Beeld: Unsplash
Wat begon als een onschuldige stranddag, veranderde onverwachts in een moment van pure paniek voor Elise en haar gezin toen haar vriend de zee in ging.
Elise, moeder van Tamar (4) en Immee (6): “We waren op vakantie in Zuid-Afrika, een droomreis waar we maanden naar hadden uitgekeken. Zon, zee en tijd voor elkaar. Op een heldere ochtend zaten we op het strand. De meisjes waren druk in de weer met een zandkasteel maken. Ze versierden ‘em met schelpen die we eerder die ochtend hadden verzameld. Mijn vriend ging een stuk zwemmen.
Hij houdt van de zee, van dat gevoel van vrijheid tussen de golven. Terwijl ik met mijn voeten in het warme zand zat, riep een van de meisjes opeens: ‘Kijk mama, papa zwaait!’
Ik keek op. En ja hoor, in de verte zagen we hem. Arm omhoog, bewegend. ‘Zwaai maar terug’, zei ik glimlachend, en dat deden we. Hij zwaaide nog eens. Ik lachte zelfs. Wat leuk, dacht ik. Een moment van verbinding, ondanks de afstand.
Maar toen hij bleef zwaaien — steeds hetzelfde gebaar, iets feller, iets sneller — vond ik het wat vreemd worden. Ik fronste, wilde al opstaan, toen plots twee lifeguards langs ons renden. We werden half opzij geduwd toen ze hun jetski in het water duwden. En toen viel alles op z’n plek. Hij zwaaide helemaal niet naar ons. Hij riep om hulp.
Mijn hart sloeg over. Ik stond op en de kinderen staarden me aan. ‘Blijf hier’, zei ik snel, al wist ik zelf helemaal niet waar ik heen moest. Ik kon alleen maar staan en kijken, verstijfd. In de verte scheurde de jetski de zee in.
Nog geen tien minuten later stond hij weer op het strand. Uitgeput, maar levend. De lifeguards ondersteunden hem terwijl hij naar me toe strompelde met de paniek nog in zijn ogen. Later hoorden we dat hij in een verraderlijke stroming was terechtgekomen. Hij voelde zich ineens achteruit getrokken worden, ver buiten zijn controle. Hij had gewuifd, geroepen, en goddank hadden de lifeguards hem gezien.
’s Avonds, terug in het vakantiehuis, zaten we stilletjes met z’n vieren op het balkon. De meisjes sliepen tegen ons aan, rozig van de zon. Mijn vriend hield mijn hand vast. We zeiden niet veel. Alleen af en toe keken we elkaar aan. Zonder woorden beseften we hoe anders het had kunnen aflopen en hoe dankbaar we waren dat hij gewoon weer naast ons zat.”
Ook Ayla maakte een bizarre situatie mee op vakantie: ‘We renden met onze oranje reddingsvesten door het verlaten cruiseschip.’ Je leest het hier.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Goed voor de dag komen bij je kersverse nieuwe schoonouders wil je altijd, maar met kerst nóg een beetje meer. En juist toen liep het bij Kira he-le-maal verkeerd af, want zij eindigde als een soort rollade.
Soms zit je ergens, in de wachtkamer of in de rij bij de bakker, en denk je: lief kind, wie heeft jou op de ‘luid en los’-stand gezet?
Sinterklaas is een gezellig kinderfeest, maar kan ook voor veel spanning zorgen. Bij Jikke (34) thuis zorgde de sinterklaassurprises dit jaar voor een portie kinderlijke wraak.
Zeg maar dag tegen saaie kinderkamers, want IKEA komt met een collectie waar je mini’s spontaan van gaan stuiteren. Denk: kleurexplosies, zachte materialen en meubels die bijna zelf om een speelmoment lijken te vragen. Ja hoor, de Zweedse woonreus zet nu ook de kids in het zonnetje met de nieuwe GREJSIMOJS-collectie.
Sinds de geboorte van haar eerste kind is het contact tussen Annelot en haar schoonouders stroef. Op de eerste verjaardag van haar zoon escaleert de boel en verbreken de schoonouders het contact.
