van tevoren al helemaal klaar. Ging het last-minute tóch nog mis.
Kinderen nemen alles wat je zegt bloedserieus. Ook de dingen die je er als moeder in een vlaag van irritatie uitgooit en zelf vijf seconden later alweer bent vergeten. Marloes (36) ontdekte dat toen dochter Lucy een nogal bijzondere uitspraak van haar moeder de rest van de dag niet meer los kon laten.
