Beeld: Kek Mama
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Lenneke, samen met Bert, moeder van Midas (3): “Al een tijd was ik niet meer happy met mijn baan en op zoek naar iets anders. In de branche waar ik werk, liggen de banen niet voor het oprapen. Ik had dus al een paar sollicitatiegesprekken gehad zonder succes.
Dit gesprek voelde belangrijk. Echt een leuke functie, op papier perfect voor mij. Passend bij mijn kwaliteiten, ruimte voor groei, een leuk bedrijf. Dit moest hem worden. Een zoveelste afwijzing kon ik niet aan. Ik plande het sollicitatiegesprek op mijn mamadag, zodat het niet zou opvallen op mijn huidige werk. Ik regelde de oppas. Alles was in kannen en kruiken.
Tot de oppas afbelde, die betreffende ochtend. Ze was ziek. Ik smeekte of ze toch kon komen, maar nee, ze was te beroerd. Ik schoot meteen in de stress. Belde iedereen die ik kon bedenken. Niemand kon inspringen. Ik kon echt niet maken om dit gesprek nu nog af te zeggen. Dan zouden ze me nooit meer opnieuw uitnodigen. Er zat maar een ding op. Midas moest mee.
Achteraf natuurlijk de stomste beslissing ooit, maar in mijn paniektoestand leek het de enige logische optie. Het was rampzalig. Het begon al met ‘Zó, die is oud!’, toen hij de HR-mevrouw in het oog kreeg, die ons naar het gesprek begeleidde. Zij zat ook bij het gesprek. Daarna wees hij op de directeur, die ook bij het gesprek zat en begon meteen bijdehand te doen over zijn zalmkleurige overhemd. Dat was voor meisjes.
Ik excuseerde me honderd keer en bleef dat eigenlijk het gehele gesprek doen. Midas misdroeg zich zoals hij nooit eerder gedaan had. Hij klom op te stoelen, hij sprong van de stoelen af, hij trok de deur open en rende de gang op, waardoor ik achter hem aan moest, hij graaide in mijn tas, strooide tampons in het rond als confetti, hij praatte constant door iedereen heen. Toen hij begon te zeuren dat hij geen zin meer had en en toen ook nog heel hard riep dat hij moest poepen en zich alvast begon uit te kleden, was het echt niet meer te redden.
We rondden het gesprek af, ik schudde hen beide de hand, zei nog maar een keer sorry, en trok mijn zoon mee naar de toiletten, waar hij toen vrolijk babbelend zat te poepen. Ik kon wel janken. Wat een verschrikking. Uiteraard kreeg ik de baan niet. Nu zit ik nog steeds vast in die stomme baan waar ik al maanden weg wil.”
Angelina dacht dat ze alles in huis had voor haar droombaan: ervaring, ambitie en een ijzersterke motivatie. Maar tijdens het sollicitatiegesprek kreeg ze een vraag die haar totaal overrompelde: of ze een kinderwens had. Je leest het hier.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
