Bianca: ‘De zin in zo’n vriendinnenweekend is niet meer zoals vroeger. De zin die er helemáál was, zonder mitsen en maren’

Bianca de Vre

21 mei, 2026 - 21:00

Leestijd: 4 minuten

“Kun je woorden geven aan waarom je het zo moeilijk vindt om lang van huis te zijn?”, appt vriendin B. Op de achtergrond hoor ik Floris, terwijl ik nadenk over mijn antwoord. Ik weet niet of ik een verklaring kan vinden voor het gevoel in mijn buik dat ontstaat als ik denk aan een weekend weg. Of überhaupt een avond. Lang heb ik gedacht dat mijn tegenzin om weg te gaan een fase was. Inmiddels zijn we bijna drie jaar verder. Kun je het dan nog steeds zo noemen?

Gisteren hebben we ons jaarlijkse vriendinnenweekend geboekt. Met z’n vijven vieren we de nazomer (en onze vriendschap) op steeds wisselende plekken in het buitenland. Dit jaar is ons jubileum: we gaan voor de tiende keer samen op pad. Vier dagen naar Ibiza.

Niet meer zoals vroeger

Ik heb er verschrikkelijk veel zin in. Er zijn echt geen mensen, naast mijn gezin, met wie ik liever op pad ga dan met deze vrouwen. Zo klef als het klinkt: onze band overstijgt al jaren het begrip ‘vriendschap’ en ik schaar ze liever onder het kopje ‘familie’. Het zijn de vrouwen met wie ik het liefst lach, het liefst huil en aan wie ik mijn tijd het liefst besteed. Waarom lig ik dan toch wakker bij het idee dat we vier dagen weggaan?

De zin in zo’n weekend is niet meer zoals vroeger. De zin die er helemáál was, zonder mitsen en maren. Nu heeft die zin, hoe groot ook, altijd een andere kant: ik ben weg van huis. Of eigenlijk: weg bij mijn kind. Je kunt me in een privéjet de wereld overvliegen om George Clooney te ontmoeten, maar zelfs dan zal ik vragen of we wel binnen één, of bij hoge uitzondering twee, nachten terug zijn. Want dat is zo’n beetje mijn max.

Soms maakt dat het leven nodeloos ingewikkeld. In het najaar heb ik naast mijn zelfgekozen weekend weg namelijk ook een werkverplichting in het buitenland. Het noodlottige toeval wil dat die twee dingen in opeenvolgende weekenden plaatsvinden. Daar krijg ik nu al buikpijn van. Dat is toch niet leuk?

Snap je het nog? Nee? Ik ook niet

Het helpt ook niet mee dat Floris het verre van waardeert als ik er niet ben. Toen hij een baby was, kon ik überhaupt de deur niet uit zonder hem met dikke tranen achter te laten. Nu beperken de moeilijke momenten zich vooral tot de avonden, of tot momenten waarop hij vindt dat het te vaak voorkomt (sidenote: dat vindt hij snel).

In de basis ben ik ‘gewoon’ graag bij hem. Misschien is de focus in de afgelopen drie jaar ongemerkt verschoven: van wennen aan het leven met een baby naar een situatie waarin samen zijn met mijn kind mijn comfortzone en lievelingsbezigheid is geworden. Ik ben niet alleen thuis vóór hem, maar minstens zo veel voor mezelf. Tegelijkertijd wil ik geen (werk)kansen of leuke momenten laten schieten. Snap je het nog? Nee? Ik ook niet.

Het goede nieuws is: als ik hem dan toch moet missen, dan het liefst voor een trip met mijn beste vriendinnen. Naar Ibiza, ook nog. Zie je me al zitten, aan het strand met een glas bubbels? En hoewel we het nu allebei moeilijk vinden, zegt Floris later vast: ‘Goed gedaan, mama.’

Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time