Beeld: Kek Mama
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Deze keer Malou en haar nieuwe buren.
Malou, getrouwd met Daan en moeder van Moos (1): “Een halfjaar geleden verhuisden we vanuit ons stadsappartement naar een grotemensenhuis in een dorp. Mét tuin, zowaar groter dan een postzegel. Dat vonden we voor Moos heel belangrijk. Maar wennen leek het me wel, zo’n dorp waar iedereen elkaar kent. Verhuizen met een baby was next level. Dozen uitpakken, kastjes inruimen, muren verven, vloeren leggen én ondertussen Moossie in leven houden op een paar uur slaap; slopend vond ik het.
Op een middag had ik hem op de bank gevoed en daarna waren we samen in slaap gevallen. Ik was zo moe dat ik zijn of mijn bed niet eens had gered. Plots schrok ik wakker van de bel. Vast een pakketje, dacht ik nog, en ik legde Moos voorzichtig in de box voordat ik een sprintje naar de deur trok. Daar keek ik niet in het gezicht van een bezorger, maar in die van de nieuwe buren die zich al kwamen voorstellen. De buurvrouw zette haar ‘Welkom in de…’ enthousiast in, maar viel halverwege stil.
Haar blik bleef hangen op borsthoogte. Ik volgde haar blik en zag dat niet alleen mijn blouse, maar ook mijn voedingsbeha nog wijd openstond. En daar hing mijn borst vrolijk uit alsof die óók even kennis wilde maken. Shit! Uit paniek sloeg ik mijn blouse, en bijna de deur in hun gezicht, dicht en stamelde een verontschuldiging. In mijn hoofd was het iets als: ‘Het is hier door de verhuizing nog één grote chaos’, maar aan de blik van de buurvrouw te zien kwamen de woorden vrij onsamenhangend uit mijn mond. ‘Maak je geen zorgen. Wij hebben ook kleine kinderen gehad, toch Kees?’ En de man achter haar knikte, terwijl hij overdreven geïnteresseerd naar de heg keek.
Halfhartig nodigde ik ze uit voor koffie – want wat doe je anders? – maar dat aanbod sloegen ze godzijdank af. ‘Een andere keer misschien’, voegden ze eraan toe, ‘als het beter uitkomt.’ En met een korte ‘Tot ziens!’ maakten ze zich snel uit de voeten. De rest van de dag vervloekte ik mezelf. Een eerste indruk maak je maar één keer en ik had mezelf zojuist onsterfelijk gemaakt in de buurt als de vrouw met die wapperende borst. Daan kwam niet meer bij en inmiddels kunnen we er samen om lachen. Al is het tussen de buren en mij nog altijd een beetje ongemakkelijk. Laat ik het zo zeggen: ze zijn nog steeds niet op de koffie geweest.”
Ook bij Liesbet ging het ff helemaal mis: ‘Ik gaf Hebe (8) mijn pinpas, maar kon niet geloven waar ze mee thuiskwam.’ Je leest het hier.
Deze ‘Dat ging ff mis’ vond je eerder in de Kek Mama Special Level up!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.