Beeld: Canva
Het kan voor een flinke kloof zorgen, zo’n nieuwe levenswijze, vooral wanneer je kinderen geen hap vegetarisch willen eten of je ex-partner een totaal andere visie heeft.
Malou (34), moeder van Jamie (9), Morris (7) en Nick (6): “Eerst vond ik het nog aandoenlijk dat mijn vriend zo toegewijd was aan onze nieuwe, vegetarische levensstijl dat ie besloot meteen maar veganistisch te gaan leven. Hartstikke goed, prees ik hem, al was het in de praktijk natuurlijk niet te doen met twee kinderen die kaastosti’s, omelet en chocomel wilden
‘Lakse quatsch’, oordeelde mijn vriend, daar moesten ze maar aan wennen. Dus stouwt hij de koelkast sindsdien onverstoorbaar vol met peperdure havermelk, vegan kaasspreads en andere reuze verantwoorde producten. Onze jongens halen hun neuzen ervoor op en weigeren een hap te eten wanneer hij kookt, mijn darmen schieten spontaan in de overproductie van zoveel plantaardigs.
Als compromis eten we nu de helft van de week vega, en de andere helft vegan. Wat de kinderen verder bij vriendjes eten, moeten ze zelf weten. Die status quo redt niet alleen mijn relatie, maar het hele gezinsleven – al is het maar vanwege het boodschappenbudget.”
Annabel (36), moeder van Luna (9) en Philip (6): “Eén ding wisten we zeker toen mijn ex en ik gingen scheiden: over de opvoeding zouden we altijd op één lijn zitten. En zo niet, dan deden we wel alsof; alles voor duidelijkheid en stabiliteit voor onze kinderen. Maar dat was voordat ik besloot dat ik vegetarisch wilde leven met de kinderen en mijn ex besloot dat hij dat slecht vond voor hun gezondheid.
Dus kook ik elke dag verantwoord, waarna hij ze in zijn weekends frikandellen, knakworsten en kippenvleugels voorschotelt. Maar vooruit, in de basis krijgen ze gezonde voeding, weet ik. Dit is nu eenmaal een consequentie van scheiden. Al vind ik mijn ex er wel een enorme, nou, frikandel om.”
De één zweert bij biologisch, de ander bij patat op vrijdag. Voor Eva is één ding heel belangrijk: haar kinderen weten wat er op hun bord ligt. Vooral als het om vlees gaat. ‘Ik vraag ze of ze het niet zielig vinden, dat dat dier op hun bord dood moest voor hen.’ Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
