mama is goed bezig

We kennen allemaal het hartverscheurende beeld van het verdronken Syrische jongetje in zijn rode T-shirtje op een Grieks strand. Steffi de Pous (35) werd na het zien van die beelden zo boos en verdrietig van de situatie dat ze besloot iets te doen. “Ik wilde mijn gevoel van onmacht om te zetten in daadkracht.” Inmiddels woont ze op het Griekse eiland Lesbos om daar vluchtelingen te helpen.

Steffi de Pous is moeder van zoon Ceas (1) en zwanger van de tweede, een meisje:

“Eigenlijk kan ik helemaal niet goed tegen al het leed op aarde. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is heel groot. Wanneer ik iets of iemand zie lijden, wil ik helpen de situatie verbeteren. Daarom kijk ik nooit het nieuws en heb ik geen tv. Het in me opnemen van negatieve informatie zonder dat ik me ergens voor in kan zetten, geeft me een gevoel van onmacht. Maar deze keer was de nood zo dichtbij.”
 

Onmacht werd daadkracht

“Ik woonde in Amsterdam en werkte daar als coach voor mensen met een burn-out. Via Facebook zag ik vaak beelden van vluchtende Syriërs voorbij komen. Huilende moeders, natte kleine kinderen. Het zag er vreselijk uit. Tot de dag dat we allemaal dat beeld voor onze kiezen kregen van het driejarige Syrische jongetje dat in zijn rode T-shirt en spijkerbroekje op een Grieks eiland aanspoelde. Ik voelde woede en verdriet en realiseerde me vooral: dit gebeurt slechts op een vakantie-afstand van mij vandaan.

Vanaf dat moment wilde ik niet langer toekijken; er was hulp nodig. En misschien kon ik zelf een klein verschil maken. Het leek zo simpel, gewoon gaan en helpen. Dus koos ik ervoor om mijn gevoel van onmacht om te zetten in daadkracht. Maar ik ging niet met lege handen. Op de beelden in het nieuws zag ik al die moeders met hun dierbare spulletjes in een zware tas zeulen, met vaak met een baby onder de arm. Ik dacht: die kinderen moeten veiliger gedragen worden en die moeder moet haar handen vrij hebben. Samen met een vriendin bedacht ik dat een babydrager daarom het perfecte item was om mee te nemen. Dit was de start van Because We Carry.

Op mijn Facebookpagina vroegen we mensen om hulp. Eerst kregen we vanuit Nederland en later vanuit de hele Benelux babydragers met dozen tegelijk binnen. We moesten zelfs een groot pand huren, want zevenduizend dragers sla je niet eventjes in je Amsterdamse keldertje op. Een paar weken later stond onze missie gepland. Samen met de eerste grote lading dragers, twee artsen, een draagconsulente, een sterke man en twee vriendinnen vertrok ik naar Lesbos.”
 

Het verschil maken

“Eenmaal aangekomen bleek de situatie veel erger dan we dachten. In die tijd kwamen er dagelijks duizenden mensen aan in overvolle rubberbootjes. Velen van hen waren uitgedroogd, onderkoeld, uitgehongerd of verzwakt. Het ‘gewoon’ uitdelen van de babydragers bleek veel te naïef gedacht. Het grootste deel van die week stonden we op het strand en in de ijskoude zee mensen te helpen.

Als er een boot aankwam, schreeuwde ik dat iedereen stil moest blijven zitten. Eerst wilde ik de baby’s uit de boot en meestal wees ik mannen aan die samen met mij een rij vormden om de rest te helpen. Langzaam kon dan iedereen om de beurt veilig aan land komen. Maar we deden veel meer: we kochten bananen, boterhammen, water, dekens, en gaven zoveel mogelijk liefde en aandacht.

