Beeld: Kek Mama
Het leek zo’n goed idee. Met vijf vriendinnen, partners en alle kinderen een weekend weg. Maar een ding is zeker, dit doet Anita nooit meer.
Anita, samen met Rob, moeder van twee kinderen (6 en 3): “Ik weet niet meer wiens idee het was. Ik weet wel dat ik en mijn vier vriendinnen het unaniem eens waren dat dit een fantastisch idee was. Met z’n alleen een weekend weg, samen in een groot vakantiehuis, ergens midden in het bos. Wij aan de wijn, de kinderen gezellig met elkaar spelen en de mannen – zo hadden we ons dat voorgesteld – bij de barbecue.
‘Dit moeten we ieder jaar doen!’ appte iemand vooraf. Spoiler: dat gaan we ab-so-luut niet doen. Het begon vrijdagmiddag al. Het huis had vier parkeerplaatsen voor vijf auto’s, waardoor de eerste discussie ontstond voordat überhaupt alle koffers binnen waren gezet.
Daarna moesten de slaapkamers verdeeld worden. Slechts één kamer had een eigen badkamer en ineens bleken vijf volwassen vrouwen die elkaar al vijftien jaar kennen verrassend fanatiek. Dat gebeurt blijkbaar als er een regendouche in het spel is. ‘Wij hebben wel de jongste.’ ‘Ja, maar wij moeten er ’s nachts drie keer uit.’ ‘Onze kinderen worden om zes uur wakker.’
Uiteindelijk losten we het op door lootjes te trekken. Mijn vriendin die de mooiste kamer kreeg, riep: ‘Wat maakt het nou uit waar je slaapt?’ Vanuit haar kamer. Met regendouche. De toon was gezet.
Zaterdagochtend ontstond het eerste echte conflict. De kinderen zaten te ontbijten toen de zoon van een vriendin voor de derde keer een hand cornflakes door de kamer gooide. Een andere vriendin zei: ‘Hé Luuk, wil je daarmee ophouden? Eten blijft op tafel.’
Stilte. Niet bij Luuk trouwens. Die gooide nog een hand cornflakes. Zijn moeder keek haar aan. ‘Ik vind het niet prettig als jij mijn kinderen corrigeert.’ Het klonk venijnig. De vriendin in kwestie was zich van geen kwaad bewust. ‘O, ik dacht gewoon…’ ‘Ik bepaal zelf wel hoe ik mijn kinderen opvoed.’ ‘Maar hij gooit met eten!’ ‘Hij bedoelt het niet kwaad.’
De rest zat er timide bij terwijl er steeds harder en feller verwijten over en weer werden geslingerd. Toen uiteindelijk beide partners zich ermee bemoeiden, hielden ze op. Maar vanaf dat moment was de sfeer om te snijden.
Om de gezelligheid terug te brengen, gingen we wandelen. Na elf minuten wilde het eerste kind gedragen worden. Na zeventien minuten waren we een laars kwijt in de modder en na twintig minuten bleek niemand te weten waar de zevenjarige dochter van mijn vriendin was.
Paniek. We renden terug over het pad en riepen haar naam. Ze zat 200 meter verderop rustig een paddenstoel te bestuderen. Zich van geen kwaad bewust.
Eenmaal terug bij het huis ontdekten we dat één van de peuters zijn luier had uitgetrokken en de inhoud ervan op opmerkelijk veel oppervlakken had weten te verspreiden. Tien volwassenen in één huis en nog kreeg hij het voor elkaar. Hoe dan?
Die avond besloten we dat alles beter werd van wijn. En dat werkte. Even. Tot een van de kinderen zei dat haar buik pijn deed. ‘Te veel chips’, concludeerden we. Vijf minuten later spuugde ze over de bank. We maakten alles schoon en ze werd naar bed gebracht. Een ongelukje, dachten we nog. Kan gebeuren.
Wat waren we naïef. Rond drie uur ’s nachts hoorde ik gerommel op de gang. Daarna een deur. Toen voetstappen. Vervolgens: ‘HEEFT IEMAND NOG EEN EMMER?’ Het norovirus had zijn intrede gedaan in ons vakantiehuis. Niet lang daarna spuugden onze beide kinderen hun bed onder. We deden geen oog meer dicht die nacht.
Zondagochtend leek ons vakantiehuis op een geïmproviseerd noodhospitaal. Zes kinderen spuugden. Twee volwassenen zaten permanent op het toilet. Eén vader lag met zijn jas aan op de keukenvloer omdat hij naar eigen zeggen ‘niet meer verder kon’.
Mijn vriend stond bleekjes een vuilniszak dicht te knopen en fluisterde: ‘We moeten hier weg.’ Alsof we uit een oorlogsgebied moesten worden geëvacueerd. De vriendin met wie de opvoedingsruzie was begonnen, was inmiddels óók ziek. Haar voormalige tegenstander bracht haar thee. ‘Dank je’, mompelde ze. Kijk. Het norovirus verbroedert.
Van de twintig mensen die vrijdag enthousiast waren aangekomen, waren er zondag twaalf geveld. De rest liep obsessief deurklinken schoon te maken en probeerde niet te ademen in de buurt van anderen.
We gooiden koffers, kinderen en een verdachte hoeveelheid vuilniszakken in de auto’s en vertrokken uren eerder dan gepland. Niemand wilde nog een seconde langer blijven.
In onze groepsapp bleef het daarna opvallend stil. Tot iemand drie dagen later stuurde: ‘Volgend jaar weer?’ Niemand reageerde. Ik stuurde: ‘Ik denk dat wij maar weer gewoon op vriendinnenweekend gaan volgend jaar.’ En dat was het eerste waar we het na dat hele weekend unaniem over eens waren. Nóóit meer.”
Kek-columnist Bianca ging op vriendinnenweekend. Maar dat voelt toch anders sinds ze moeder is. Je leest het hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Is je kind vijf minuten later thuis dan afgesproken en heb jij in gedachten de politie al gebeld? Of stuur je tijdens een logeerpartijtje ‘heel casual’ drie appjes om te vragen of alles goed gaat? Sommige moeders kunnen nu eenmaal nét iets moeilijker loslaten dan andere. En volgens de astrologie zou je sterrenbeeld daar zomaar […]
Een huis vol kinderen, kleinkinderen en gezelligheid: André Hazes kan zich dat helemaal voorstellen. De zanger heeft al zoon Dré uit zijn eerdere relatie met Monique Westenberg, maar hoopt in de toekomst ook kinderen met zijn vriendin Noa Braaf te krijgen.
Voor Irene Schouten en haar gezin breekt een bijzondere periode aan. De voormalig topschaatser is zwanger van haar tweede kind. Maar de zwangerschap verloopt niet helemaal zoals ze hoopte.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
