bankrekening carrière aan de wilgen
Beeld: Shutterstock

Annelies ruilde na de geboorte van de jongste dochter haar baan en Alfa Romeo in om thuis te moederen terwijl haar man carrière maakt.

Annelies (41) woont samen met Frank en is moeder van twee dochters van 9 en 7.

More content below the advertising

“Ik runde een bankfiliaal, had een Alfa Romeo 156 onder mijn kont en verdiende genoeg geld om mijn gezin te onderhouden. Nu ben ik huisvrouw en ik heb er geen enkele moeite mee mezelf zo te noemen. Ik ben nuchter opgevoed, we hadden het thuis niet al te breed, ik ben me er altijd van bewust geweest dat alles zomaar kan veranderen. Op het moment dat Frank nog moest afstuderen, had ik al een fulltimebaan. Maar toen zijn carrière in een stroomversnelling kwam, kostte het me geen moeite de mijne aan de wilgen te hangen.
 

'Ik weet altijd wat er speelt'

Mijn man verdient dus het geld. Ons geld, zegt hij zelf. Zonder mij kan hij het immers niet verdienen. En dat is veel: tussen de zes- en zevenduizend euro per maand, netto. Ik doe het huishouden en de kinderen.

Iedere ochtend sta ik om half zeven op om ontbijt te maken en boterhammen te smeren. Om zeven uur worden de meisjes wakker, waarna we nog even met zijn vieren op het grote bed hangen, met koffie voor Frank en mij. Daarna vertrekt mijn man naar zijn werk en trek ik de boel recht. Traditioneel en overzichtelijk. Er is rust en stabiliteit, ik weet altijd wat er speelt bij de kinderen. Na schooltijd is het hier een zoete inval. Ook al is mijn hele huis gevuld met kinderen, ik vind het prima. En de ouders krijgen een glas wijn als ze hun kind komen ophalen.

Ik vind het fijn dat ik thuis kan zijn, dat we het kunnen lijen en ik als een luxepoes overdag bodypump-lessen kan volgen op de sportschool. Ook Frank neemt het niet voor lief dat ik hem in staat stel alles uit zijn werkende leven te halen. Hij toont net zoveel belangstelling voor mijn dag als ik voor die van hem, ook als hij in het buitenland is geweest en ik knutselmoeder speelde op school. Je identiteit bestaat uit meer dan je functieomschrijving.
 

Lees ook
Deze Facebookpost over huismoeders vliegt het internet over >


Regelmuts

Een huismuts ben ik niet. Ik zit in allerlei commissies en de ouderraad, sta tussen de middag op het schoolplein, help mee de school te versieren met kerst en sinterklaas, ben teammanager van het voetbalteam van mijn oudste dochter. Blijkbaar staat het woord ‘regelmuts’ op mijn voorhoofd. Dat is nog wel een puntje, dat ik wat vaker nee zou kunnen zeggen. En ja, ik strijk ook de overhemden van mijn man.

Wel heb ik moeten leren ook eens niks te doen. Overdag een boek te lezen zonder me schuldig te voelen. Het hielp dat een vriendin zei: ‘Jij bent er niet voor het huis, je huis is er voor jou.’ Sindsdien permitteer ik me wat vaker een bezoek aan de pedicure of de schoonheidsspecialiste, en zit ik schaamteloos iedere zes weken anderhalf uur bij de kapper.

Ik ben thuis degene die precies weet wat er inkomt en uitgaat. We hebben een bv waarin een aardige smak geld zit die Frank meekreeg van zijn vorige baan: daarmee hebben we een deel van onze hypotheek van € 550.000 afgelost. Die kost ons nu nog tweeduizend euro per maand.
 

'Ik ga liever op vakantie dan trouwen'

Getrouwd zijn we niet. Dat we samen twee kinderen hebben, vind ik voldoende bezegeling van onze relatie. Ik ga liever op vakantie van het geld dat je aan een bruiloft kwijt bent. Ik weet nog dat we het er tijdens een zomervakantie eens over hadden. We waren begin twintig. Toen we terugkwamen waren er drie stellen gescheiden, onder wie mijn eigen ouders na bijna dertig jaar huwelijk. Een garantie heb je toch niet.

Een kennis die gaat scheiden zei laatst dat ze zo blij was dat ze altijd was blijven werken. Ik leef met haar mee, maar aangesproken voel ik mij niet. Frank heeft ooit gezegd: ‘Ik zou jou nooit tekortdoen als het mis zou gaan.’ ‘Ook niet als je me met de buurman in bed aantreft?’ grapte ik. Ik ga er gewoon van uit dat wij samen oud zullen worden.
 

