Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Sharida (34) woont samen met Lars (36) en is moeder van de stilgeboren Malou, Thirze (6) en Yentl (4).
“Het is negen jaar geleden. Nog voordat stilgeboren kinderen onder de 24 weken geregistreerd mochten worden in het persoonsregister. Onze dochter Malou werd geboren met 22 weken. Ze kreeg geen grafje, bestaat niet voor de wet. Maar voor mijn vriend en mij leeft ze nog elke dag. Er is geen ochtend dat ik wakker word zonder haar in gedachte, en in het medaillon om mijn nek, draag ik haar foto. Toch heb ik onze dochters Thirze en Yentl nooit verteld over hun overleden zus. Het lijkt me nog te ongrijpbaar voor ze. Malou had nooit een kamertje in huis, en de foto’s die we van haar hebben zijn zo expliciet, dat ik mijn kinderen er nog niet aan durf bloot te stellen.
Lees ook
‘Mijn zoon overleed vlak voor zijn eerste verjaardag’ >
Maar hoe ouder de kinderen worden, hoe meer het voelt alsof ik lieg over hun afkomst. Alsof ik iets heel essentieels achterhoud van ons gezin, hun basis. Dus wil ik ze vertellen over hoe mama vroeger al eens een baby in haar buik had, maar dat ze is doodgegaan. Veel te heftig, vindt Lars. Volgens hem moet je kinderen daar op deze leeftijd nog helemaal niet mee belasten. Als ze de dood van hun zus nog niet volledig kunnen duiden, roepen we misschien wel een pijn op die gebaseerd is op onbegrip, in plaats van realisme.
Ik denk niet dat we ze schaden door nog even niet te vertellen over Malou. Het is niet dat ze daardoor nu iets missen. Maar ik wil dat ons héle gezin er mag zijn, en daar hoort Malou bij. Achteraf wens ik dat we onze kinderen vanaf hun geboorte hadden opgevoed met de wetenschap over Malou. Dan was ze een gegeven geweest, een natuurlijk onderdeel van ons leven. Maar dat is achteraf kijken. Wat is nu het juiste moment of de juiste leeftijd om onze kinderen te vertellen over hun overleden zus, en hoe doen we dat dan?”
Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
