Beeld: Kek Mama
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Lenneke, samen met Bert, moeder van Midas (3): “Al een tijd was ik niet meer happy met mijn baan en op zoek naar iets anders. In de branche waar ik werk, liggen de banen niet voor het oprapen. Ik had dus al een paar sollicitatiegesprekken gehad zonder succes.
Dit gesprek voelde belangrijk. Echt een leuke functie, op papier perfect voor mij. Passend bij mijn kwaliteiten, ruimte voor groei, een leuk bedrijf. Dit moest hem worden. Een zoveelste afwijzing kon ik niet aan. Ik plande het sollicitatiegesprek op mijn mamadag, zodat het niet zou opvallen op mijn huidige werk. Ik regelde de oppas. Alles was in kannen en kruiken.
Tot de oppas afbelde, die betreffende ochtend. Ze was ziek. Ik smeekte of ze toch kon komen, maar nee, ze was te beroerd. Ik schoot meteen in de stress. Belde iedereen die ik kon bedenken. Niemand kon inspringen. Ik kon echt niet maken om dit gesprek nu nog af te zeggen. Dan zouden ze me nooit meer opnieuw uitnodigen. Er zat maar een ding op. Midas moest mee.
Achteraf natuurlijk de stomste beslissing ooit, maar in mijn paniektoestand leek het de enige logische optie. Het was rampzalig. Het begon al met ‘Zó, die is oud!’, toen hij de HR-mevrouw in het oog kreeg, die ons naar het gesprek begeleidde. Zij zat ook bij het gesprek. Daarna wees hij op de directeur, die ook bij het gesprek zat en begon meteen bijdehand te doen over zijn zalmkleurige overhemd. Dat was voor meisjes.
Ik excuseerde me honderd keer en bleef dat eigenlijk het gehele gesprek doen. Midas misdroeg zich zoals hij nooit eerder gedaan had. Hij klom op te stoelen, hij sprong van de stoelen af, hij trok de deur open en rende de gang op, waardoor ik achter hem aan moest, hij graaide in mijn tas, strooide tampons in het rond als confetti, hij praatte constant door iedereen heen. Toen hij begon te zeuren dat hij geen zin meer had en en toen ook nog heel hard riep dat hij moest poepen en zich alvast begon uit te kleden, was het echt niet meer te redden.
We rondden het gesprek af, ik schudde hen beide de hand, zei nog maar een keer sorry, en trok mijn zoon mee naar de toiletten, waar hij toen vrolijk babbelend zat te poepen. Ik kon wel janken. Wat een verschrikking. Uiteraard kreeg ik de baan niet. Nu zit ik nog steeds vast in die stomme baan waar ik al maanden weg wil.”
Angelina dacht dat ze alles in huis had voor haar droombaan: ervaring, ambitie en een ijzersterke motivatie. Maar tijdens het sollicitatiegesprek kreeg ze een vraag die haar totaal overrompelde: of ze een kinderwens had. Je leest het hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
