Kek Mama’s Malu ging drie dagen festivallen. Drie dagen zonder haar gezin, poepluiers en Baby Shark op repeat. Maar met feestende vriendinnen, flessen wijn en katers.
En niet iedereen begreep dat even goed.
‘Zó bijzonder dat je dit blijft doen!’, werd er tijdens het festival ik-weet-niet-hoe-vaak tegen me gezegd. Lief bedoeld natuurlijk, maar ik denk dan vooral: waarom níet? Betekent het moederschap dat je 24/7 in je joggingpak en met ongewassen coupe pendelt tussen crèche, keuken en supermarkt, zonder een moment voor jezelf te nemen?
Ik moet toegeven: ik vond het lastig om mijn warme thuis een paar dagen ‘in te ruilen’ voor een lekkend tentje en dronken campinggenoten. Voor het eerst drie nachten zonder mijn kind hakte er flink in. Dus toen die vage kennis op het festivalterrein vervolgens ook nog doodleuk tegen me riep dat hij mij ‘hier écht niet had verwacht(?!)’, kon ik wel door de grond zakken.
Lees ook
Festivalmoeders: ‘Ik heb altijd geroepen dat ik naar feestjes zou blijven gaan toen ik moeder werd’
Hij bedoelde het heus niet zo, maar door die opmerking liet hij het lijken alsof het niet ‘vanzelfsprekend’ is je gezin drie dagen achter te laten om te gaan feesten. En ik snap de verbazing: 90 procent van de mensen daar hééft ook geen kind, maar ik was op dat moment één van hen: ik wilde net als zij plezier maken. Ja, ik heb de verantwoordelijkheid over een minimens, maar dat betekent niet dat moeders zichzelf geen genotje mogen gunnen zonder zich daar schuldig over te voelen.
Die momenten zonder mijn zoon, of dat nu een driedaags festival is of een serie op de bank als Mack net slaapt, heb ik juist nodig om een goede moeder kunnen zijn. Om mijn energie honderd procent aan mijn kind te geven en hem liefdevol te kunnen troosten na de zoveelste gebroken nacht. En dat geldt voor mijn vriend net zo goed.
Precies daarom heb ik de teugels flink laten vieren. De wijn vloeide rijkelijk, ik danste tot ik er kramp van in m’n kuiten kreeg, sliep in die paar dagen hooguit vijf uur en had samen met m’n vriendinnen de slappe lach tot de zon opkwam. En na drie dagen knuffelde ik mijn zoon zo vaak als ik kon. Want dat blijft toch wel het allerfijnste.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels vijftien maanden oud.
Meer persoonlijke verhalen lezen? Schrijf je hier in voor de Kek Mama-nieuwsbrief >
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.