Beeld: Canva
Soms denk je dat je alles al voelt en weet tijdens je zwangerschap. Maar niets bereidt je voor op de onverwachte emoties die kunnen opduiken als anderen zich ineens mengen in iets dat voor jou zo persoonlijk voelt. Zoals het kiezen van de voornaam van je kind.
Marie, moeder van Elias (1): “Toen ik zwanger was van ons zoontje, stond ik op een blauwe wolk. Alles voelde magisch, spannend en nieuw. Mijn man en ik waren er al vrij snel uit: als het een jongetje zou worden, zou hij Zayn heten. Kort en krachtig, precies wat we wilden. We zagen het al helemaal voor ons: kleine Zayn die straks in de box zou liggen, zijn naam op het geboortekaartje of op een geboortetegeltje. Het was perfect. Vonden wij.
Omdat ik altijd een hechte band met mijn moeder heb gehad, wilde ik haar als eerste vertellen welke voornaam we hadden gekozen. Ze is niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin. Dus op een avond, met mijn hand op mijn buik en tranen in mijn ogen van geluk, zei ik: ‘Mam, we noemen hem Zayn.’
Ze keek me aan, en ik wist het meteen. Ze fronste. ‘Zayn?’ vroeg ze langzaam. ‘Hm… vind je dat echt een mooie naam?’ Ze lachte erbij, alsof ze het luchtig bedoelde. Maar het raakte me. Die paar woorden kwamen harder aan dan ik had verwacht. En toen kwamen er meer opmerkingen. Dat het wel erg ‘hip’ was. En dat ze het niet bij ons vond passen.
Ik probeerde het van me af te zetten. ‘Het is onze keuze’, zei ik steeds tegen mezelf. Maar haar stem bleef in mijn hoofd galmen. Zij, die altijd zo trots op me was. Die me steunde in alles. En nu vond zij de naam van mijn ongeboren kindje en haar kleinzoon niks.
Uiteindelijk hebben we besloten om toch verder te kijken. Niet omdat ik per se naar haar wilde luisteren, maar omdat ik merkte dat ik zelf begon te twijfelen. Ik vond haar mening blijkbaar toch erg belangrijk. Elke keer als ik ‘Zayn’ zei, hoorde ik haar stem. En ik wilde niet dat mijn zoon een naam zou dragen, wetende dat zijn oma zijn naam niet mooi vond.
We kozen uiteindelijk voor Elias. Een naam waar zij ook meteen enthousiast over was. En eerlijk: ik ben er inmiddels net zo dol op. Maar het heeft me wel iets geleerd: ik snap nu waarom de meeste mensen de naam van hun baby pas na de geboorte bekendmaken. Als het kindje er eenmaal is, zeggen mensen niks negatiefs meer. Dan hoort die voornaam gewoon bij dat kleine mensje in je armen. Dus de volgende keer houden we het lekker voor onszelf. Hoe lief mijn moeder ook is.”
Lauren had een ander probleem. Haar stiefmoeder verbood haar haar favoriete babynaam. Je leest het hier.
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Droom jij stiekem al van zon, zee en quality time met je gezin, maar voelt het plannen van een familievakantie vooral als veel geregel en keuzestress? Voor Marlot (36) was dat lange tijd herkenbaar, tot ze Eliza was here ontdekte en met haar gezin vakantie vierde op het Griekse Zakynthos. Wij spraken Marlot over haar […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Roze wolk incoming! Bij de familie Lopez is het zover: baby nummer zeven laat eindelijk van zich horen in Een huis vol.
