Beeld: Getty Images
‘Verdergaan’ na het verlies van je kind? Dat is onmogelijk, weet Jennifer Canvasser uit ervaring. Op haar blog geeft ze tips hoe je wél met dat hartverscheurende verlies om kunt gaan.
De zoon van Jennifer overleed vlak voor zijn eerste verjaardag aan de complicaties van een ernstige darmziekte. ‘Toen we het ziekenhuis daarna verlieten, kregen we een boekje mee over het verliezen van een kind’, vertelt Jennifer. ‘Het laatste wat ik wilde lezen, was een boek over stervende baby’s. Inmiddels zijn we jaren verder en heb ik het nog steeds niet opengeslagen.’
Jennifer heeft op andere manieren geprobeerd om het met enorme verlies om te gaan. Hoe, dat vertelt ze niet, maar ze geeft op haar blog wel een aantal tips voor ouders die dit ook overkomt. ‘Dingen waarvan ik wou dat ik iemand ze mij verteld had toen Micah overleed’, vertelt ze. ‘Bijvoorbeeld dat je altijd de ouder van je kind zal blijven. Je kind is voor altijd een deel van je leven. En ook dat je niet de enige bent die dit overkomt. Duizenden anderen ouders verliezen een kind aan deze darmziekte en zij kunnen je steunen in die moeilijke tijd.’
Lees ook:
Renée verloor haar tweeling van 21 weken op vakantie: ‘Het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt’ >
Vaak wordt gezegd: hoe moeilijk ook, je moet verder, na een heftig verlies. In dit geval geldt dat niet, zegt Jennifer. ‘Er is geen ‘verder gaan’ na het verlies van je kind. Tijd heelt de wonden niet. De liefde die je voor je kind hebt is blijvend, ook als hij niet fysiek bij je is.’
Ze heeft ook ervaren dat je als rouwende ouder allerlei emoties voelt. ‘In de maanden, jaren daarna voel je van alles: verdriet, vreugde, spijt. Maar ook wanhoop, dankbaarheid en hoop. Ik kan alleen maar zeggen: sta jezelf toe om al die emoties te ervaren en te voelen.’
Ze geeft ook enkele praktische tips. Zoek de natuur op, bijvoorbeeld. ‘Een wandeling door het bos of gewoon struinen door je tuin kan rustgevend werken. En eer je kind, als dat je helpt. Door een dagboek bij te houden of iets kunstzinnigs over hem te maken bijvoorbeeld.’
Tot slot moet je er volgens haar rekening mee houden dat alles je aan je kind zal doen denken de komende jaren. ‘Een liedje, een verhaal of zelfs gewoon een simpel geluid. Je leert daar mee om te gaan, maar houd in je achterhoofd dat het soms toch nog plotseling en onverwacht kan zijn. En last but not least? Weet dat je elke dag sterker wordt. Hoewel het zwaar is, leer je je kind in plaats van in je armen, in je hart te dragen.’
Nog meer persoonlijke verhalen lezen?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Nog vóór je kind de deur uit stapt, is de emotionele “basislijn” voor de dag vaak al bepaald. Niet door een strak schema of een perfect afgevinkte routine, maar door iets anders: hoe veilig en verbonden je kind zich bij jou voelt.
Kalvijn en Nina hebben ervoor gekozen om hun kindje zo min mogelijk op social media te delen.
Er is zo’n opvoedwijsheid die hardnekkig blijft hangen: zoals je een kind aanspreekt, zo gaat het zich ook gedragen. Geef je vertrouwen, dan groeit het. Praat je alsof het kind iets kan, dan gaat het eerder proberen om inderdaad “dat kind” te zijn.
Er zijn van die zinnen die automatisch uit je mond rollen zodra je moeder wordt. Je hoeft er niet eens over na te denken, ze zitten ergens opgeslagen tussen de gebroken nacht en de koude koffie. Een daarvan? “Omdat ik het zeg.” Maar hoe vertrouwd die uitspraak ook voelt, hij blijkt in de praktijk minder […]
Steeds meer kinderen hebben een overvol schema, van sport en muziek tot kunst. Waar vroeger één naschoolse activiteit genoeg was, is nu bijna elke vrije minuut ingevuld. Experts spreken van FOMO-parenting.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Romy* tijdens het optuigen van de kerstboom.
