Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Deze keer Malou en haar nieuwe buren.
Malou, getrouwd met Daan en moeder van Moos (1): “Een halfjaar geleden verhuisden we vanuit ons stadsappartement naar een grotemensenhuis in een dorp. Mét tuin, zowaar groter dan een postzegel. Dat vonden we voor Moos heel belangrijk. Maar wennen leek het me wel, zo’n dorp waar iedereen elkaar kent. Verhuizen met een baby was next level. Dozen uitpakken, kastjes inruimen, muren verven, vloeren leggen én ondertussen Moossie in leven houden op een paar uur slaap; slopend vond ik het.
Op een middag had ik hem op de bank gevoed en daarna waren we samen in slaap gevallen. Ik was zo moe dat ik zijn of mijn bed niet eens had gered. Plots schrok ik wakker van de bel. Vast een pakketje, dacht ik nog, en ik legde Moos voorzichtig in de box voordat ik een sprintje naar de deur trok. Daar keek ik niet in het gezicht van een bezorger, maar in die van de nieuwe buren die zich al kwamen voorstellen. De buurvrouw zette haar ‘Welkom in de…’ enthousiast in, maar viel halverwege stil.
Haar blik bleef hangen op borsthoogte. Ik volgde haar blik en zag dat niet alleen mijn blouse, maar ook mijn voedingsbeha nog wijd openstond. En daar hing mijn borst vrolijk uit alsof die óók even kennis wilde maken. Shit! Uit paniek sloeg ik mijn blouse, en bijna de deur in hun gezicht, dicht en stamelde een verontschuldiging. In mijn hoofd was het iets als: ‘Het is hier door de verhuizing nog één grote chaos’, maar aan de blik van de buurvrouw te zien kwamen de woorden vrij onsamenhangend uit mijn mond. ‘Maak je geen zorgen. Wij hebben ook kleine kinderen gehad, toch Kees?’ En de man achter haar knikte, terwijl hij overdreven geïnteresseerd naar de heg keek.
Halfhartig nodigde ik ze uit voor koffie – want wat doe je anders? – maar dat aanbod sloegen ze godzijdank af. ‘Een andere keer misschien’, voegden ze eraan toe, ‘als het beter uitkomt.’ En met een korte ‘Tot ziens!’ maakten ze zich snel uit de voeten. De rest van de dag vervloekte ik mezelf. Een eerste indruk maak je maar één keer en ik had mezelf zojuist onsterfelijk gemaakt in de buurt als de vrouw met die wapperende borst. Daan kwam niet meer bij en inmiddels kunnen we er samen om lachen. Al is het tussen de buren en mij nog altijd een beetje ongemakkelijk. Laat ik het zo zeggen: ze zijn nog steeds niet op de koffie geweest.”
Ook bij Liesbet ging het ff helemaal mis: ‘Ik gaf Hebe (8) mijn pinpas, maar kon niet geloven waar ze mee thuiskwam.’ Je leest het hier.
Deze ‘Dat ging ff mis’ vond je eerder in de Kek Mama Special Level up!
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.