Beeld: Unsplash
Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Matthia (46), groep zes.
Donderdagmiddag, vier uur. Ik zit toetsen na te kijken in de klas met een schuin oog op het schoolplein. Dat is inmiddels leeg, op één kind na: Barbara (9). Ze hangt rond bij het klimrek. Ik bel haar moeder Joyce, maar die neemt niet op.
Ik zucht. Een jaar geleden verongelukte Barbara’s vader, de grote liefde van Joyce, in het verkeer. Sindsdien heeft Joyce een alcoholprobleem, om het verdriet te verdoven. Ze voedt Barbara alleen op. Met de fles als steunpilaar. Ik heb al een tijdje het gevoel dat ik moet ingrijpen, maar wacht op het juiste moment.
Vóór het ongeluk was Joyce een gezellige moeder die zich graag inzette voor de school. Nu is ze een schim van zichzelf. Barbara moet niet alleen haar vader missen, maar eigenlijk ook haar moeder. Joyce brengt Barbara vaak te laat naar school, geregeld zonder lunchtrommeltje – ik neem voor de zekerheid altijd extra boterhammen mee. Als ik Joyce erop aanspreek, staat ze nooit heel dichtbij; misschien om te voorkomen dat ik haar adem ruik. Daarna gaat het een tijdje goed. Joyce haalt Barbara wel altijd op tijd op. Wat dat betreft is dit een keerpunt.
Het is best koud. Ik loop naar buiten en zeg: “Barbara, je moeder is later vandaag. Kom maar gezellig bij me in de klas zitten. Heb je De brief voor de koning al gelezen?” Barbara schudt nee. Even later zitten we vreedzaam naast elkaar. Zij leest, ik werk.
Om kwart over vijf is Joyce nog steeds nergens te bekennen. Dit is het moment waar ik op wachtte, besluit ik. Ik app Joyce dat ik Barbara mee naar huis neem om met mijn twee dochters te spelen. En dat ik daarna naar haar toekom. Als ik Barbara thuis heb afgeleverd – die vindt het geweldig – fiets ik naar Joyce. Er wordt niet opengedaan als ik aanbel. Ik kijk door het raam. Daar zie ik Joyce liggen, op de bank. Er staan twee lege wijnflessen naast haar. Ze lijkt diep in slaap, bewusteloos zelfs. Ik sla hard met mijn hand op het raam. Tot mijn opluchting komt er beweging in haar. Als ze opendoet slaat de dranklucht me tegemoet. Maar ze is aanspreekbaar; blijkbaar is de wijn al wat uitgewerkt.
“Joyce, er moet iets gebeuren”, zeg ik. “Anders moet ik de kinderbescherming inlichten. Ik wil niet dat je Barbara kwijtraakt. En ik wil niet dat Barbara jou kwijtraakt.” Ze knikt gelaten. “Misschien wilde ik wel dat je me zo vond”, zegt ze. “Zodat ik iets moet veranderen.” Samen zoeken we naar een oplossing. Ik weet een goede verslavingskliniek. Als Joyce daar heengaat, zouden haar ouders Barbara kunnen verzorgen. Barbara is dol op ze.
De volgende dag komt Barbara op tijd op school. Met een heerlijk lunchtrommeltje, voorzien van mandarijntjes en ontbijtkoek en een lief briefje van Joyce.
“Mijn moeder gaat op vakantie”, zegt ze. “Om uit te rusten. En oma en opa komen.” Ze huppelt de klas in. Ik kijk haar voldaan na. Ik kan er niets aan veranderen dat ze verder moet leven zonder vader. Maar ik kan er wel aan bijdragen dat haar moeder weer echt haar moeder wordt.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.
