Beeld: Kek Mama
Een moeder vertelt over het moment in het moederschap waarop ze even he-le-maal de mist in ging.
Linda (33), samenwonend, moeder van twee zonen Jarno (3) en Jesper (10 maanden).
“De pedagogisch medewerker van het kinderdagverblijf van mijn zonen klonk nogal verontrust. Het was elf uur ’s morgens en ik stond voor de klas, toen de directeur waarschuwde dat er telefoon voor mij was. Ik schrok, want als een van de leidsters belt, betekent het meestal dat er nood is. Hebben de kinderen ineens koorts of zijn gevallen. Dit keer vroeg ze schoorvoetend en stamelend: ‘Jesper zit onder de blauwe plekken. Had hij deze vanmorgen ook al?’
Zodra ik ophing wilde ik naar het kinderdagverblijf, maar mijn klas overdragen kan niet zomaar. Ik ben juf op een ZMLK-school (zeer moeilijk lerende kinderen) met verstandelijk beperkte pubers. Toen ik de directeur vertelde wat er speelde, vond hij dat ik meteen moest gaan. Hij zou het wel regelen.
Ik heb nog nooit zo hard gefietst, was er met vijf minuten en rende het gebouw in. Jesper gaf me een grote smile toen de leidster hem aan mij overhandigde. Toen ik zijn broek naar beneden trok, zag ik meteen wat er aan de hand was en begon hard te lachen. De leidster keek verbaasd, maar lachte mee toen ik uitlegde wat er was gebeurd.
Die ochtend had ik Jesper een nieuwe spijkerbroek aangetrokken, zonder die vooraf te wassen. Jesper is nogal een bewegelijk kind. Door het vele rollen, kruipen en bewegen had de broek afgegeven op zijn beentjes. Niks kneuzingen, de blauwe verf was gewoon de schuldige. Ik vind het nog steeds hilarisch, maar heb daarna ook wel even een slikmoment gehad. Wat een opluchting!”
Ook Malou kon wel door de grond zakken. Half bloot deed ze de deur open voor de nieuwe buren. Je leest haar verhaal hier.
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
