Suzan en Freek nemen groots besluit omtrent zoontje Sef: ‘Lijkt me bijzonder’
Tien keer de GelreDome uitverkocht krijgen is niet zomaar een prestatie, maar voor Suzan en Freek is het inmiddels realiteit.
Beeld: Canva
Het kan voor een flinke kloof zorgen, zo’n nieuwe levenswijze, vooral wanneer je kinderen geen hap vegetarisch willen eten of je ex-partner een totaal andere visie heeft.
Malou (34), moeder van Jamie (9), Morris (7) en Nick (6): “Eerst vond ik het nog aandoenlijk dat mijn vriend zo toegewijd was aan onze nieuwe, vegetarische levensstijl dat ie besloot meteen maar veganistisch te gaan leven. Hartstikke goed, prees ik hem, al was het in de praktijk natuurlijk niet te doen met twee kinderen die kaastosti’s, omelet en chocomel wilden
‘Lakse quatsch’, oordeelde mijn vriend, daar moesten ze maar aan wennen. Dus stouwt hij de koelkast sindsdien onverstoorbaar vol met peperdure havermelk, vegan kaasspreads en andere reuze verantwoorde producten. Onze jongens halen hun neuzen ervoor op en weigeren een hap te eten wanneer hij kookt, mijn darmen schieten spontaan in de overproductie van zoveel plantaardigs.
Als compromis eten we nu de helft van de week vega, en de andere helft vegan. Wat de kinderen verder bij vriendjes eten, moeten ze zelf weten. Die status quo redt niet alleen mijn relatie, maar het hele gezinsleven – al is het maar vanwege het boodschappenbudget.”
Annabel (36), moeder van Luna (9) en Philip (6): “Eén ding wisten we zeker toen mijn ex en ik gingen scheiden: over de opvoeding zouden we altijd op één lijn zitten. En zo niet, dan deden we wel alsof; alles voor duidelijkheid en stabiliteit voor onze kinderen. Maar dat was voordat ik besloot dat ik vegetarisch wilde leven met de kinderen en mijn ex besloot dat hij dat slecht vond voor hun gezondheid.
Dus kook ik elke dag verantwoord, waarna hij ze in zijn weekends frikandellen, knakworsten en kippenvleugels voorschotelt. Maar vooruit, in de basis krijgen ze gezonde voeding, weet ik. Dit is nu eenmaal een consequentie van scheiden. Al vind ik mijn ex er wel een enorme, nou, frikandel om.”
De één zweert bij biologisch, de ander bij patat op vrijdag. Voor Eva is één ding heel belangrijk: haar kinderen weten wat er op hun bord ligt. Vooral als het om vlees gaat. ‘Ik vraag ze of ze het niet zielig vinden, dat dat dier op hun bord dood moest voor hen.’ Je leest het hier.