Beeld: Canva
Yasmine (41) is een alleenstaande moeder met een zoon van 8 en een dochter van 13. Haar ouders zijn Marokkaanse immigranten, die het niet breed hadden. Nu ze zelf kinderen heeft wil ze van het leven genieten, maar vragen haar kinderen zich af of ze niet eens moet gaan sparen.
“Als ik de kinderen naar school breng wijs ik ze vaak op de mannen van de stadsreinigingsdienst. ‘Niets ten nadele van deze harder werkers’, zeg ik dan tegen ze. ‘Maar het is aan jou of je later straten wil schoonmaken of dat je iets gaat doen wat leuker is én beter betaalt.’ Mijn ouders zijn Marokkaanse immigranten, we hadden het niet breed. Mijn vader werkte hard in een fabriek. Mijn broers en zussen en ik droegen kleding uit de zak van Max, geld voor speelgoed of uitjes was er niet.
Zodra het kon ben ik gaan werken, ik wilde mijn eigen geld verdienen. Nu kom ik soms thuis met een feestelijk ingepakt cadeau, voor mijzelf en de kinderen. Omdat iedere dag een reden is om het leven te vieren. Ik verwen mijn kinderen, maar ze weten heel goed dat het mij niet is komen aanwaaien. Als je een plezierig, onbezorgd leven wilt, moet je daar hard voor werken. Ik ben van niemand afhankelijk. Mijn ex-man betaalt maandelijks 200 euro voor de kinderen. Meer kan hij niet missen en meer vraag ik ook niet, van een kale kip valt niet te plukken. Als projectmanager verdien ik gemiddeld 2000 euro netto per maand.
Een half jaar geleden werd ik op de fiets aangereden door een scooter en belandde ik met nek- en schouderklachten in de ziektewet. Fysiek en mentaal had het ongeluk veel impact, voor het eerst kon ik niet werken. Financieel was het ook een fikse stap terug. Ik krijg nu zeventig procent van mijn laatst verdiende loon. Ik heb de mazzel dat ik geen hoge vaste lasten heb, zo’n 750 euro per maand, maar ik moet steeds beter nadenken over mijn uitgaven.
Wanneer ik weer aan het werk kan is onzeker. Ik leen nu van de spaarrekeningen van de kinderen om rekeningen te kunnen betalen. Laatst waren we een paar dagen op vakantie toen de kinderen mij aanspraken op mijn uitgavenpatroon. ‘Mama, we doen altijd zo veel leuke dingen, maar misschien moet je nu toch echt eens gaan sparen?’ Zelf sparen ze voor een iPad en een laptop.
Het is raar als je kinderen je corrigeren. Ze hebben natuurlijk gelijk, maar geld moet ook rollen, vind ik. Dure kleding of spullen kopen vind ik niet heel interessant, maar ik hou van het goede leven. Ik ben een fervent supporter van de lokale horeca, een groot deel van mijn geld gaat op aan uit eten gaan en andere gezelligheid. Ik wil van het leven genieten. Nu en niet later. Hoe ik erbij zit als ik straks oud en gerimpeld ben, dat zien we tegen die tijd wel weer.”
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