Na een week amper slaap en vierentwintig uur per dag mensen helpen, zat ik uitgeput en in de war in het vliegtuig naar huis. Daar kwam het besef: ik, die kleine blonde ik, kon inderdaad verschil maken. Ik was veel sterker dan ik dacht! Toen ik na een tweede week fulltime helpen later dat jaar weer terugkwam in Amsterdam, was ik de draad een beetje kwijt. Ik snapte niet meer zo goed wat we hier nou allemaal aan het doen waren. De leegte, het langs elkaar heen leven, de praatjes… Waarom kwamen er niet veel meer mensen helpen?

Ik besloot daarom zelf vaker op en neer te gaan, maar óf daar óf hier landen en mijn draai vinden werd elke keer een tikkie lastiger. Toen ik verliefd werd op Adil, die ook samen met zijn vriend mensen op Lesbos kwam helpen, besloten we in april 2016 samen op Lesbos te gaan wonen. We lieten veel achter, maar we kregen er samen ook heel veel voor terug.”
 

Liefde geven

“Ik hou me hier nu fulltime bezig met Because we Carry dat uitgegroeid is tot professionele organisatie. Ik bepaal voornamelijk de grote lijnen, de koers, maar ook nieuwe acties, inzamelingen, projecten, social media en ben het aanspreekpunt voor veel contacten. De grootste stroom vluchtelingen is afgenomen, maar de laatste tijd stijgt het aantal boten dat aankomt wel weer. Er is dus nog genoeg te doen.

Op de grond werk ik niet meer zoveel als voorheen, al ga ik nog bijna elke week met een volle auto op pad om mensen te helpen die langs de weg lopen. Babydragers, kinderwagens en voor de vele pasgeboren baby's zijn we nu het project The Carry Bag begonnen, waarin we via Facebook mensen oproepen een tas te maken met basisgoederen voor pasgeboren baby’s.

De knuffels en de kussen die ik van moeder tot moeder krijg als ik dit uitdeel, geven mij elke keer weer energie. Natuurlijk ben ik op sommige dagen echt wel moe, chagrijnig of kattig, maar meestal voel ik me zo gelukkig. Mensen mijn liefde en aandacht geven, geeft zoveel liefde terug.

Voor de toekomst is het wel de bedoeling dat we teruggaan naar Nederland. Het wordt voor Ceas tijd om met zijn oma pannenkoeken te gaan eten in het Amsterdamse Bos, om naar Artis te gaan en bij zijn neefje te gaan logeren. Vanuit Nederland willen mijn man en ik onze stichtingen groter gaan maken met zo nu en dan een week Lesbos. Dat zal even schakelen worden, terug naar het normale leven, maar echt normaal zal het voor ons denk ik nooit meer worden. Gelukkig ook maar.”
 

Meer informatie: www.becausewecarry.org en volunteers@becausewecarry.org

 


Steffi.
Beeld: privébeeld.

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

gescheiden werkende moeder
Beeld: Unsplash

Als alleenstaande moeder heeft blogger Katie Bingham-Smith het soms zwaar. Ze maakt er geregeld een potje van, maar dat maakt haar geen bal uit.

Op Scary Mommy schrijft ze: ‘Ik faal vaak, maar ben wel gelukkig.'

 

Explosie

Katie is een gescheiden moeder van drie kinderen en werkt fulltime vanuit huis. Haar agenda loopt over. ‘Ik heb zoveel ijzers in het vuur, dat ik nooit weet wat ik als eerste moet aanpakken’, vertelt ze. ‘Meestal wacht ik gewoon tot iets op het punt staat te exploderen en dan beslis ik dat dát het belangrijkste is dat mijn aandacht nodig heeft. Het is de enige manier waarop ik kan functioneren.’


