mama is goed bezig

We kennen allemaal het hartverscheurende beeld van het verdronken Syrische jongetje in zijn rode T-shirtje op een Grieks strand. Steffi de Pous (35) werd na het zien van die beelden zo boos en verdrietig van de situatie dat ze besloot iets te doen. “Ik wilde mijn gevoel van onmacht om te zetten in daadkracht.” Inmiddels woont ze op het Griekse eiland Lesbos om daar vluchtelingen te helpen.

Steffi de Pous is moeder van zoon Ceas (1) en zwanger van de tweede, een meisje:

“Eigenlijk kan ik helemaal niet goed tegen al het leed op aarde. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is heel groot. Wanneer ik iets of iemand zie lijden, wil ik helpen de situatie verbeteren. Daarom kijk ik nooit het nieuws en heb ik geen tv. Het in me opnemen van negatieve informatie zonder dat ik me ergens voor in kan zetten, geeft me een gevoel van onmacht. Maar deze keer was de nood zo dichtbij.”
 

Onmacht werd daadkracht

“Ik woonde in Amsterdam en werkte daar als coach voor mensen met een burn-out. Via Facebook zag ik vaak beelden van vluchtende Syriërs voorbij komen. Huilende moeders, natte kleine kinderen. Het zag er vreselijk uit. Tot de dag dat we allemaal dat beeld voor onze kiezen kregen van het driejarige Syrische jongetje dat in zijn rode T-shirt en spijkerbroekje op een Grieks eiland aanspoelde. Ik voelde woede en verdriet en realiseerde me vooral: dit gebeurt slechts op een vakantie-afstand van mij vandaan.

Vanaf dat moment wilde ik niet langer toekijken; er was hulp nodig. En misschien kon ik zelf een klein verschil maken. Het leek zo simpel, gewoon gaan en helpen. Dus koos ik ervoor om mijn gevoel van onmacht om te zetten in daadkracht. Maar ik ging niet met lege handen. Op de beelden in het nieuws zag ik al die moeders met hun dierbare spulletjes in een zware tas zeulen, met vaak met een baby onder de arm. Ik dacht: die kinderen moeten veiliger gedragen worden en die moeder moet haar handen vrij hebben. Samen met een vriendin bedacht ik dat een babydrager daarom het perfecte item was om mee te nemen. Dit was de start van Because We Carry.

Op mijn Facebookpagina vroegen we mensen om hulp. Eerst kregen we vanuit Nederland en later vanuit de hele Benelux babydragers met dozen tegelijk binnen. We moesten zelfs een groot pand huren, want zevenduizend dragers sla je niet eventjes in je Amsterdamse keldertje op. Een paar weken later stond onze missie gepland. Samen met de eerste grote lading dragers, twee artsen, een draagconsulente, een sterke man en twee vriendinnen vertrok ik naar Lesbos.”
 

Het verschil maken

“Eenmaal aangekomen bleek de situatie veel erger dan we dachten. In die tijd kwamen er dagelijks duizenden mensen aan in overvolle rubberbootjes. Velen van hen waren uitgedroogd, onderkoeld, uitgehongerd of verzwakt. Het ‘gewoon’ uitdelen van de babydragers bleek veel te naïef gedacht. Het grootste deel van die week stonden we op het strand en in de ijskoude zee mensen te helpen.

Als er een boot aankwam, schreeuwde ik dat iedereen stil moest blijven zitten. Eerst wilde ik de baby’s uit de boot en meestal wees ik mannen aan die samen met mij een rij vormden om de rest te helpen. Langzaam kon dan iedereen om de beurt veilig aan land komen. Maar we deden veel meer: we kochten bananen, boterhammen, water, dekens, en gaven zoveel mogelijk liefde en aandacht.

Na een week amper slaap en vierentwintig uur per dag mensen helpen, zat ik uitgeput en in de war in het vliegtuig naar huis. Daar kwam het besef: ik, die kleine blonde ik, kon inderdaad verschil maken. Ik was veel sterker dan ik dacht! Toen ik na een tweede week fulltime helpen later dat jaar weer terugkwam in Amsterdam, was ik de draad een beetje kwijt. Ik snapte niet meer zo goed wat we hier nou allemaal aan het doen waren. De leegte, het langs elkaar heen leven, de praatjes… Waarom kwamen er niet veel meer mensen helpen?

Ik besloot daarom zelf vaker op en neer te gaan, maar óf daar óf hier landen en mijn draai vinden werd elke keer een tikkie lastiger. Toen ik verliefd werd op Adil, die ook samen met zijn vriend mensen op Lesbos kwam helpen, besloten we in april 2016 samen op Lesbos te gaan wonen. We lieten veel achter, maar we kregen er samen ook heel veel voor terug.”
 

Liefde geven

“Ik hou me hier nu fulltime bezig met Because we Carry dat uitgegroeid is tot professionele organisatie. Ik bepaal voornamelijk de grote lijnen, de koers, maar ook nieuwe acties, inzamelingen, projecten, social media en ben het aanspreekpunt voor veel contacten. De grootste stroom vluchtelingen is afgenomen, maar de laatste tijd stijgt het aantal boten dat aankomt wel weer. Er is dus nog genoeg te doen.

