Lotte: ‘Mijn man neemt me kwalijk dat ik van hem eiste dat hij zijn droombaan zou afslaan’
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Beeld: Canva
Drie keer per week een uur zitten wachten tijdens de turnles, Renske kan wel iets leukers bedenken om te doen. Maar juist toen ze het die ene keer niet deed, ging het finaal mis.
Renske*, getrouwd, moeder van twee dochters (8 en 5): “Mijn oudste dochter is dol op turnen. Ze heeft er ook talent voor, al zit hem dat volgens mij vooral in dat ze geen angst kent en de meest bizarre sprongen, draaien en flips durft te maken. Ze traint inmiddels drie keer per week.
Ik vind het leuk dat ze een passie heeft gevonden, maar heel eerlijk, drie keer in de week een uur zitten wachten en kijken bij die trainingen… Ik kan ook wel wat leukers verzinnen om te doen. Daarnaast zit ik ook nog een uur bij zwemles bij de jongste, dus eigenlijk ben ik zo’n beetje elke dag van de week ergens aan het ‘wachten’.
Toch doe ik het braaf, omdat ik bang ben dat er precies iets zal gebeuren als ik er een keer niet bij ben. Bijgeloof, natuurlijk. En juist toen ik besloot dat ik best gewoon even snel wat boodschappen kon halen, ging het natuurlijk helemaal mis. Mijn dochter landde tijdens een flip helemaal verkeerd, op haar hoofd of nek. Ze stond naar verluid niet meteen op. Misschien ben ik eigenlijk wel blij dat ik dat niet heb hoeven zien.
Natuurlijk gingen de trainsters meteen op zoek naar mij, maar… ik was er dus niet. Ik liep in de supermarkt, toen ik gebeld werd. Safe to say dat ik me nog nooit zo schuldig heb gevoeld als op dit moment. Hoewel ik beloofde er meteen aan te komen, vonden ze dat te lang duren, en belden ze en ambulance om haar te laten checken in het ziekenhuis.
Gelukkig was er niet zo veel aan de hand, behalve dat ze enorm last had van haar nek. En de schrik zit er wel in, ze is nu toch wat voorzichtiger geworden. En je kunt er vergif op innemen dat ik voortaan weer braaf blijf zitten.”
Anne dacht dat haar zoon zich aanstelde en gewoon geen zin had om naar school te gaan, tot hij een uur later met gillende sirenes naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Je leest hier wat er aan de hand was.