'Ik zou zo weer aan de slag kunnen'

Bovendien hebben die acht jaar dat ik nu thuis ben me niet onzeker gemaakt over mijn capaciteiten. Ik weet zeker dat ik zo weer aan de slag zou kunnen als dat nodig is. Ik heb al regelmatig een baan aangeboden gekregen, en doe af en toe kleine klusjes op projectbasis.

Ik zeg altijd: ik hou van mooie dingen, maar ben niet materialistisch. We wonen in een prachtig huis, maar als we dat door onvoorziene omstandigheden zouden verliezen, weet ik zeker dat we ons zouden redden. Ik heb al ervaren hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Onze kinderen hebben nooit een oma gekend. Frank verloor zijn moeder toen hij elf jaar oud was, de mijne overleed op mijn 26e. Frank had een goede band met mijn moeder, dus ook voor hem was het een pijnlijk verlies. En we zijn meer mensen kwijtgeraakt in onze nabije omgeving.

Als onze kinderen gezond opgroeien en zich goed kunnen ontwikkelen, is mijn leven meer dan geslaagd. Wat ik van mijn moeder heb geleerd is dat je iets dat je graag wilt niet te lang uit moet stellen. Je kunt sparen voor de studies van je kinderen, maar je kunt het geld ook uitgeven aan een mooie reis met je kinderen nu. Ik kies voor het laatste.
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-nummer-een-breekt-op

Het moederschap gaat niet alleen maar over rozen, weet ook blogger Rochaun Meadows-Fernandez. Op haar blog schrijft ze daarom graag van zich af. 'Het moederschap is loodzwaar.'

'Geen hulp'

Ze vertelt hoe een doorsnee dag met een baby en peuter van 3 eruit ziet. 'Vandaag gooide mijn zoon mijn gloednieuwe pot met vitaminen in het bad nadat we uren ruzie hadden gemaakt over potjestraining - en hij mij voor van alles uitmaakte. Mijn jongste slaapt veel, maar áls ze wakker is schreeuwt ze de boel bij elkaar. En dan moet ik maar raden wat er aan de hand is om haar stil te krijgen.' Hulp van haar man heeft Rochaun niet: hij werkt, gaat vroeg de deur uit en komt pas laat thuis. 'En precies als hij binnenkomt, zijn de kinderen kalm.'

More content below the advertising

 

Lees ook
VIDEO: meisje (6) legt vader uit dat het moederschap ontzettend zwaar is >

 

'Net zo belangrijk'

Soms zijn er dagen dat de blogger het liefst zou weglopen, want het gevoel dat haar kinderen altijd op één staan, breekt haar op. 'Ik geef al mijn energie aan anderen en er is niemand die mijn glas bijvult. Mijn eigen behoeften zijn net zo belangrijk. Voor de een is dat een manicure, voor de ander een avondstudie of een lange avondwandeling in het park.' Wat het ook is; moeders moeten een iets vinden om zichzelf te helpen herinneren dat zij er ook toe doen, vindt Rochaun. 

 

'Er moet een manier zijn'

Daarom heeft ze besloten ook zichzelf af en toe op de eerste plek te zetten. 'Want er moet een manier zijn om de juiste balans te creëren. En ik ben niet van plan om die pas over achttien jaar te vinden...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
amper bevallen weer zwanger
Beeld: Shutterstock

Een verrassing of een bewuste poging om snel uit de luiers te zijn; deze vrouwen werden na hun bevalling binnen een half jaar weer zwanger.

‘Zwanger zijn met een baby thuis is heel andere koek’

Anna (31), single moeder van Joy (3) en Sterre (2): “Ik wilde eigenlijk al moeder worden toen ik tweeëntwintig was. Ik kwam de vader van mijn kinderen alleen pas tegen op mijn zesentwintigste. We waren ruim een jaar samen toen ik, heel bewust, zwanger raakte van Joy. Mijn zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd; ze gingen van een leien dakje. Ik was geboren voor het moederschap, vond ik, dus kozen we al na drie maanden heel bewust voor een tweede kindje. Het leek me ideaal: hoe sneller je je kinderen krijgt, hoe sneller je ook door de pittigste, jongste jaren heen bent, dacht ik. Het was meteen raak. Meiden van zwangerschapsyoga wisten niet wat ze hoorden: was ik überhaupt al ongesteld dan? Maar dat werkte bij mij allemaal meteen de maand na de bevalling al.

More content below the advertising

Joy en Sterre schelen iets meer dan een jaar. Ik heb nooit spijt gehad van die beslissing, al herstelde ik na de bevalling van Sterre stukken langzamer dan na Joy. Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn rug en bekkenbodem moeten aansterken. En zwanger zijn met een baby in huis, is echt heel andere koek dan wanneer je nog alleen bent met je partner. Ik was geslóópt. Toen Sterre vier maanden was, had mijn vriend een ander. Ik ben dus blij dat we zo snel voor een tweede zijn gegaan; nu heeft Joy tenminste een zusje van dezelfde vader.”
 