Lees ook:
Column Lieve: 'Als alleenstaande moeder weet ik pas echt wat druk zijn inhoudt' >

 

Swipen

Volgens Katie is het een kwestie van overleven. ‘Er zijn dagen dat we geen wc-papier meer hebben omdat ik teveel aan m’n hoofd had toen ik in de supermarkt stond. Ik dacht na over het onderhoud van de auto, dat de hond naar de dierenarts moest en welke ingrediënten ik moest uitkiezen voor de taco’s van die avond. Toen mijn kinderen klaagden dat er geen wc-papier was, gaf ik ze gewoon een servet. En die keer dat ik op de bank in slaap viel en mijn jongste kind ging swipen op mijn Tinder-profiel? Whatever. Als je een gescheiden moeder bent die een inkomen wil verdienen en zo nu en dan een leuke date wil hebben, betaal je een prijs. En dat is het waard, want je leeft het leven dat je wilt.’

 

'Ik heb tenminste plezier'

Katie wil haar kinderen laten zien dat ze meer is dan een werkende moeder. ‘Ze moeten mij gelukkig zien. En dat ben ik. Het is me gelukt om mijn perfectionisme uit het raam te werpen. Ik probeer alles te geven op mijn werk, als moeder, in mijn relaties – en ik faal vaak. Maar dat vind ik prima. Ik heb het liever zo druk dat ik mijn kind per ongeluk op mijn telefoon laat, dan dat ik alles in de hand heb en geen tijd meer heb voor een gezichtsmasker of een lunch met vriendinnen. Ik heb verdorie plezier.”
 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Disneyland annuleerde
Beeld: Unsplash

Als je kind het gevoel heeft dat hij minder aandacht krijgt dan z'n broer of zus, wil je hem in de watten leggen. Maar dat hoeft niet op een rigoureuze manier, vertelt blogger Robin Enan op Scary Mommy.

Robin Enan had een geniaal plan: samen met haar vijfjarige zoon naar Disneyland. Ze vertelt: ‘Sinds de geboorte van onze jongste dochter afgelopen zomer, is mijn zoon soms jaloers en voelt hij zich wat verwaarloosd. Een trip naar Disney, alleen hij en ik, moest ervoor zorgen dat hij twee dagen lang mijn onverdeelde aandacht zou hebben.’ Robin boekte een hotelkamer, zocht de vluchten uit en struinde Disney blogs af om zich goed voor te bereiden. ‘Mijn man was voor. Hij steunt me altijd enorm en is bovendien geen Disney fan, dus hij vond het helemaal prima dat hij dit uitje misliep.’
 

Lees ook:
'Wat als ik mijn dochter (2) na de geboorte van haar broertjes niet genoeg aandacht kan geven?' >

 

Puzzelen

Maar een maand vóór vertrek, gebeurde er iets bijzonders. ‘Mijn man was tot laat aan het werk. Toen ik onze baby en driejarige dochter in bed had gestopt, ging ik naar de kamer van mijn zoon’, vertelt Robin. ‘Hij was gretig een nieuwe puzzel aan het uitpakken die hij van zijn oma had gekregen. We werkten er samen aan, zo’n vijftien minuten, zonder veel te praten. Toen we klaar waren en ik zijn kamer weer wilde verlaten, zei hij: ‘De volgende keer dat papa laat werkt, doen we dit dan nog een keer?’’

 

'Kleine momenten maken het verschil'

Dat simpele verzoekje maakte haar duidelijk dat haar zoon helemaal geen verrassingsreis naar Disneyland nodig had om hun speciale band te bevestigen. 'Hij had momenten nodig zoals deze avond, waarop we samen puzzelden', vertelt Robin. 'Momenten waarop ik niet word afgeleid door zijn zusjes, mijn mobiele telefoon of andere mensen.’ Robin besloot de trip naar Disneyland te annuleren. ‘We gaan er vast nog eens naar toe, zoals gepland. Maar voor nu denk ik dat het beter is om kleine aanpassingen te doen in ons dagelijks leven en onze routines. Dat maakt écht verschil voor hem. Ik plan nu bewust tijd in voor ons tweeën. En dat doe ik voor ieder van mijn kinderen – niet elke dag of eens in de week, maar wanneer en waar ik kan.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >