Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
Het is een standaardregel. We wisten het zelf ook maar al te goed van voorgaande kinderfeestjes. Maar toch trapten we er dit keer in. En het ging mis. De regel waar ik het over heb: zorg dat je een doordacht plan hebt voor een kinderfeest. Dat is dus niet: regel een gymzaal, laat daar tien kinderen in los en denk dat je klaar bent.
Op zich was van helemaal nul voorbereiding geen sprake. Een paar dagen van tevoren had mijn man nog laserguns besteld. Leuk voor een potje lasergamen.
Eenmaal in de gymzaal aangekomen was het eerste dat moest gebeuren de ‘set’ opbouwen. De kinderen mochten dit zelf doen, een prima activiteit om mee te beginnen. Alle bokken, matten, trampolines en springkasten mochten uit de opslag om als tactische obstakels neer te zetten om achter te schuilen. Hier begon probleem één: waar twee kinderen vol enthousiasme deze opdracht uitvoerden, hing de rest in een mum van tijd in touwen of maakte salto’s op een trampoline. Mijn man en ik lieten het begaan.
Misschien was dit ‘begaan’ de grootste fout die we maakten. Al snel ontstond er frictie. (Terecht) geklaag: ‘We zouden toch met z’n allen de set opbouwen?’ Onderling gedoe: ‘Pietje wil zijn touw niet met mij delen, nu heb ik geen touw!’ Gejammer bij de jarige: ‘Ik kan als enige geen salto’s maken’ (tja, die lenigheid heeft nooit in mijn familie gezeten. Ik heb nog steeds een jeugdtrauma van het feit dat ik als enige van de klas om de bok heen moest lopen, omdat ik er niet overheen kon springen).
We wisten ons enigszins te herpakken. Stick to the plan. We verdeelden de kinderen in groepen om te lasergamen. Daar diende probleem twee zich aan: de gymzaal was niet donker te krijgen. Felle zonnestralen schenen via de grote ramen naar binnen. Onthutst drukten we op allerlei knoppen en zochten we naar touwen van gordijnen. Zonder succes. De kinderen waren inmiddels lukraak op elkaar aan het schieten, zonder enig besef van waar ze op richtten. Al snel was ook de code gekraakt voor het herladen van de gun, waardoor we geen overzicht hadden van welke groep op voorsprong stond. Ik keek er weifelend naar en vroeg me af of dit het nou was (het was notabene 4 mei).
Hierna probeerden we bunkertrefbal, maar nadat de kinderen de ‘bunkers’ hadden gebouwd, bleek dat we niet genoeg ballen hadden. Gebakkelei met de kinderen of je bunkertrefbal ook met één bal kunt spelen. Sommigen vonden van wel, sommigen van niet. Een ander klom in een touw en zei: ‘Ik doe nergens meer aan mee!’ We verzonnen ’tien tellen in de rimboe’ als alternatief, waarop een paar kinderen demonstratief naar de kleedzaal vertrokken. Keiharde feedback van achtjarigen: ‘Jullie beloven bunkertrefbal, maar nu wordt het toch weer iets anders, zo gaat het hele tijd.’ Inmiddels droop de jarige voor de zoveelste keer af naar de wc. We konden hem in de gymzaal horen huilen.
Nu staat deze week kinderfeestje twee op de planning, van mijn andere zoon die een maand later jarig is. Ook hij was getuige van dit alles. En ondanks dat, wil hij toch echt een gymzaal afhuren voor zijn feest. Ik ging schoorvoetend akkoord en ben nu de hele week een programma van A tot Z aan het samenstellen waar geen speld tussen te krijgen valt. Zonder laserguns, wel met militaire precisie.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]