Beeld: Unsplash
Wat begon als een onschuldige stranddag, veranderde onverwachts in een moment van pure paniek voor Elise en haar gezin toen haar vriend de zee in ging.
Elise, moeder van Tamar (4) en Immee (6): “We waren op vakantie in Zuid-Afrika, een droomreis waar we maanden naar hadden uitgekeken. Zon, zee en tijd voor elkaar. Op een heldere ochtend zaten we op het strand. De meisjes waren druk in de weer met een zandkasteel maken. Ze versierden ‘em met schelpen die we eerder die ochtend hadden verzameld. Mijn vriend ging een stuk zwemmen.
Hij houdt van de zee, van dat gevoel van vrijheid tussen de golven. Terwijl ik met mijn voeten in het warme zand zat, riep een van de meisjes opeens: ‘Kijk mama, papa zwaait!’
Ik keek op. En ja hoor, in de verte zagen we hem. Arm omhoog, bewegend. ‘Zwaai maar terug’, zei ik glimlachend, en dat deden we. Hij zwaaide nog eens. Ik lachte zelfs. Wat leuk, dacht ik. Een moment van verbinding, ondanks de afstand.
Maar toen hij bleef zwaaien — steeds hetzelfde gebaar, iets feller, iets sneller — vond ik het wat vreemd worden. Ik fronste, wilde al opstaan, toen plots twee lifeguards langs ons renden. We werden half opzij geduwd toen ze hun jetski in het water duwden. En toen viel alles op z’n plek. Hij zwaaide helemaal niet naar ons. Hij riep om hulp.
Mijn hart sloeg over. Ik stond op en de kinderen staarden me aan. ‘Blijf hier’, zei ik snel, al wist ik zelf helemaal niet waar ik heen moest. Ik kon alleen maar staan en kijken, verstijfd. In de verte scheurde de jetski de zee in.
Nog geen tien minuten later stond hij weer op het strand. Uitgeput, maar levend. De lifeguards ondersteunden hem terwijl hij naar me toe strompelde met de paniek nog in zijn ogen. Later hoorden we dat hij in een verraderlijke stroming was terechtgekomen. Hij voelde zich ineens achteruit getrokken worden, ver buiten zijn controle. Hij had gewuifd, geroepen, en goddank hadden de lifeguards hem gezien.
’s Avonds, terug in het vakantiehuis, zaten we stilletjes met z’n vieren op het balkon. De meisjes sliepen tegen ons aan, rozig van de zon. Mijn vriend hield mijn hand vast. We zeiden niet veel. Alleen af en toe keken we elkaar aan. Zonder woorden beseften we hoe anders het had kunnen aflopen en hoe dankbaar we waren dat hij gewoon weer naast ons zat.”
Ook Ayla maakte een bizarre situatie mee op vakantie: ‘We renden met onze oranje reddingsvesten door het verlaten cruiseschip.’ Je leest het hier.
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Soms lijkt het wel alsof je woorden geen enkel effect hebben op je kinderen. Misschien komt dat wel doordat jij deze dingen regelmatig zegt.
