Juf Ilva: ‘Dit is waarom ik heb ingestemd met het afschaffen van een moederdagcadeau knutselen op school’
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Beeld: Canva
Een ongeluk in huis zit in een klein hoekje. Dat weet de 30-jarige Marit, moeder van een peuter, maar al te goed. Wat begon als een doodnormaal moment in bad, eindigde in paniek en een schuldgevoel dat ze nooit meer kwijt zal raken.
Marit (30) is moeder van een dochter (3): “Merel is gek op badderen, sinds haar babytijd al. Het is voor haar een rustmomentje op de dag. Spelen met badeendjes, zingen, spetteren: ze kan zich er eindeloos mee vermaken. Omdat ze stevig kan zitten en zich goed redt in bad, deed ik vaker alvast een laagje water in bad terwijl het nog verder volliep. Alleen dat doe ik vanaf nu nooit meer.
Het was een maandagmiddag en Merel had uren met haar buitenkeukentje gespeeld. Heerlijk vind ik dat, als ze lekker vies wordt door het spelen. Daarna gaat ze altijd in bad en ook dát vindt ze een feest. Dus ook die ene middag was het tijd om te badderen. Nietsvermoedend volgde ik ons badritueel. Ondertussen wist ik dat de boodschappen ieder moment bezorgd konden worden. Ik dacht nog: als ze aanbellen, ben ik zo weer boven bij Merel. Het voelde niet gevaarlijk. Ze zat rustig te spelen en ik hoorde haar vrolijk praten tegen haar speelgoed.
Toen ging de bel. Ik liep snel naar beneden om de boodschappen aan te nemen. Hooguit een paar minuten, dacht ik. Maar precies in die paar minuten gebeurde het. Mijn dochter had ontdekt hoe de kraan werkte, want ze had de temperatuurknop maximaal opengedraaid. Het bad bleef ondertussen vollopen met gloeiend heet water, terwijl ik beneden bezig was met tassen aanpakken en betalen. Ik had niks door.
Toen ik weer naar boven liep, voelde er meteen iets niet goed. De badkamerdeur was helemaal beslagen en er hing condens in de gang. Mijn hart sloeg over. Toen ik de deur opendeed, zag ik mijn dochter op het randje van het bad zitten. Zo ver mogelijk van het water vandaan. Hoe ze dat heeft gedaan vind ik nog steeds bijzonder, maar het akelige beeld zie ik nog steeds voor me.
Ze huilde en keek me verschrikt aan. Toen ik het water aanraakte, schrok ik me kapot van hoe heet het was. Ik voelde meteen paniek. Ik trok haar uit bad, koelde haar huid en belde huilend de huisarts. Achteraf bleek dat ze lichte brandwonden had opgelopen.
Ik heb me nog nooit zo schuldig gevoeld als die dag. Iedereen zei dat het een ongeluk was en dat zoiets iedere ouder kan overkomen, maar zo voelde het totaal niet. Ik had haar alleen gelaten. Al was het maar heel even.
Tekst gaat verder onder de podcast
Sindsdien wijk ik geen seconde meer van haar zijde als ze in bad zit. Geen pakketjes aannemen, geen was opvouwen, helemaal niks. Ik blijf erbij zitten totdat ze eruit gaat. Mensen denken soms dat ik overdreven voorzichtig ben geworden, maar dat interesseert me niets meer. Je denkt altijd dat je voorzichtig genoeg bent, dat het jou niet overkomt en dat je kind nog te klein is om iets te begrijpen of ergens aan te draaien. Totdat het ineens misgaat. Ik ben vooral dankbaar dat het uiteindelijk relatief goed is afgelopen. Maar het schuldgevoel? Dat draag ik nog elke dag met me mee.”
Ook Maartje deelde onlangs haar badmoment. Zij wilde haar zieke kleuter Esmée een oppepper wilde geven met een warm bad. Dat liep alleen anders dan verwacht. Hier lees je wat er die dag gebeurde.