Elke dag een schoon huis? Dat willen we het liefst allemaal. Maar Caila Smith, blogger en moeder van vier kinderen, heeft de hoop opgegeven. Het is bij haar standaard een zooitje thuis – maar een schoonmaakster, die komt er absoluut niet binnen.
Lees verder onder de advertentie
‘Het is onbetaalbaar, maar ik wíl ook helemaal geen poetser in m’n huis’, schrijft ze op Scary Mommy.
Tornado
Caila is moeder van vier. En dat betekent dat haar huis niet altijd even netjes is. ‘Sterker nog, ons huis ziet er regelmatig uit alsof er een tornado doorheen geraasd heeft’, vertelt ze. Er wordt haar vaak gevraagd waarom ze geen schoonmaakster in de arm neemt. ‘Ten eerste is dat onbetaalbaar’, zegt Caila. ‘Maar ten tweede: ik wil helemaal geen schoonmaakster. Natuurlijk zou het mooi zijn om 24/7 een netjes en opgeruimd huis te hebben. Maar in mijn huis wordt gelééfd.’
‘We hebben heus een aantal regels’, gaat ze verder. ‘Eten mag niet overal slingeren en bergen afval zijn onaanvaardbaar. We maken het aanrecht schoon, we boenen de toiletten, doen de afwas, maken de vloer schoon en legen de vuilnisemmers. Maar al het andere? Dat hoeft niet zo spic en span te zijn wat mij betreft.’ Er zijn dagen dat Caila haarzelf dwingt om alles wél brandschoon te maken – met verjaardagen en andere speciale gelegenheden bijvoorbeeld. ‘Maar tegen bedtijd is het toch weer een zooi. Dus een schoonmaakster zou een totale geldverspilling zijn.’
Lees verder onder de advertentie
‘Het geluk van mijn kinderen gaat voor’
Caila zou het waarderen als mensen haar niet wijzen op haar fouten, maar kijken naar wat ze wél goed doet. ‘Of beter nog, help een handje mee. Of het nu gaat om de was vouwen of stickers van de hardhouten vloeren peuteren – er is altijd wel iets wat gedaan kan worden en ik ben dankbaar voor elke hulp. Want het komt wél allemaal op mijn schouders neer en dat is pittig. Maar eerlijk: als het gaat om het geluk van mijn kinderen of een schoon huis, wint altijd het eerste. Onze dierbaarste herinneringen komen niet voor niets voort uit de grootste rotzooi.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.