Beeld @First moments fotografie
Daisy (35) werkt als beleidsmedewerker in Maastricht en is al sinds 2018 samen met haar man Raoul. Ze zijn getrouwd, hebben een zoontje genaamd Morris (2) en een trouwe viervoeter. Ze zijn druk in de weer met het verbouwen van hun huis en het leven lijkt perfect te gaan. Tot één onverklaarbare blauwe plek alles op zijn kop zet…
“Ik ontdekte een enorme blauwe plek van ongeveer twintig centimeter op mijn been. Ik kon er geen verklaring voor vinden. Na contact met de huisartsenpost werd gezegd dat ze er niks mee konden doen. Uiteindelijk kon ik pas een week later bij mijn eigen huisarts terecht. Intussen ontdekten we dat ik zwanger was, en dat maakte de situatie meteen complex. Het was niet gepland, maar wel ontzettend welkom.” Tegelijkertijd waren ze een grote verbouwing gestart aan hun benedenverdieping. “Vanwege de verbouwing wilden we de eerste dagen een oogje in het zeil houden. Er waren zoveel vragen vanuit de aannemer dat we dachten: we zitten beter in de buurt. Maar rond het middaguur werd ik gebeld door de huisarts. Ik kan de letterlijke woorden niet meer herinneren, maar ik voelde meteen paniek. ‘Raoul!’, riep ik.”
En haar onderbuikgevoel klopte. “Er werd vermoed dat ik acute leukemie had. Ik viel bijna flauw van paniek. Mijn man belde verder met de huisarts en ik moest snel naar het ziekenhuis voor bloedonderzoeken. De huisarts gaf hem de boodschap nog eens. Morgen moest ik me melden bij de hematoloog, op de oncologieafdeling. Voor die afspraak moest ik vandaag nog naar het ziekenhuis voor verschillende bloedonderzoeken. Alles ging in een roes. We reden naar mijn moeder die aan het oppassen was op Morris. “Niet goed, mam. Ik moet nu naar het ziekenhuis.”
Die dag beschrijft Daisy als surrealistisch. “We belden onze werkgevers en probeerden een wandeling in het bos te maken om de eerste shock te verwerken. We hebben gewandeld. Gehuild. En niks gezegd. De nacht daarop sliep ik nauwelijks en een kort moment van googelen liet me beseffen hoe ernstig het was. Die avond en nacht waren gevuld met pure paniek. De hele nacht draaide De Augurkenkoning. Als je ooit die rauwe, oerverse angst hebt gevoeld, zonder te weten wat er écht aan de hand is, dan weet je dat je hoofd de controle verliest. Op het einde van zo’n nacht denk je niet alleen meer hoopvol, maar ook al aan ‘Wat als het niet goed gaat?’ Dat gevoel van sterfelijkheid gaat niet meer weg. Zelfs toen later bleek dat het tóch minder erg was dan gevreesd. Van de zwangerschap hadden we in gedachten al afscheid van genomen.” Een dag na de diagnose kwam Daisy erachter dat er niet één baby in haar buik zat, maar twee…
“Achteraf begrijp ik beter wat er toen gebeurde. Mijn hoofd probeerde te begrijpen wat er aan de hand was, maar mijn lichaam had al lang gereageerd. Alles stond op scherp, mijn hartslag, mijn adem, mijn buik. Alsof mijn hele systeem riep: ‘Er is iets niet goed.’ In zulke momenten schiet je in de bekende fight, flight of freeze-modus. Een oeroud beschermingsmechanisme waarbij je lichaam het overneemt van je hoofd. De adrenaline giert door je lijf, je gedachten versnellen of blokkeren, en soms voelt het alsof je op afstand toekijkt hoe je eigen leven zich afspeelt. Mindfulness leert dat dit het moment is waarop je niet hoeft te vechten tegen dat gevoel, maar het juist mag opmerken. Erkennen dat angst er is, zonder je er volledig mee te vereenzelvigen. Dat besef helpt het zenuwstelsel langzaam terug te brengen naar rust. Dat wist ik toen nog niet, maar nu wel. Dat mijn lichaam al lang signalen gaf.
Dat intuïtie niet zweverig is, maar vaak gewoon de taal van ons zenuwstelsel. En dat luisteren naar die taal, naar dat onderbuikgevoel, soms letterlijk levensreddend kan zijn.”
Omdat Daisy een paar weken zwanger was van een tweeling, moesten ze zorgvuldig afwegen welke medicatie mogelijk was. “De zwangerschap was zwaar en complex. Door de leukemie kon ik geen NIPT-test doen, en later bleek dat de vliezen van de tweeling los van elkaar lagen. Bij 28 weken verloor ik vruchtwater en belandde ik tijdelijk in een Belgisch ziekenhuis. Ondanks alles werden de jongens uiteindelijk gezond geboren met 36 weken via een keizersnede. Voor mij voelde het als een medisch wonder.”
Nu, een tijd later, is de ziekte onder controle dankzij medicatie. “De chronische vorm van leukemie betekent dat ik nog medicijnen slik, maar de vooruitzichten zijn goed en ik kan een volwaardig leven leiden. Het moederschap gaf me kracht en focus. Ik wilde gezien worden als zwangere vrouw, niet als kankerpatiënt. Het was soms zwaar, maar ook een enorme bron van hoop. Wat ik vrouwen in vergelijkbare situaties daarom wil meegeven: blijf vertrouwen houden, richt je op het positieve en laat je niet verlammen door angst.”
Daisy deelt meer op haar website. Benieuwd? Je leest het hier.
Ook je verhaal doen? Stuur een mail naar redactie@kekmama-nl
Lang borstvoeding geven, Lieve merkt dat mensen daar nogal wat van vinden. Ook nu haar zoon naar de basisschool gaat. Maar waarom eigenlijk? Waar bemoeien mensen ze zich mee?
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
Het waren even billenknijpen voor Lukas Wildeman, bekend van Een huis vol. De realityster moest onder het mes vanwege ernstige klachten aan zijn duim, en dat zorgde voor flink wat spanning.
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Als we supernanny Jo Frost moeten geloven, is er één fout die veel ouders maken bij de opvoeding van hun kinderen.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
