Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
Het is een standaardregel. We wisten het zelf ook maar al te goed van voorgaande kinderfeestjes. Maar toch trapten we er dit keer in. En het ging mis. De regel waar ik het over heb: zorg dat je een doordacht plan hebt voor een kinderfeest. Dat is dus niet: regel een gymzaal, laat daar tien kinderen in los en denk dat je klaar bent.
Op zich was van helemaal nul voorbereiding geen sprake. Een paar dagen van tevoren had mijn man nog laserguns besteld. Leuk voor een potje lasergamen.
Eenmaal in de gymzaal aangekomen was het eerste dat moest gebeuren de ‘set’ opbouwen. De kinderen mochten dit zelf doen, een prima activiteit om mee te beginnen. Alle bokken, matten, trampolines en springkasten mochten uit de opslag om als tactische obstakels neer te zetten om achter te schuilen. Hier begon probleem één: waar twee kinderen vol enthousiasme deze opdracht uitvoerden, hing de rest in een mum van tijd in touwen of maakte salto’s op een trampoline. Mijn man en ik lieten het begaan.
Misschien was dit ‘begaan’ de grootste fout die we maakten. Al snel ontstond er frictie. (Terecht) geklaag: ‘We zouden toch met z’n allen de set opbouwen?’ Onderling gedoe: ‘Pietje wil zijn touw niet met mij delen, nu heb ik geen touw!’ Gejammer bij de jarige: ‘Ik kan als enige geen salto’s maken’ (tja, die lenigheid heeft nooit in mijn familie gezeten. Ik heb nog steeds een jeugdtrauma van het feit dat ik als enige van de klas om de bok heen moest lopen, omdat ik er niet overheen kon springen).
We wisten ons enigszins te herpakken. Stick to the plan. We verdeelden de kinderen in groepen om te lasergamen. Daar diende probleem twee zich aan: de gymzaal was niet donker te krijgen. Felle zonnestralen schenen via de grote ramen naar binnen. Onthutst drukten we op allerlei knoppen en zochten we naar touwen van gordijnen. Zonder succes. De kinderen waren inmiddels lukraak op elkaar aan het schieten, zonder enig besef van waar ze op richtten. Al snel was ook de code gekraakt voor het herladen van de gun, waardoor we geen overzicht hadden van welke groep op voorsprong stond. Ik keek er weifelend naar en vroeg me af of dit het nou was (het was notabene 4 mei).
Hierna probeerden we bunkertrefbal, maar nadat de kinderen de ‘bunkers’ hadden gebouwd, bleek dat we niet genoeg ballen hadden. Gebakkelei met de kinderen of je bunkertrefbal ook met één bal kunt spelen. Sommigen vonden van wel, sommigen van niet. Een ander klom in een touw en zei: ‘Ik doe nergens meer aan mee!’ We verzonnen ’tien tellen in de rimboe’ als alternatief, waarop een paar kinderen demonstratief naar de kleedzaal vertrokken. Keiharde feedback van achtjarigen: ‘Jullie beloven bunkertrefbal, maar nu wordt het toch weer iets anders, zo gaat het hele tijd.’ Inmiddels droop de jarige voor de zoveelste keer af naar de wc. We konden hem in de gymzaal horen huilen.
Nu staat deze week kinderfeestje twee op de planning, van mijn andere zoon die een maand later jarig is. Ook hij was getuige van dit alles. En ondanks dat, wil hij toch echt een gymzaal afhuren voor zijn feest. Ik ging schoorvoetend akkoord en ben nu de hele week een programma van A tot Z aan het samenstellen waar geen speld tussen te krijgen valt. Zonder laserguns, wel met militaire precisie.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]