‘Borstvoeding geven is geen anticonceptie’

Jacobien (36), getrouwd met Jacques en moeder van Annerieke (4) en Samuël (3): “Natuurlijk wist ik wel dat borstvoeding geven geen voorbehoedsmiddel is. Dat je nooit weet wanneer je eerste eisprong na de bevalling is en dus vruchtbaar bent voordat je het door hebt. Maar ik was nog maar vijf maanden geleden bevallen, ik voedde zeker tien keer per dag, zo’n vaart zou het heus niet lopen, dacht ik. Bovendien: Jacques en ik vreeën amper. Maar één keer is genoeg om zwanger te raken.

Het had drie jaar geduurd voordat ik zwanger raakte van Annerieke. Ik ovuleerde heel onregelmatig en werd vaak maandenlang niet ongesteld. Dus toen ik zeven maanden na mijn bevalling nog niet ongesteld was, dacht ik daar niks van; hartstikke normaal, beaamde de huisarts. Maar mijn lichaam voelde anders en Annerieke leek mijn melk niet meer lekker te vinden. Misschien gewoon een sprongetje, dacht ik, en dat gekke gevoel hoorde vast bij het ontzwangeren. Tot ik, zonder er echt bij na te denken, op een middag toch maar over een overgebleven zwangerschapstest uit het badkamerkastje plaste. Ik bleek hartstikke zwanger.

De schok duurde precies een minuut en toen schreeuwde ik het uit van blijdschap. Jacques kwam meteen naar huis. Spontaan zwanger, zonder jarenlang maandelijkse teleurstellingen dat het weer niet was gelukt. We waren zo gelukkig!

Het is pittig, een leeftijdsverschil van slechts veertien maanden tussen mijn kinderen. Ze zaten tegelijk in de luiers, ik had een duo-wandelwagen nodig, er was er altijd wel eentje bezig met tanden krijgen, leren lopen, alles in de mond stoppen. Maar als ik kijk hoe leuk ze samen spelen, omdat ze qua ontwikkeling ook dicht op elkaar zitten, kan ik me geen groter geluk bedenken.”
 

Lees ook
Moeder over haar tweede kind: 'Jij bent geen 'toevoeging', maar het deel dat ontbrak' >
 

‘We hadden niet verwacht dat het zó snel zou lukken’

Monique (30), woont samen met Gerard, is moeder van Puck (10 maanden) en 6 maanden zwanger van haar tweede kind: “Vier maanden was Puck, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield. Ik wist dat het kon gebeuren, ik gebruikte geen anticonceptie. ‘Als het komt, dan komt het’, zeiden Gerard en ik tegen elkaar. We zaten nu toch in het babygebeuren, dan konden we er net zo goed vol in duiken. Maar geen van ons had verwacht dat het zó snel zou gebeuren. Ik merkte het doordat kolven niet meer lukte, en Puck ook steeds minder voldaan leek na een voeding. Gelukkig was ze net begonnen aan haar eerste hapjes.

Wat ik jammer vind, is dat Puck nog te jong is om iets te begrijpen van mijn zwangerschap, en het feit dat ze een zus wordt. En krijgt, trouwens: het is weer een meisje. Maar ik verheug me nu al op twee giechelende meiden in huis, die door hun dertien maanden leeftijdsverschil hopelijk de beste vriendinnen worden. Al realiseer ik me dat ze waarschijnlijk dus óók tegelijkertijd gaan puberen.”
 

‘We kregen nog kraamvisite toen ik alweer zwanger bleek’

Simla (28), getrouwd met Rakish en moeder van Liam (1) en Rodney (bijna 1): “Mijn zus vroeg zich vooral af hoe ik zo snel na mijn bevalling alweer aan seks kon denken, toen ik drieënhalve maand na mijn bevalling vertelde dat ik vermoedde dat ik weer zwanger was. Ik dacht alleen maar: hoe gaan we al die luiers betalen? Rodney was niet helemaal de planning. Natuurlijk had de verloskundige wel verteld dat je gewoon weer zwanger kunt raken na je bevalling. Maar ik dacht gewoon niet dat het zou gebeuren.

We kregen nog kraamvisite voor Liam, toen ik de potten van Moeders voor Moeders alweer in het toilet had staan. Echt blij was ik niet; hoe moest ik dit in hemelsnaam voor elkaar boksen, twee baby’s? Maar toen ik de twintigwekenecho zag, was ik verkocht. Rakish was meteen al blij, voor hem waren mijn snelle zwangerschappen een toonbeeld van zijn mannelijkheid. En alsof het zo moest zijn: Rodney is een droombaby, heel anders dan Liam, die tot hij één was veel huilde. Stiekem denken Rakish en ik over een derde. Over een jaar. Drie baby’s in twee jaar is me net iets teveel van het goede.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >