Oké: het was niet het héle huis, maar zijn kamer. Dat leerde Alicia Marder één ding: stiften en peuters in een toch al chaotisch huishouden, zijn nóóit een goeie combinatie.
Lees verder onder de advertentie
Haar eenjarige had een oorontsteking, haar driejarige wilde geen middagslaapje meer doen. Maar: vandaag was het gelukt, de peuter had dik twee uur geslapen. De nanny appte Alicia op haar werk om het heugelijke nieuws te delen. Want dat was het, dachten ze.
Om zes uur kwam Alicia thuis. ‘Mijn peuter riep enthousiast vanuit zijn kamer dat ik nú moest komen, mijn nanny liep rond met een wit weggetrokken gezicht’, schrijft Alicia in een blog. Achterdochtig vroeg ze de nanny wat er gebeurd was. Het antwoord was verontrustend: ‘Ik heb geen woorden voor wat je zo zult aantreffen.’
Lees verder onder de advertentie
Pinterest-waardig
Even ter achtergrond: Alicia en haar gezin woonden net drie weken in hun nieuwe huis. Met nieuwe verf, nieuwe vloerbedekking en nieuwe meubels. ‘Pinterest-waardig’, vat Alicia samen. Maar wat ze aantrof toen ze de kamer van haar peuter inliep, viel maar op één manier te beschrijven: ‘een slagveld van epische proportie’.
Lees verder onder de advertentie
‘Overal waar ik keek, zat zwarte marker. Op zijn bed, zijn muren, het tapijt, zijn speelgoedkist, zijn gordijnen, zijn commode – zelfs zijn nachtlampje was zwart bekrast.’ Hij had er welgeteld twee uur zogenaamde middagslaap de tijd voor gehad. ‘Zoveel aandacht en focus van een driejarige, ergens was het indrukwekkend.’ Maar Alicia bleef er bijna in.
Wat doe je dan? Word je boos? Schreeuw je? ‘Maar toen ik naar mijn zoon keek, smolt ik. Hij was zó trots op wat hij had gedaan; hij was er duidelijk van overtuigd dat ik dat ook zou zijn.’ Om er toch iets pedagogisch verantwoords van te maken, zei ze: ‘Je mag niet tekenen op meubels en muren, je moet wel even helpen poetsen.’ Na wat googlen en een noodtelefoontje naar haar moeder, ging ze in de weer met aceton – die inderdaad de marker verwijderde, maar helaas ook de spiksplinternieuwe verf. Na een halfuur schrobben – zoon met alleen een droge handdoek – besloot ze dat hij zijn les wel had geleerd.
Lees verder onder de advertentie
Niet schreeuwen
En wat ze er zelf van opstak? ‘Ten eerste: dat je geen verhuisdoos met marker in de kinderkamer moet laten staan’, schrijft Alicia. ‘Maar bovenal: schreeuwen tegen je kind is blijkbaar niet nodig. Ik bleef kalm, maar mijn zoon had dondersgoed door dat hij stout was geweest.’ Alicia bracht nog de nodige tijd poetsend door. ‘Ik denk dat ik driekwart weg heb gekregen. Met de rest zal hij voorlopig moeten leven – in elk geval tot ik hem vertrouw met een verfkwast.’
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Een hartoperatie bij een geliefde zet alles op scherp. Niet alleen in het ziekenhuis, maar juist ook thuis waar je samen wacht, hoopt en probeert door te gaan alsof het gewone leven nog even blijft bestaan. Dat gold ook voor Richard Krajicek (54) en Daphne Deckers (57) toen de voormalig Wimbledon-winnaar een zware hartoperatie moest […]