Op de grond werk ik niet meer zoveel als voorheen, al ga ik nog bijna elke week met een volle auto op pad om mensen te helpen die langs de weg lopen. Babydragers, kinderwagens en voor de vele pasgeboren baby's zijn we nu het project The Carry Bag begonnen, waarin we via Facebook mensen oproepen een tas te maken met basisgoederen voor pasgeboren baby’s.

De knuffels en de kussen die ik van moeder tot moeder krijg als ik dit uitdeel, geven mij elke keer weer energie. Natuurlijk ben ik op sommige dagen echt wel moe, chagrijnig of kattig, maar meestal voel ik me zo gelukkig. Mensen mijn liefde en aandacht geven, geeft zoveel liefde terug.

Voor de toekomst is het wel de bedoeling dat we teruggaan naar Nederland. Het wordt voor Ceas tijd om met zijn oma pannenkoeken te gaan eten in het Amsterdamse Bos, om naar Artis te gaan en bij zijn neefje te gaan logeren. Vanuit Nederland willen mijn man en ik onze stichtingen groter gaan maken met zo nu en dan een week Lesbos. Dat zal even schakelen worden, terug naar het normale leven, maar echt normaal zal het voor ons denk ik nooit meer worden. Gelukkig ook maar.”
 

Meer informatie: www.becausewecarry.org en volunteers@becausewecarry.org

 


Steffi.
Beeld: privébeeld.

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tips-gewichtscoach-afvallen-niet

Door die schappen vol met pepernoten en kerstkransen ben je waarschijnlijk nog lang niet bezig met de nieuwjaarsvoornemens. Hoeft ook niet, maar mócht je je op 1 januari toch bedenken, dan heb je ongetwijfeld wat aan deze tips van gewichtscoach Mieke Kosters.

1. Leef niet volgens de regels van een ander


Je eetpatroon van de ene op andere dag omgooien? Echt. Niet. Doen. Dit houdt niemand vol. De kans dat je na een paar dagen weer in je oude patroon valt, is groot. Afvallen gaat in kleine stappen: luisteren naar je lichaam, eigen keuzes maken. Dus niet opeens gaan leven volgens de regels van een ander. Of dat nu Sonja Bakker, Fajah Lourens of Rens Kroes is. Blindelings anderen volgen, doe je alleen maar tijdelijk. Daar gelooft Mieke niet in: "Je moet in jouw huidige leven, met de dingen die jij lekker vindt en die bij jouw gezinssituatie passen, een manier zoeken om in balans te blijven", legt ze uit. "Je hebt simpelweg drie knoppen om aan te draaien: ‘meer bewegen', ‘minder eten' en ’snelheid van afvallen'. Zorg dat je deze drie factoren in een evenwicht brengt waarmee je tevreden afvalt, eet en beweegt. Dát werkt. En dan hoef je nooit apart te eten van je gezin en eet je nog steeds de dingen die jij lekker vindt."
 

Lees ook
5 steengoede afvaltips voor de laatste 5 kilo

 

 

2. Laat lekkere dingen niet altijd staan


Bijna elk dieet draait om wat je allemaal níet meer mag eten. Je start daardoor met een negatieve kijk op afvallen: jij moet weer streng zijn en afzien. Niet doen: regievol afvallen is veel leuker dan machteloos overeten. Draai je mindset om: Jij mag alles eten, je wilt het niet langer. Je kiest ervoor om slanker te worden (en te blijven). Als je zo redeneert, ben je zelf de baas over je eetgedrag en heb jij de regie. Er zijn geen verboden middelen, want als je geen chocola mag, wil je het juist. Dan ben je alleen maar bezig met al die lekkere dingen die aan jouw neus voorbijgaan en da's zonde. Je mag alles, je kiest zelf. Niet meer al het lekkers, wel het allerlekkerste. Dan val je af en eet je super lekker, ja, ook wijn en chocola.
 

 

3. Roep niet de hele dag 'arme ik'

'Alle slanke mensen kunnen altijd alles eten': arme ik. 'Zij vallen veel sneller af': arme ik. 'Oh, ik moet wéér streng zijn': arme ik. Stop met deze negatieve gedachten, want blijf je 'arme ik' roepen, dan zal het jou niet lukken om lange tijd op je gewicht te blijven: niemand kan een heel leven afzien. Dus stuur ‘arme ik’ de deur uit. Stop met vergelijken en kies het eetgedrag waar jij blij van wordt. Pak de regie. Jij bepaalt wat je in je mond stopt. Je hebt een keuze. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

BN'er-moeders op Instagram

Van lampionnen tot rockster: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kleine beer

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

🍂🐻

Een bericht gedeeld door DOCHTER DRE (@roxeannehazes) op


Trots

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Je begrijpt zeker wel hoe trots ik ben 😉❤

Een bericht gedeeld door Noëlle (@noellesomogyi) op


Outfit of the day

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Mag ik ‘bijna weekend’ alvast droppen?! #duurtlang #kommaardoor #almostweekend #lotd #autumnlook

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Die heeft trek

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Volgens mij heb ik lekker gekookt.....

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op


Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >


Moeders on tour


Minoes

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Kleine rockster

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Gypsy King 🎶

Een bericht gedeeld door 𝑴𝒐𝒏𝒊𝑸𝒖𝒆 𝑵𝒐𝒆̈𝒍 (@moniquenoell) op


Sint Maarten

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Sinte, Sinte Maarten De 🐄🐄 hebben staarten De 👭 hebben rokjes aan Daar komt Sinte Maarten aan

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >